ÖLECEĞİM GÜNÜ BİLİYORUM

ÖLECEĞİM GÜNÜ BİLİYORUM

ÖLECEĞİM GÜNÜ BİLİYORUM

Gittiğim falcının “Ne kadar yaşayacağını bilmek ister misin?” sorusuna bir süre cevap verememiştim. Kafamda bir muhakeme başlamıştı.

Bilmek, kalan zamanımı daha kaliteli geçirmemi sağlar, demiştim içimden.

Kaliteli geçirmek ne demekse…

Bilmemek var ya, işte asıl o çıldırtır beni, diye düşündüm.  Öğrenmek varken durmak… Hep bir şeyleri yapabilecekken yapmayan benim için bile zordu…

Falcıya verdiğim cevap belliydi. Bir çırpıda söyledi tarihi.

 Saati söylemedi diye düşündüm önce. Benim gibi detaycı biri için önemliydi. Sonra “Ne önemi var?“  diye düşündüm.

O gün geldiğinde yirmi dört saat boyunca meleğimi bekleyebilirdim.

Zaman yaklaştıkça, bilmenin hiç kolay olmadığını daha iyi anladım. Meğer ölüm tarihini öğrenmek, hayatından vazgeçmeye başlamakmış.

Önce nişanlımdan ayrıldım. Kalan zamanımda tek bir adamı sevmek, hatta çocuk yapmak, ona ve çocuğa haksızlık gibi geldi.

İkimiz de çocuk sahibi olmayı çok istiyorduk. Şimdi doğsa kızım belki de oğlum anasız kalacaktı.

 Bu bilgi, doğmayan çocuğumu öldürdü.

Nişanlım afalladı. Gerekçemi duyduğunda ürkütücü bir soru sordu:

“Ya ölmezsen? Yaşayabileceklerimiz için pişman olmayacak mısın?” Bu karar bana bir fedakârlık gibi gelmişti. Ancak o gün bilebileceğim bir cevabı, bugün benden istiyordu. Veremedim. Dudağından son kez öptüm ve vedalaştık.

Aileme başka bir şehirde yaşamak istediğimi, artık onların himayesinde kalmaktan sıkıldığımı söyledim.

Annemin kendisinden önce ölmemi kabullenemeyeceğini biliyordum. Ondan uzak durursam belki acısı hafifler diye düşündüm. Ama şunu hesaba katmadım:

Ya o benden önce ölürse?

Hayatta her türlü ihtimal var. Ama ben bu bahiste kaybeden taraf olmaya o kadar istekliydim ki… Kimseye söyleyecek söz bırakmadım.

Yerleştiğim kasabada birçok insan tanıdım. Kurduğum yeni dünya ile eski hayatımın münzevi yanından eser yoktu.

Geceleri az uyudum, çok içtim. Erkeklerin yalanlarına inanmış gibi yapıp eğlendim.

Kimsenin ne düşündüğüyle zerre ilgilenmedim. Kazandığım paranın tamamını harcadım.

Dünyayı gezdim. Bu evrende hiçbir canlıyla duygusal bağ kurmadan yaşadım.

Falcının verdiği tarih geldi.

Çatı katındaki deniz manzarasına hayran kalıp kiraladığım evin terasında oturuyorum.

Ölmeyi bekliyorum.

Yıllardır bugünün nasıl olacağının hayaliyle yaşadım. Gözümde çok büyütmüşüm.

Şimdilik bir gelişme yok.

17 Ağustos 1999 – 03:00
Gölcük, Kocaeli

Seda Öztürk

Dörtİz

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

SIRDAŞ

Yorumlar (1)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:

    yine türlerim diken diken… bilmek?

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Seda Öztürk

Seda ÖZTÜRK Kütahya'da doğdum. Bankacı anne ve babanın küçük kızı olarak birçok farklı şehirde eğitim hayatımı geçirdim. İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi İşletme Bölümü'nden mezun olduktan hemen sonra çalışmaya başladım. Yirmi üç Yıl bankacılık yaptıktan sonra emekli oldum, koçluk ve eğitmenlik yapmaya başladım. Bu zaman zarfında İstanbul Üniversitesi Açık Öğretim Fakültesi Sosyoloji Bölümü’nden mezun oldum. Gizli Kalan Şeyler kitabında yayımlanmış öykülerim var. Dokuzda9 gazetesinde her ay yazdığım öyküler yayınlanıyor. İO Danışmanlık firmasında eğitmenlik yapmaya devam ediyorum Evliyim ve on dokuz yaşında muhteşem bir oğlum var. Okumak ve yazmak en büyük tutkum.