HUZURLU BİR AN
- Yazar: Nurcan ÖZKÜPELİ
- 17 Kasım 2026
- 9 kez okundu
HUZURLU BİR AN
Küçüklüğümden aklımda kalan o kadar çok anım var ki!
Bazen bir çağrışımla gelir. Fırında pişen enfes bir kekin kokusu olur aniden. Beni alır ve küçüklüğüme götürür. Okuldan eve döndüğümde, annemin pişirdiği tarçınlı kekin mis gibi kokusu kapının önüne kadar yayılmıştır. Zili sabırsızlıkla çalarım ve anneme kocaman sarılarak teşekkür ettiğim, mutlulukla yediğim o enfes kekler…
Bazen bir parfüm kokusu olur ve hemen, onu ilk defa duyduğum ana dönerim. O anda yaşadıklarımı hissettirir. Arkadaşlarımla dışarı çıkmak için hazırlandığım o harika anlara mesela. Hep çok güzel günlerimi hatırlatır o parfüm.
Bazen, eski bir fotoğraf görürüm, bazen birisiyle sohbet ederken olur. Beni, nerede, kaç yaşımda olursam olayım, alır ve o ana götürür… Uzun uzun düşündüm ve içlerinde benim için hep farklı bir yeri olan ‘huzur anımı’ anlatmaya karar verdim…
Üzerinden tam 50 yıl geçmesine rağmen bu süreçte, sayamadığım kadar ona benzer hissettiğim an yaşamama rağmen, o anı unutamıyorum. Ne zaman sıkıntılı bir durum içerisinde olsam, bir şeylerden boğulduğumu hissetsem, hemen gözlerimi kapar ve o anımı düşünürüm.
Beynimin kütüphanesinde depoladığım bir anı arşivim var hepimiz gibi. Bu anım gibi belki milyonlarca anım saklı orada. Ama özellikle huzuru düşlediğimde sadece bu anımı imgelerim ve hep o anda ki hissettiğim huzuru verir bana. Tekrar, tekrar yaşarım o anı ve içim mutlulukla dolar. Sorunum her neyse daha bir çözülebilir görünür, hemen motive olurum ve keyfim yerine gelir…
Dört veya beş yaşlarındaydım sanırım. Hafta sonları babam, bizi ailecek, değişiklik olsun diye her zaman gittiğimiz havuzun dışında farklı havuzlara götürürdü. Bir pazar günü, arabamıza bindik. Teypte son zamanlar en çok dinlediğimiz şarkı olan Ajda Pekkan’ın ‘Petrol’ adlı şarkısı çalıyor, Ablam ve ben arkada dans ediyor, Annem şarkıya eşlik ediyordu. Dragos’ ta bir otelin havuzuna gidiyorduk. Hava çok güneşli değildi o gün. O yüzden kalabalık değildi…
Önce öğlen yemeğimizi yedik. Sonra annem ve babam kahvelerini alıp şezlonglarına geçtiler. Bir yandan sohbet edip, diğer yandan ablam ve beni seyrediyorlardı. Bizde ablamla beraber havuza girdik. Bol bol oyun oynayıp, yüzüp, bitap düştükten sonra, havuzun kenarına yaslanıp dinlenmeye bıraktım kendimi…
Ablam çıkmıştı havuzdan. Şöyle bir baktım ki etrafıma, o an yalnız kalmışım havuzun içinde. Başım sol kolumun üzerinde, ara sıra kulağımın içine su girip çıkıyor, diğer elimde de o ara favorim olan, yeşilimsi- mavimsi bir renk aralığında, gözleri pembe, gören hiç kimsenin beğenmediği, hatta ürktüğü plastik bir bebek var. Hep değişik oyuncaklar ilgimi çekerdi zaten. Kusursuz, süslü püslü, cici bici bebekler yerine, tuhaf görünümlü palyaçolar, korsanlar, ejderhalar, mavi gözlü kırmızı bebekler…
O aralarda bu bebeğimi çok seviyorum. Güya onu yüzdürüyorum. Gözlerimi kapattım, sol kulağım suyun içinde, o kulağımla hiçbir şey duymuyorum. Sağ kulağımda annem ve babamın konuşmaları, diğer aileler ve çocukların sesleri, teypten gelen Nilüfer’in ‘Git ona git benden selam söyle’ şarkısı, hafif esen rüzgar. İşte o an… Tarif edemeyeceğim kadar müthiş huzur duyduğum bir andı.
Size çok sıradan gelebilir belki böyle anlatınca. Pek çoğunuz hatta ‘Bunun şahaneliği neresinde acaba? diye düşünebilir de. Belki bende bu hikayeyi dinlesem veya okusam öyle düşünebilirim. Ama o an duyduğum huzuru tam anlamıyla kelimelerle tarif etmeme imkan yok. Sadece anlatmayı deneyebiliyorum o kadar.
Anılarımız, yaşadığımız bu doğum ve ölüm arasındaki zaman diliminde, istesek de tekrarını bir daha yaşayamayacağımız, üzerinden ister bir yıl, ister kırk yıl geçmiş olsun, o ana döndürebilmeyi başaran tıpkı bir zaman makinesi gibidir. Hayatımızın yaşadığımız anıların toplamı olduğunu düşünüyorum. Ve iyi ki her düşündüğümüzde aklımıza gelebilen böyle anılarımız var.
Herkese güzel anılar yaşayabilmelerini ve biriktirebilmelerini dilerim…
Nurcan Özküpeli
Diğer yazılarımı okudunuz mu?
BİR YILBAŞI GECESİ

yepyeni güzel anılarınız olsun…