HAZİRAN GECESİ
- Yazar: Mihrap Altıntaş
- 19 Kasım 2026
- 7 kez okundu
HAZİRAN GECESİ
1922 yılının bir haziran gecesi kapısı çaldı. Onun yürümeye pek bir mecali yoktu. Çocukların sesidir sabahtan akşama kadar dışarıdalar korkmuyorlar da savaştan, tepemizde uçup duran uçaklardan. Sağır edici sesleri vardı oysa. O zaten çoktan sağır olmuştu hem bedenen hem de ruhen. İçine kapanmıştı iyiden iyiye. Bundan 2 yıl önce olsa kapının önünden kedi geçse ayak seslerini kocası geldi sanıp kapıya koşardı. O koşmaların boşa çıkması yormuştu işte onu.
Akşam olunca sokak lambasındaki karartılar yormuştu gözlerini. Gelen gidenin ayakları da kesilmişti onlarla sohbet etmeyi de bırakınca. Gece olduğunda kocasının tütün kokan koltuğuna oturup iç geçirirdi. Birden kendi yaptıkları, söyledikleri sözler gelirdi aklına:
– Faik bırak artık şu tütünü her yer kokuyor kötü kötü, evin barkın hali kalmadı.
Onun o puslu boğuk ama sevecen sesi çınlardı:
– Aman Münevver bir tütün sevdamız var ona da karışma hatun.
Bir kendine bilirdi Faik’ in sevdalığını şimdi tütünle paylaşıyordu onun sevgisini aman canı sağ olsundu. Ama bu zehri içerken nasıl sağ olacaktı.
O zamanlar tek sıkıntısı tütünün zarar vereceğiydi kocasına. Nerden bilirdi savaş kabusunu ve onu ondan yıllarca ayıracağını, hasret çekeceğini, bir tütün kokulu koltukta sabahlayıp yalnızlığını dindireceğini. Yine uyuyakalmıştı. Sanki Faik yerine o tütün içmişti sabaha kadar, kokuyordu her yanı, elleri ve de saçları. Gülümsedi kendi kendine bir iç geçirdi yine doldu gözleri. Bu hallerdeydi son zamanlarda ne ağladığı belliydi ne de güldüğü.
Temiz hava içeri girsin istedi kapıyı açayım diyerek kapıya yöneldi. Gece sabaha kadar yağmur yağmıştı yağmurun o toprağın kokusunu alıp etrafa buram buram savurması yok mu? Toprak özlemi çektiriyordu insana. Bir anda karışmak istiyordu doğaya üzerinde çiçekler açsın bir gün yeni çiğlerde sarı sarı çiğdemler yeşeriversin.
Kapının önünde bir zarf gördü. Saman sarısı zarf yer yer ıslanmıştı. Üzerindeki yazıların bazıları silinmişti. Dün duyduğu kapı sesinin postacı olduğunu anladı. Çok pişman oldu kapıya bakıp mektubu erkenden almadığı için eline…
İçi kıpır kıpırdı nefes almakta zorlanıyordu, iyi ki kapının önündeydi. Yağmur kokusu beynine yenilenme hissi veriyordu, nefes alıyordu hücreleri. Faik göndermişti mektubu, ne kadar beklemişti bu anı.
Rüyalarına giriyordu, postacı kapıyı çalıyor, mektup getiriyordu ama mektup Münevver’e ait olmuyordu. Postacının peşinde koşuyor, benim mektubumu ver, diyordu. Bunun gibi rüyalarda ulaşamadığı nice mektuplar vardı.
Bu gerçekti Münevver Bağcı yazıyordu. Mektubu aldı eline ne yapacağını şaşırıp kendi etrafında döndü durdu. Vitrinin kenarındaki tütün tabakasına gözleri takıldı. Her gün onu alıp parlatıp koyuyordu, o da bunu hakkını vermiş olacak ki gözünü alacak şekilde parlamıştı. Bir tütünde ben yakayım onun koltuğunda ondan gelen kelamı onun sıcaklığıyla karşılayayım, hepsi sarsın dört bir yanımı bugünüm üzüntülü hasret dolu geçen yılların bitişi güzel yılların ve müjdelerin kavuşmaların başlangıcı olsun. Bir tütün yaktı oturdu artık minderleri de batan kumaşının rengi değişmiş yeşil koltuğa.
“Seni çok seviyorum bu ayrılık benim için de inanılmaz zor. Hasretin yüreğimi dağlıyor, yüzün gözümün önünden hiç gitmiyor. İnan bu ayrılıktan başka bir ayrılık yaşatmayacağım sana; bizzat kendi elimle yaşatmayacağım.”
Demişti son mektubunda ve bu ilk mektubuydu aynı zamanda…
Bir insanın yüreği ne kadar sıkışırsa hasretten ve çaresizlikten o kadar sıkışmıştı kadının yüreği. En büyük ayrılığın ilkinin bu olduğunu ve sonsuz olduğunu ikisi de bilmiyordu. Adam dönmedi savaştan ama daha fazla acı da çekmedi, özlem gibi, yanmak gibi, yokluk gibi hiçbir acıyı.
Kadın her ne varsa yaşadı, yaşı 80 oluncaya kadar, her gün, her yeni gün bir daha bir daha yaşadı. Yüreğindeki yanan mumun yanıp yanıp eriyerek her yerine aktığını ve canının nasıl acıdığına şahit olarak yaşadı durdu.
Bir gözü gelinlik fotoğrafında bir gözü onun en son giydiği siyah cekette. O son mektupla baş başa kalarak. Kadın “Bu son hasret, az kaldı biliyorum kavuşmaya ” derken uzandığı koltukta gözleri kapandı birden… O uzun yolculuk için… Artık kavuşma saatiydi.
Bu sadece bir aşk hikayesiydi ama yaşarken hiç de öyle değildi. Hikayeden değil, gerçekten bir sevgiydi.
Mihrap Altıntaş
Diğer yazılarımı okudunuz mu?

savaş ve arkada kalanlar… her türlü acı…