ÖLECEĞİM GÜNÜ BİLİYORUM
- Yazar: Seda Öztürk
- 17 Kasım 2026
- 4 kez okundu
ÖLECEĞİM GÜNÜ BİLİYORUM
Gittiğim falcının “Ne kadar yaşayacağını bilmek ister misin?” sorusuna bir süre cevap verememiştim. Kafamda bir muhakeme başlamıştı.
Bilmek, kalan zamanımı daha kaliteli geçirmemi sağlar, demiştim içimden.
Kaliteli geçirmek ne demekse…
Bilmemek var ya, işte asıl o çıldırtır beni, diye düşündüm. Öğrenmek varken durmak… Hep bir şeyleri yapabilecekken yapmayan benim için bile zordu…
Falcıya verdiğim cevap belliydi. Bir çırpıda söyledi tarihi.
Saati söylemedi diye düşündüm önce. Benim gibi detaycı biri için önemliydi. Sonra “Ne önemi var?“ diye düşündüm.
O gün geldiğinde yirmi dört saat boyunca meleğimi bekleyebilirdim.
Zaman yaklaştıkça, bilmenin hiç kolay olmadığını daha iyi anladım. Meğer ölüm tarihini öğrenmek, hayatından vazgeçmeye başlamakmış.
Önce nişanlımdan ayrıldım. Kalan zamanımda tek bir adamı sevmek, hatta çocuk yapmak, ona ve çocuğa haksızlık gibi geldi.
İkimiz de çocuk sahibi olmayı çok istiyorduk. Şimdi doğsa kızım belki de oğlum anasız kalacaktı.
Bu bilgi, doğmayan çocuğumu öldürdü.
Nişanlım afalladı. Gerekçemi duyduğunda ürkütücü bir soru sordu:
“Ya ölmezsen? Yaşayabileceklerimiz için pişman olmayacak mısın?” Bu karar bana bir fedakârlık gibi gelmişti. Ancak o gün bilebileceğim bir cevabı, bugün benden istiyordu. Veremedim. Dudağından son kez öptüm ve vedalaştık.
Aileme başka bir şehirde yaşamak istediğimi, artık onların himayesinde kalmaktan sıkıldığımı söyledim.
Annemin kendisinden önce ölmemi kabullenemeyeceğini biliyordum. Ondan uzak durursam belki acısı hafifler diye düşündüm. Ama şunu hesaba katmadım:
Ya o benden önce ölürse?
Hayatta her türlü ihtimal var. Ama ben bu bahiste kaybeden taraf olmaya o kadar istekliydim ki… Kimseye söyleyecek söz bırakmadım.
Yerleştiğim kasabada birçok insan tanıdım. Kurduğum yeni dünya ile eski hayatımın münzevi yanından eser yoktu.
Geceleri az uyudum, çok içtim. Erkeklerin yalanlarına inanmış gibi yapıp eğlendim.
Kimsenin ne düşündüğüyle zerre ilgilenmedim. Kazandığım paranın tamamını harcadım.
Dünyayı gezdim. Bu evrende hiçbir canlıyla duygusal bağ kurmadan yaşadım.
Falcının verdiği tarih geldi.
Çatı katındaki deniz manzarasına hayran kalıp kiraladığım evin terasında oturuyorum.
Ölmeyi bekliyorum.
Yıllardır bugünün nasıl olacağının hayaliyle yaşadım. Gözümde çok büyütmüşüm.
Şimdilik bir gelişme yok.
17 Ağustos 1999 – 03:00
Gölcük, Kocaeli
Seda Öztürk
Dörtİz
Diğer yazılarımı okudunuz mu?

yine türlerim diken diken… bilmek?