GÜL AVUCUMDA YOL HÂLÂ UZUN

GÜL AVUCUMDA YOL HÂLÂ UZUN

GÜL AVUCUMDA YOL HÂLÂ UZUN

Yolu yarıladım.. 

Öyle kolay da değil yol çakıl taşları battı ayaklarıma… Rahat edeyim diye giydiğim ayakkabılar pek rahat vermedi…

Yürümek zorunda olduğum her yolda belki bir nefeslik mola vardır diye düşünüp devam ettim…

Ben devam ettikçe nefes hiç gelmedi sanki devam edebildiğimi anlamış, eğer durursam yürümeyi bırakırsam bir daha başlamam diye nefes vermedi…

Otur anlat ne yaşıyorsun diyen birileri olsa anlatabilir miyim anlatabilir miyiz bilmiyorum… 

Neye benzetirsin yaşadıklarını deseler hiç bir şeye benzetemem ama galiba bir cümle geliyor aklıma; beş metrelik kuyuya düşmüşüz üç metrelik halat uzatmışlar gibi hayatımız. 

Üzüntü değil bu kahır değil acıma değil buna kelime bulmak mümkün değil. 

Bu aralar değil, bir ara değil, belli bir dönem değil hep insanın aklında aynı soru oluyor attığın adımda gittiğin yerde, öylesine çıktığın yürüyüşte, eğlenmeye diye çıktığın bir buluşmada, bir manzaraya baktığında, okuldan çıkan çocukları izlerken, azıcık hasta olup uzanmak istediğinde hep aynı soru… 

Benden sonra çocuğuma kim bakabilir? Ben olmazsam ne yapar nasıl yaşar birileri aynı gözle sevebilir mi? 

Birileri onu konuşmasa da anlar mı? 

İnsanlar dört nala koştura koştura terapilere eğitimlere gidiyor, gecesini gündüzüne karıştırarak uğraşıyor özel gereksinimli çocuğu bağımsız bir birey olabilsin diye. 

İşte bu koştur koştur hayatın, bu uykusuz gecelerin işte bu harcanan ömrün, tüketilen maddi manevi servetin, en önemlisi bütün zamanları ona eşitlemenin sebebi nedir biliyor musunuz? 

Çocuğum benden sonraya kalırsa eğer bir gün yanında olamazsam da sağlıklı bir hayat sürebilsin bağımsız bir birey olarak yaşamını idame ettirsin kendini koruyabilsin diye… 

Nasıl anlatırsın ne yaşadığını diyen olursa dikenli bir gülü elinden bırakacağın vakti asla bilemeden hep avucunun içinde tutmak gibi. Bırakamazsın avucun kanayacak ama gül düşmeyecek…

Gülünü bırakmadan mücadele eden bütün ailelere…

Elif Ay

Diğer yazılarımı okudunuz mu? 

Başarı Hikâyesi Olmadan Değerli Olmak

Yorumlar (4)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:

    ne diyeyim ben sana gül kızım, muhteşem annem… hep yaz sen, çakıl değmesin ayağına…

  2. Ozan Kasım KOL dedi ki:

    Allah kolaylık versin. Ama yazmayı ihmal etmeyin. Tecrübelerinizden diğer anneler de faydalansın.

  3. Elif dedi ki:

    Teşekkür ederim ❤️ Yıldız ve Ozan hocam 🙏 tabii buradayım . 😊

  4. Hamiyet Annaç Akyıldız dedi ki:

    Güzel paylaşım için teşekkürler…
    Gül düşmesin… güller ve onu tutan eller güçlü olsun. Gül sevgisiz, sizsiz solar. Yürek sesiniz hiç susmasın…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Elif AY

1991 İstanbul Üsküdar doğumlu. İstanbul Üniversitesi Sosyal Hizmetler mezunu Atatürk üniversitesi Yönetim ve Organizasyon bölümü öğrencisi. İki oğlu var. Uzun süredir özel gereksinimli bireyler hakkında yazılar yazıyor. Makale ve köşe yazarlığı yapıyor. İki antoloji eserde özel gereksinimli bireyler hakkında yazıları mevcuttur.