İNSAN NE BEKLER İNSANDAN
- Yazar: Negah Ruşen ÖZCAN
- 19 Kasım 2026
- 23 kez okundu
İNSAN NE BEKLER İNSANDAN
Dilimde Kıraç’tan bir şarkı “zaman akıp geçiyor, dur demek olmaz…”
Zaman su gibi akıp geçiyor mu, yoksa zamanın içinden sessizce akıp geçen bizler miyiz?
Gözlerimi kapatıp, hayat görüntülerinin aklımda serbestçe dolaşmasına izin verdiğim zaman ise hiçbir şeyin geçmediğini, hepsinin bir yerlerde tüm varlıklarıyla yaşamaya devam ettiğini görebiliyorum. Oysa aynalardan bana bakan yüzümün yorgunluğu, evimin odalarından kulaklarıma dolan sessizliğin iç burkan sesi, artık daha az çalan telefonumun sessiz ekranı, biraz fazla yürüyünce kendini hatırlatan bacaklarım, boynumun ben hep buradayım diyen ağrıları, gardırobumun azalan giysi çeşitleri, ayakkabılarımın alçalan topukları, içimdeki kalabalıklardan kaçmak isteyen kuşların çırpınışları bir şeylerin geçip gittiğini fısıldamıyor mu?
Galiba hayatın renkleri soldu ya da benliğimin çiçekleri susuz kaldı….
Zaman ve insanlar, dünyanın varoluşundan beri tutuştukları kavgadan hiç yorulmadı. Birbirlerini kalıplara sokmaya, kurallarla boğmaya doyamadı. Oysa ister biz zamanın içinden geçelim, ister zaman geçip gitsin hepimizin yaşayabileceği biricik bir yaşam var. Ömrümüzün sabahları elbet bir gün uyanamayacağımız bir geceyle sonlanacak. Tüm kavgalarımız bir uykunun içinde son nefeslerini verecekler. Bu uyku bazen kabus, bazen güzel bir düş gibi geçse de artık her şey geride kalacak…
Galiba düşleri kabusa çevirmekte insandan usta kimse yok yeryüzünde…
Uzmanlar mutluluğun formülünü “hiç kimseden bir şey beklememek” diye tanımlarken aslında hepimizi mutsuzluğun kucağına attıklarının ve düşlerimizi kabusa çevirdiklerinin farkında bile değiller. İnsan doğduğu andan itibaren, varlığını ancak başka insanlarla sürdürebilecek bir canlıyken, yaşam boyu kimseden bir şey beklemeden ve tüm duygularını paslanmaz zırhların içinde saklayarak yaşamaya kalkarsa ne olur? O zırh, içinde döktüğü gözyaşları sayesinde paslanır ve hayat kötü kokulu, renksiz ve gıcırdayan bir kabus olur.
İnsan, insandan çok şey beklemelidir. Sevgi beklemelidir, saygı beklemelidir, anlayış beklemelidir, dostluk beklemelidir, destek beklemelidir, yardım beklemelidir. İnsan insana dair, doğaya dair her şeyi beklemelidir birbirinden. Başkasından bir şeyler beklerken kendisi de başkasına bir şeyler verebilmelidir. İnsan yeryüzünü paylaştığı şu kısa zamanda, birbirinin kabusu olmak yerine, kabuslarını düşe çeviren olmayı seçebilmelidir.
Yoksa ne mi olur…
Bitmeyen savaşlar olur, tükenmeyen silahlar yapılır, sokaklarda her gün birileri ölür, kimse kimseye güvenemez olur, komşu komşusunu tanıyamaz olur, çocuklar sokaklarda oynayamaz olur, kötülük sokakların hakimi olur.
Yoksa ne mi olur…
Kahkahalarımızın rengi solar, yüzlerimizin çizgileri derinleşir, gözlerimizin ışığı söner. Kalplerimizin sesi kısılır.
Hayat tüm rengini kaybedip, birbirine teğet geçen yalnız insanların, sıkıcı dünyaları arasında tükenir gider.
Siz bırakın beklentisiz mutluluk formüllerini. Zamanının kirlenen ruhunu birbirimizden çok şey bekleyerek temizleyebiliriz ancak.
“İnsan insanın kurdudur” demiş Thomas Hobbes.
İnsanın insana yurt olmasının zamanı gelmedi mi?
Hepimiz çok yorulduk, birbirimizi dinlemekle başlayalım mı ne dersiniz ?
Negah Ruşen Özcan
Diğer yazılarımı okudunuz mu?

bence de insan insanın yurdu olmalı… çünkü yaşamak çok zor… harika bir yazı…
Çok teşekkür ederim ☺️
İnsan insanın zehrini almalı. Yüreğinize sağlık.