İÇİMDEKİ YALANCI

Yazar: Tuğba SANCAK
14 Kasım 2026
7 kez okundu
1

İÇİMDEKİ YALANCI

Yıllardır içinde yaşamasına rağmen Vesile, onu ilk kez o gün, merdivenleri çıkarken fark etti. İçinde bir yalancı yaşıyordu. Üstelik bu yalancı hiç susmuyordu. Durmadan bir şeyler söylüyor, olmayan şeyleri olacakmış gibi anlatıyor, ihtimalleri gerçek diye önüne koyuyordu.

Mesela midesinde bir anlığına hissettiği o tuhaflık, aslında kusma hissi değildi. Vesile bunu biliyordu. Ama içindeki yalancı çoktan konuşmaya başlamıştı: “Kusacaksın!” Bir lokma yemek yiyecek olsa: “Onu yeme, dokunacak sana!” Saçlarını ıslak bıraksa: “Burnun tıkanacak, hasta olacaksın!” Uçağa bineceği zaman ise iyice azıtıyordu: “Başın dönecek! Fenalaşacaksın! Ya uçakta kötü olursan?” Vesile bütün bunların birer ihtimalden ibaret olduğunu biliyordu. Hatta bazılarının ihtimal bile olmadığını… Ama bilmek başka, o sesi susturabilmek başkaydı.

Merdivenleri çıkarken asıl şaşırdığı şeyde buydu. Hayatı boyunca yalan söylemekten hoşlanmayan bir kadının içinde, durmadan yalan söyleyen biri yaşıyordu. Düşündü. En son ne zaman yalan söylemişti? Gençliğinde, anne babasına elbette. Yasakları çoktu çünkü. Sevgilisiyle buluşabilmek için başka yerlere gittiğini söylemiş, küçük bahaneler uydurmuştu. Belki en büyük yalanları o zaman söylemişti. Kim bilir, o yalanlardan birini uydururken içinde küçük bir yalancı benlik oluşmuştu. Sonra büyümüş, yerleşmiş, kendine bir köşe bulmuştu. Şimdi arada bir grip gibi gelip onu buluyordu. Ama ortada artık buluşmak için yalan söyleyeceği bir sevgili yoktu. Kendisinden bir şey saklayacağı anne babası da… Yalancı işsiz kalmıştı anlayacağınız. O da yönünü Vesile’nin bedenine çevirmişti.

Sağlam dişini ağrıtıyor, midesini bulandıracağına inandırıyor, karnındaki en küçük hareketi felaket habercisi gibi sunuyordu. Vesile bazen kendi bedeninin içinde yaşayan bir misafir gibiydi. Üstelik ev sahibi pek misafirperver değildi. Birde işin acıklı tarafı vardı. Vesile çoğu zaman kendine acıyordu. Çünkü ona pek kimse acımamıştı. Gençliğinde büyüme sancılarını bu kadar derinden yaşamamıştı belki. Ya da yaşamış, unutmuştu. Ama şu yaşında çektiği sancılar başka türlü incitiyordu onu. İnsan bu yaşta bazı şeyleri aşmış olmayı bekliyordu. Oysa Vesile, bazen kendi bedeninin en küçük hareketinden bile korkan bir kadın hâline geliyordu.

Üstelik hayatı boyunca yalnızca içindeki yalancıdan yalan dinlememişti. Başkaları da ona çok yalan söylemişti. Bazılarını ilk söylendiği anda anlamıştı. Bazılarını sonradan öğrenmişti. Kimi zaman bile bile susmuştu. Huzuru bozulmasın diye, bir tartışma daha çıkmasın diye, karşısındaki insanı kaybetmemek için… Ama sustuğu zamanlar kadar konuştuğu zamanları da hatırlıyordu. Çünkü itiraz ettiğinde bazen şu cümleyle karşılaşmıştı: “Senin psikolojin iyice bozulmuş!” Ne tuhaftı. Bir insanın gerçeği görmesi, bazen onun ruhsal durumunu sorgulamak için gerekçe yapılabiliyordu. Vesile bunu biliyordu. Belki en çok, bildiği hâlde kendini savunamadığı zamanlara üzülüyordu.

Bir yerde insanların dört tipe ayrıldığını okumuştu. Vesile kendini ikinci tipe koymuştu: Saf, çevresine faydalı ama kendine zarar veren insan. Ne kadar da tanıdıktı bu tarif. Başkasının derdini saatlerce dinleyebilirdi. En umutsuz insana bile söyleyecek güzel bir söz bulurdu. Bir arkadaşının korkusunu küçümsemeden yatıştırır, üzüntüsüne ortak olur, ona hayatın devam ettiğini hatırlatırdı. Ama sıra kendisine gelince… Kendini teselli edecek tek bir cümle bulamazdı. Başkalarına gösterdiği şefkat, kendisine uğramadan geçip gidiyordu sanki.

Vesile’nin tuhaf bir meselesi de vardı. Dışarıya hiçbir şey atmak istemiyordu. Ne yediklerini, ne biriktirdiklerini, ne de içinde tuttuklarını… Oysa bedeni günde iki kez onu çağırıyordu. Her seferinde karnı ağrıyor, ardından içine tarif edemediği bir huzursuzluk yerleşiyordu. Bedeninin en doğal işleyişi bile onun için bir mücadeleye dönüşmüştü. Belki Vesile’nin asıl meselesi buydu. Hayatı boyunca içine çok şey atmıştı. Şimdi bedeninin dışarı atmak istediği şeylerle bile kavga ediyordu. Kırgınlıklarını, öfkesini, söyleyemediklerini, söyleyip de duyuramadıklarını… Hepsini içinde tutmuştu. Ve bütün bunların arasında, o yalancı ses kendine yer bulmuştu.

Ama durun. Vesile’yi yalnızca böyle anlatırsak ona haksızlık etmiş oluruz. Çünkü Vesile’nin başka bir yüzü daha vardı. İşte o kadına hayran olabilirsiniz. Her şeye rağmen insanları sevmekten vazgeçmeyen, sabırla çalışan, yorulsa da işini aksatmayan, kendi kendine yeni uğraşlar bulan bir kadın… Merak eden, öğrenen, üreten, gezen, gülen… İçinde fırtınalar koparken dışarıda hayatına devam edebilen biri. Bazen karnı ağrırken gülümserdi. Bazen bütün bedeni kasılmışken bir başkasının derdini dinlerdi. Bazen içindeki ses bağıra bağıra felaket tellallığı yaparken o, ertesi günün planını kurardı. Üstelik insanların gerçek yüzlerini de görürdü. Kimin neyi neden söylediğini, hangi gülümsemenin samimi, hangi sözün hesaplı olduğunu çoğu zaman anlardı. Yine de gülümseyerek idare ederdi. Bu, her zaman saflığından değildi. Bazen yalnızca yorulduğundandı. Her gerçeğin kavgasını verecek gücü kalmıyordu insanın.

İşte Vesile’nin iki tarafı da bu yüzden çok yoruluyordu. Bir tarafı sürekli korkuyor, diğeri o korkuya rağmen yaşamaya çalışıyordu. Bir tarafı “Ya kötü bir şey olursa?” diye soruyor, diğeri sabah erkenden kalkıp işine gidiyordu. Bir tarafı bedeninin her hareketini dinliyor, diğeri hayatın sesini kaçırmamaya uğraşıyordu. Günde iki kez karın ağrısını yatıştırmak, kasılan omuzlarını gevşetmek, boğazına düğümlenen o tuhaf hissi çözmek, sonra da kendi kendine: “Bir şeyin yok Vesile, kapat artık çeneni!” demek… Kolay değildi. Hem korkan, hem korktuğu için kendine kızan insan iki kere yoruluyordu. Vesile de öyleydi. Hep hazırlıklı yaşamaya çalışıyordu.

Henüz gelmemiş bir korkuya, belki hiç yaşanmayacak bir felakete, birkaç saniye sürüp geçecek bir bedensel duyuma… O birkaç saniyelik his için bazen saatlerce endişeleniyordu. Oysa korktuğu şeylerin çoğu hiç gerçekleşmiyordu. Ama içindeki yalancı bunu hiç hatırlatmıyordu ona. Yalancılar zaten söyledikleri yalanların hesabını tutmazdı.

Vesile o gün merdivenleri çıkarken bir şey daha düşündü. Belki de bu sesi susturmak için onunla kavga etmekten vazgeçmeliydi. Çünkü yıllardır “Sus!” dedikçe daha çok konuşuyordu. Belki bir gün o ses yine “Kusacaksın!” dediğinde, Vesile yalnızca gülümseyip: “Olabilir. Ama şu anda kusmuyorum.” diyecekti. “Ya fenalaşırsan?” dediğinde: “Fenalaşırsam o zaman düşünürüm.” diyecekti. Belki de ilk kez içindeki yalancıyı ikna etmeye çalışmayacaktı. Bırakacaktı konuşsun. Her söylenene inanmak zorunda değildi ya.

Merdivenlerin son basamağına geldiğinde hâlâ aynı Vesile’ydi. Karnı bazen ağrıyacak, bedeni bazen kasılacak, içindeki ses yine olmayacak şeyler söyleyecekti. Ama belki artık bir fark vardı. Vesile, içinde bir yalancı yaşadığını öğrenmişti. Ve insan, bir yalancıyı tanıdıktan sonra onun her sözüne inanmak zorunda değildi. Hem kim bilir… Belki Vesile’nin bundan sonraki en büyük başarısı, bütün korkularını yenmek değil, korkularıyla birlikte yaşamayı öğrenmek olacaktı. Çünkü Vesile’nin yaşamaya hevesi vardı. Hem de çok. İçindeki yalancı ne kadar konuşursa konuşsun, Vesile’nin hâlâ gidecek yolları, görecek şehirleri, okuyacak kitapları, sevecek insanları ve yazacak hikâyeleri vardı.

Bu hikâyenin son sözünü, içindeki yalancı değil, Vesile söylemeliydi.

Tuğba Sancak

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

İNSANIN DEĞERİNİ NE BELİRLER?

İlgili

Yorumlar (2)

Yıldız TEK GAMLI dedi ki:

14 Kasım 2026, 21:50

bu vesveseli vesile ye bayılıyorum. gün geçtikçe bana benzemeye başladı…
mutlaka kitap haline gelmeli…

Yanıtla
Ozan Kasım KOL dedi ki:

14 Kasım 2026, 23:25

Çok güzel bir seri oldu. Kaleminize sağlık hocam.

Yanıtla