Kestane Gülü Dikenli Yollar

Yazar: Yol Gezer Murat Engin Deniz
3 Ağustos 2026
4 kez okundu
1

DİKENLİ YOLLAR – KESTANE GÜLÜ

Sonbaharın ilk serinliği dağların eteklerine usulca inerken ormanın içi kestane kokusuyla dolmuştu. Dalların arasından süzülen güneş ışıkları, dikenli kozalakların üzerine vuruyor, toprağın üstüne düşen her kestane yeni bir umudun habercisi gibi görünüyordu. O ormanda yaşayanlar iyi bilirdi ki hiçbir kestane elini çizmeden avuca düşmezdi. Hayat da aynıydı; insan en değerli güzelliklere çoğu zaman acıyı göze alarak ulaşırdı.

Köyün kenarında yaşayan işitme engelli genç, çocukluğundan beri sessizliği arkadaş edinmişti. Kuşların şarkısını hiç duymamış, yağmurun teneke çatıya düşerken çıkardığı sesi hiç işitmemişti. Ama rüzgârın yaprakları nasıl titrettiğini, insanların yüzlerine yerleşen sevinci ve hüznü okumayı öğrenmişti. Dudaklardan dökülen kelimeleri anlamaya çalışıyor, anlamadığı yerde gözlere bakıyordu. Çünkü gözler çoğu zaman sözcüklerden daha doğru konuşuyordu.

Geçimini annesiyle birlikte kestane toplayarak sağlıyordu. Her sabah sırtına çuvalını alıp ormanın yolunu tutuyor, dikenli kozalakları sabırla açıyor, avucunu acıtan dikenlere aldırmadan içindeki parlak kestaneleri topluyordu. Ellerindeki küçük yaralar yılların izi olmuştu. Acıya alışmıştı ama umudunu hiçbir zaman kaybetmemişti.

O yıl köy okuluna yeni bir müdür öğretmen atanmıştı. Şehirde kalabilecekken bu küçük köyü seçmişti. Eski okulun yeniden çocuk sesleriyle dolmasını, kütüphanenin kitap kokmasını, bahçedeki kurumuş çiçeklerin yeniden açmasını istiyordu. İlk gün okulun bahçesine girdiğinde kırık salıncakları, çatlayan duvarları ve yorgun binayı görünce üzülse de vazgeçmedi. Çünkü biliyordu ki en güzel bahçeler emek isteyen topraklarda yetişirdi.

Bir sabah okulun önünden geçerken işitme engelli genç, bahçede taşınmayı bekleyen kitap kutularını gördü. Hiç düşünmeden kutuları omuzladı, sınıflara taşıdı. Müdür öğretmen teşekkür etmek istediğinde genç sadece tebessüm etti. Konuşmaya çalıştı ama kelimeler boğazında düğümlendi. Bunun yerine başını hafifçe eğdi. Müdür öğretmen o an onun işitme engelli olduğunu fark etti. Gülümseyerek teşekkür etti. Genç dudaklarını okuyabildiği için teşekkürü anlamıştı.

Günler birbirini kovaladı. Genç, okulun bahçesini temizlemeye başladı. Kırılan sırayı tamir etti, bahçeye bank yaptı, çocukların oynadığı salıncağın zincirlerini değiştirdi. Hiç kimse bunları yapmasını istememişti. İçinden gelen iyiliği sessizce yerine getiriyordu. Müdür öğretmen ise her geçen gün onun içindeki inceliği daha iyi görüyordu.

Akşamları işaret dili öğrenmeye başladı. Aynanın karşısında ellerini hareket ettiriyor, videolar izliyor, ertesi gün öğrendiklerini göstermeye çalışıyordu. İlk zamanlar yanlış işaretler yaptığı oluyordu. Genç ise gülümseyerek doğrusunu gösteriyordu. Sessizlik ikisinin arasında görünmeyen bir köprü kurmuştu. Konuşmadan anlaşmanın mümkün olduğunu birlikte öğreniyorlardı.

Sonbaharın ortasında köye uzun yol yapan bir bisiklet sporcusu geldi. Yol bisikletiyle Anadolu’yu geziyor, geçtiği yerlerin hikâyelerini yazıyor, insanların hayatlarını fotoğraflıyordu. Dağ yollarını aşarken kestane ormanını görünce durdu. İnce tekerlekli bisikletini omzuna alıp patikadan yürümeye başladı. Bir süre sonra dikenli kozalakların arasında çalışan genci gördü.

Yanına yaklaşıp selam verdi. Genç gülümseyerek karşılık verdi. Konuşamasalar da aynı toprağın insanı gibi anlaşmayı başardılar. Birlikte kestane toplamaya başladılar. Bisiklet sporcusunun elleri dikenlere alışık değildi. İlk kozalakta parmağı çizildi. Genç cebinden çıkardığı küçük bezi uzattı. O an ikisi de aynı gerçeği düşündü; bazı yaralar insanı durdurmaz, aksine birbirine yaklaştırır.

Öğle vakti müdür öğretmen de öğrencileriyle birlikte ormana geldi. Çocuklara doğayı tanıtıyor, yere çöp atmamayı öğretiyordu. Göz göze geldiklerinde genç yine sessizce gülümsedi. Müdür öğretmen ise artık öğrendiği birkaç işaretle hâl hatır sordu. O küçük hareket bile gencin yüzünü aydınlatmaya yetmişti. Çünkü ilk kez biri onun sessiz dünyasına girmek için emek veriyordu.

Köyde bu yakınlığı görenler konuşmaya başladı. Kimi bunun mümkün olmayacağını söylüyor, kimi sessiz bir insanın sevgisini anlatamayacağını düşünüyordu. Oysa sevgi yüksek sesle söylenen cümlelerde değil, yapılan fedakârlıklarda saklıydı. Bahçeye dikilen bir fidan, taşınan bir kitap, uzatılan bir mendil bazen yüzlerce kelimeden daha güçlüydü.

Bir gün ormanda ansızın başlayan sağanak her şeyi değiştirdi. Patikalar çamura döndü. Bisiklet kayan zeminde devrildi. Genç hiç düşünmeden koştu, sporcuyu ayağa kaldırdı. Ardından çocukların güvenli yere ulaşmasına yardım etti. Müdür öğretmen öğrencileri tek tek sayarken onun çamur içinde kaldığını gördü. Elini uzattı. Genç o eli tutarken yalnızca çamurdan değil, yıllardır içine kapanan yalnızlığından da çıkıyormuş gibi hissetti.

Yağmur dindiğinde güneş bulutların arasından yeniden doğdu. Islanan kestane kozalakları ışığın altında parlıyor, dikenlerin arasından çıkan kestaneler adeta toprağın kalbine saklanmış mücevherler gibi görünüyordu. Bisiklet sporcusu fotoğraf makinesini kaldırıp o anı ölümsüzleştirdi. Kadrajda dikenler, kestaneler, uzanan yardım eli ve umut vardı. Fotoğrafın adına “Dikenli Yollar, Kestane Gülü” yazdı.

Son kestaneler de toplandıktan sonra köy meydanında küçük bir şenlik yapıldı. Çocuklar şiirler okudu, yaşlılar türküler söyledi. İşitme engelli genç hiçbirini duyamıyordu ama insanların yüzündeki mutluluğu görebiliyordu. Onun için en güzel melodi buydu. Müdür öğretmen uzaktan ona bakarken gerçek eğitimin yalnızca kitaplarla değil, kalplere dokunarak yapıldığını düşündü. Bisiklet sporcusu ise yoluna devam etmeden önce defterine şu cümleyi yazdı: “Bazı yollar asfalt değildir; dikenlidir. Ama insanı en güzel çiçeğe ulaştıran yollar da onlardır.“

Sonbahar yavaş yavaş yerini kışa bırakırken kestane ağaçları yapraklarını döktü. Orman sessizleşti. Fakat o sessizliğin içinde büyüyen sevgi, dostluk ve umut köyün hafızasında yaşamaya devam etti. Dikenler yine vardı, yaralar yine açılıyordu; ama her dikenin arasında saklanan kestane gibi, her zorluğun içinde de insanı hayata bağlayan bir güzellik bulunuyordu. O günden sonra köyde kestane toplayan herkes yalnızca toprağın bereketini değil, sevginin sesinin kulaklarla değil, yürekle duyulduğunu da hatırladı. Çünkü gerçek hayat, dikenli yolların sonunda açan bir kestane gülü olmaktı.

Murat Engin Deniz

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

Zorluğa Tırmanış

İlgili

Yorumlar (1)

Yıldız TEK GAMLI dedi ki:

3 Ağustos 2026, 23:59

çok güzel anlamlı bir yazı… farkındalığın farkında mısın diyenlere özel bir hikaye olmuş.

Yanıtla

Kestane Gülü Dikenli Yollar