GECENİN KANATLI ATI- 2

GECENİN KANATLI ATI- 2

GECENİN KANATLI ATI

SİHİRLİ MASAL

2.Bölüm

“Bütün atların kanatları var mı?”

“Hayır.”

“Peki, senin neden var?” Ali’nin soruları bitmek bilmiyordu. Sesi hâlâ titriyordu.

At biraz düşündü.

“Çünkü bazı sırlar yeryüzünde kalmak istemez.”

Bunu söyleyip kanatlarını iyice açtı. O sırada güçlü bir rüzgâr çıktı. Ardından havalandılar.

Ali aşağıya baktı. Köy gittikçe küçülüyordu. Evler kibrit kutusu kadar görünüyordu. Yollar ince ipliklere benziyordu. Birkaç dakika sonra bulutların üzerine çıktılar. Ali ilk kez bulutlara yukarıdan bakıyordu. Ay sanki hemen yanı başlarındaydı.

“Bu tam bir mucize!” diye bağırdı Ali.

“Bu daha başlangıç, canım benim. Sen henüz hiçbir şey görmedin,” dedi Yelkanat.

Gittikçe daha yükseklere çıktılar. Yıldızlar şimdi eskisinden farklı görünüyordu. Sanki Ali’nin yeryüzünden bakınca gördüğü gibi göğe asılmış lambalar değillerdi. Canlıydılar, hareket ediyorlardı. Bazıları yavaş yavaş yer değiştiriyor, bazılarıysa ışıklarını artırıp azaltıyordu.

Birden bir yıldız onlara doğru hareket etti ve hemen yanlarından geçip gitti. Ali hayranlıkla yıldızı seyrediyordu.

“O hareket etti, uçuyor!” diye yine yüksek sesle bağırdı Ali.

“Elbette uçuyor.”

“Yıldızlar hareket ediyormuş meğer?! Peki, gökyüzünde sabit kalmıyorlar mı?”

“İnsanlar sadece uzaktan bakıyorlar. Bu yüzden bunun farkına varmıyorlar,” diye cevap verdi at, yine aynı sakinlikle.

Bir süre sonra karanlık, sonsuz görünen bir mekana vardılar. Burada ne köy vardı ne dağ ne de bulut. Yalnızca yıldızlar vardı. Binlerce, milyonlarca yıldız parlıyordu. Ali kendini denizin ortasındaymış gibi hissediyordu. Ama bu deniz sudan değil, ışıktan oluşuyordu.

Parlak bir yıldızın yanından geçtiler. Ardından mavi renkli bir başkasının. Daha sonra altın sarısı renginde bir yıldız gördüler.

Ali sordu.

“Bunca yıldızın arasında yolunu nasıl buluyorsun?”

“Yolu bana rüzgâr gösteriyor,” dedi at, burnundan soluyarak.

Ali biraz çekindi. Bir yandan çok fazla soru sorup atı kızdırmaktan korkuyordu. Çünkü küçükken annesine de bir sürü soru sorardı. Bazen annesi bu sorulardan bunalıp, “Yeter artık, sorularının cevaplarını öğrenmek için biraz kendin düşün!” derdi.

“Ben hiçbir şey göremiyorum,” dedi Ali, merakla etrafına bakınırken.

“Rüzgâr gözle görülmez ki,” dedi Yelkanat gülümseyerek.

“Peki, sen rüzgâr’ı nasıl görebiliyorsun?” diye sormaktan yine kendini alamadı Ali.

“Dostunu görmek için her zaman göze ihtiyacın olmaz. Onu yanında hissetmen yeterlidir.”

Ali bu cevabı işitince biraz düşündü.

Bir süre sonra karşılarında devasa bir ışık nehri belirdi. Nehir gökyüzünün içinden akıyordu. Parlayan parçacıklar sonsuzluğa doğru hareket ediyordu.

“Bu da ne?”

“Yıldız Nehri.”

“Yıldız Nehri mi varmış?”

“İnsanların pek çok şeyden haberi yok,” diye kısa kısa cevap veriyordu at. Ali birden atın yorulduğunu düşündü. Belki kendini rahat hissetmediği için böyle az konuşuyordu.

Nehrin üzerinden geçtiler. Ali elini uzatıp ışık parçacıklarından birine dokundu. Işık, bir kuş gibi havalanıp uzaklaştı.

At güldü.

“Dikkatli ol.”

“Neden?”

“Onlar dilek taşırlar.”

“Kimin dileklerini?”

“Yeryüzünde uykuya dalan insanların.”

Ali aşağıya baktı. Yeryüzü artık görünmüyordu. Birden evini hatırladı. Annesini, babasını, dedesini, ninesini… Evinden çok uzaklaştığını fark etti. İnsan ne kadar güzel yerler görürse görsün, yüreğinde her zaman evine dönme isteği taşır…

Yelkanat sanki onun aklından geçenleri okumuştu.

“Evini mi özledin?”

“Biraz,” dedi Ali, sesi titriyordu. Atın boynuna sarıldı.

“Pekâlâ, o zaman dönelim.”

Geri döndüler. Ay batıya doğru süzüle süzüle ilerliyordu. Yıldızlar giderek seyrekleşiyordu. Sabahın ilk ışıkları belirlemeye başlamıştı. Köy artık uzaktan seçiliyordu. Birkaç dakika daha geçti ve yavaşça avluya inmeye başladılar. Yelkanat kanatlarını topladı. Gümüşi renkli kanatları ışık saçtı ve gözden kayboldu.

“Beni görenler şaşıracak,” dedi Ali.

“Neden?” diye sordu Yelkanat sevecen bir sesle.

“Sen görürsün,” Ali biraz böbürlendi. Ne de olsa gökyüzünden gelmişti!

 

Ali ahırdan çıkıp yatağına döndü. Ortalık henüz sabahın alacakaranlığındaydı. Birazdan güneş doğacaktı. Ali öyle yorulmuştu ki kendini yatağına zor attı ve hemen uykuya daldı.

Birkaç saat sonra avludan gelen seslerle uyandı. Herkes ahırın etrafına toplanmıştı. Ali koşarak kendini dışarı attı. Şimdi atını azarlayacaklarını düşündü…

Dedesi hayretle konuşuyordu.

“Ben ömrümde böyle at görmedim.”

Komşular da şaşırmıştı.

“Sanki değişmiş!”

“Nasıl da güzelleşmiş!”

“Tüyleri nasıl parlıyor!”

Ali, Yelkanat’a baktı. Gerçekten at eskisinden farklı görünüyordu. Güzelleşmişti; üstelik sanki içinden ışık yayıyordu. Siyah tüylerinin arasında küçücük gümüşi parıltılar vardı. Tıpkı ay ışığından geriye kalan izler gibi… Ama hiç kimse bunun nedenini bilmiyordu.

Dedesi hayretle sordu.

“Acaba gece buna ne oldu?”

Herkes bir tahminde bulunuyordu. Ama hiç kimse gerçeği bulamıyordu. Ali sessizce gülümsedi. Çünkü sırrı yalnızca o biliyordu. O gece Yelkanat’la birlikte bulutların üzerinden uçtuklarını, Yıldız Nehri’nin kıyısında durduklarını, Yelkanat’ın uçsuz bucaksız gökyüzünde kanatlarını açtığını biliyordu. Belki tüylerindeki gümüşi parıltılar yıldızların tozundan kalmıştı. Yelkanat da Ali’ye bakıp göz kırptı. Sanki şöyle diyordu: “Merak etme. Bu sır ikimizin arasında kalacak.”

Ali hiçbir şey söylemedi. Sadece atın boynunu okşadı. Çünkü bazı maceralar anlatmak için değil, hatırlamak içindir.

Ve o gece göklerin sonsuzluğunda gördükleri, ömrünün sonuna kadar onun en kıymetli sırrı olarak kalacaktı.

SON

Zeynep Aligızı

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

GECENİN KANATLI ATI- 1

 

Yorumlar (2)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:

    harika bir masal… çocuklar bayılacak…

  2. Ozan Kasım KOL dedi ki:

    Bu masaldan bir çizgi film serisi bile çıkabilir.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Zeynep ALİGIZI

Zeyneb Alikızı, Azerbaycan'ın Laçin bölgesinde doğdu. Hikâyeleri periyodik olarak “Azerbaycan”, “Ulduz”, “Literaturniy Azerbaycan” dergilerinde, “525-ci qazet”, “Kaspi”, “Adalet”, “Kulis.az” gazetelerinin edebiyat bölümlerinde ve diğer gazete ve internet sitelerinde yayımlandı. “Burulğan” (Girdap) adlı öykü ve hikayeler kitabının yazarıdır. Öyküleri Türkçe ve Rusçaya çevrildi. Azerbaycan Yazarlar Birliği üyesidir. Türk edebiyatından, yazar-psikiyatrist Gülseren Budayıcıoğlu'nun “Hayata Dön” romanını ve Fikret Eroğlu'nun 5 ciltlik “Melike Adenya Diyarında” masal serisini Azerbaycan türkçesine uyarladı. Halk yazarı Cengiz Abdüllayev'in çok sayıda eserini Azerbaycan türkçesine çevirdi ve düzenledi. Kırgız yazar Sultan Rayev'in “Güneşi Elinde Tutan Çocuk” ve “Kaşaba” eserlerini Rusçadan Azerbaycan diline çevirdi. Ayrıca şu anda yayınlanmamış, üzerinde çalıştığı ve tamamlanmış birkaç çevirisi de bulunmaktadır. Fransız yazarlar Noel Calef'in “İdam Sehpası Asansörü”, Michel Lebre'nin “Tartışmalar Girdabında Silviya”, Margaret Duras'ın “Cebelitarıklı Denizci”, A. Dumas'ın birçok öyküsü ve İngiliz edebiyatının birçok eserini (Rusçadan) Azerbaycan türçesine çevirdi. Aynı zamanda Rus edebiyatından da örnekler çevirdi. “Maarifçi”, “Ses”, “Kaspi”, “Tezadlar”, “Medeniyet” ve diğer gazetelerde çalışdı. Azerbaycan Tercüme Merkezi'nde çevrilmiş ve yayınlanmış eserlerin düzeltme ve editörlüğünü yaptı.