SUSMAYI ÖĞRET
- Yazar: Umut Uçar
- 13 Ağustos 2026
- 11 kez okundu
ZİHNİNİN İÇİNDEKİ SESE
BİRAZ SUSMAYI ÖĞRET!
Bazen insanın en büyük yorgunluğu, hayatın kendisinden değil, kendi zihninden gelir.
Gece herkes uyurken siz hâlâ düşünüyorsanız bilirsiniz;
“Acaba yanlış mı yaptım?”
“Bunu neden söyledi?”
“Ya işler kötü giderse?”
“Keşke şöyle yapsaydım…”
“Bana gerçekten değer veriyor mu?”
“Ya yarın daha kötü olursa?”
Sorular birbirini kovalar.
Sorular birbirini kovalar. Bir düşünce biter, diğeri başlar. Sonra bir bakarsınız, ortada henüz yaşanmamış bir hayatın bütün yükünü omuzlarınıza almışsınız.
Oysa insan bazen yaşadığı olaydan çok, o olay hakkında zihninde kurduğu senaryolarla yorulur.
Birinin söylediği tek bir cümleyi günlerce düşünürüz. Bir bakışın anlamını çözmeye çalışırız.
Bir mesajdaki noktalama işaretinden bile sonuç çıkarmaya kalkarız. Olmamış konuşmaları kafamızda defalarca yapar, hiç yaşanmamış tartışmalarda kendimizi savunuruz.
Ve en kötüsü…
Bütün bunları yaparken kendimize bunu “tedbir almak” diye anlatırız.
Oysa her düşünce çözüm değildir.
Bazı düşünceler yalnızca insanın içini kemirir.
Geçmişi değiştiremeyiz.
Henüz yaşanmamış yarını kontrol edemeyiz.
Başkalarının ne düşündüğünü bilemeyiz.
Herkesin davranışına bir açıklama bulmak zorunda da değiliz.
Bazen bir şey olduğu gibi kalmalıdır.
Bir insan gittiyse, neden gittiğini yıllarca sorgulamak onu geri getirmeyecektir.
Birisi sizi kırdıysa, o kırgınlığın içinde aylarca yaşamak karşı tarafa değil, size zarar verecektir.
Bir hata yaptıysanız, kendinizi her gün yeniden cezalandırmak hatayı düzeltmeyecektir.
Çünkü insanın kendisine yaptığı en büyük haksızlıklardan biri, geçmişteki kendisini bugünkü aklıyla yargılamaktır.
O gün elinizden gelen buydu.
Belki yanlış yaptınız.
Belki yanlış insana güvendiniz.
Belki söylemeniz gerekeni sustunuz, susmanız gereken yerde konuştunuz.
Ama hayatın güzelliği biraz da burada değil mi?
İnsan hata yaparak büyüyor.
Her şeyi kontrol etmeye çalıştığımızda hayatın doğal akışını kaçırıyoruz. Her ihtimali hesaplamaya çalışırken bugünü yaşamayı unutuyoruz.
Bir kahvenin tadını düşünmeden çıkaramıyoruz.
Bir sohbetin içinde gerçekten bulunamıyoruz.
Sevdiğimiz insanın gözlerine bakarken bile zihnimiz başka bir yerde dolaşıyor.
Çünkü zihnimiz sürekli bir sonraki sorunun peşinde.
Peki ya bugün?
Bugün nerede?
Belki de kendimize sormamız gereken en önemli soru bu.
“Şu anda gerçekten ne yaşıyorum?”
Çünkü hayat, zihnimizde defalarca prova ettiğimiz ihtimallerden değil; şu anda yaşadığımız andan oluşuyor.
Bazen telefonu bir kenara bırakmak gerekiyor.
Bazen herkese cevap vermemek…
Bazen açıklama yapmamak…
Bazen bir insanın davranışını anlamaya çalışmak yerine, o davranışın sizde ne hissettirdiğine bakmak…
Ve bazen de hiçbir şey yapmadan sadece nefes almak gerekiyor.
Kendimize izin vermeliyiz.
Her şeyi bilmemeye…
Her şeyi çözmemeye…
Herkesi anlamamaya…
Her soruya cevap bulmamaya…
Çünkü hayatın bütün sorularını aynı gün çözmek zorunda değiliz.
Bazı cevaplar zamanla gelir.
Bazı insanlar hayatımıza neden girdiklerini sonradan anlatır.
Bazı kayıpların neden yaşandığını yıllar sonra anlarız.
Bazı kapıların kapanmasının aslında başka bir kapının açılması olduğunu ise çoğu zaman çok geç fark ederiz.
Bu yüzden kendinize biraz merhamet edin.
Zihniniz size sürekli geçmişi hatırlatıyor olabilir.
Sürekli geleceği düşündürüyor olabilir.
Ama siz ona bugünle cevap verin.
“Şu an buradayım.”
Belki her şey yolunda değil.
Belki bazı yaralar hâlâ kapanmadı.
Belki kafanızın içinde hâlâ cevaplanmamış onlarca soru var.
Olsun.
Hepsini bugün çözmek zorunda değilsiniz.
Bazen güçlü olmak, her şeyi düşünmek değil; bazı şeyleri artık düşünmemeyi seçebilmektir.
Çünkü insanın huzuru, bütün soruların cevaplarını bulduğu gün değil; cevabını bulamadığı bazı sorularla yaşamayı öğrendiği gün başlar.
Ve belki bugün kendinize yapabileceğiniz en güzel iyilik şudur:
Biraz durun.
Geçmişi birkaç dakikalığına bırakın.
Geleceği birkaç saatliğine erteleyin.
Başkalarının ne düşündüğünü önemsemeyi bir kenara koyun.
Ve kendinize sorun:
“Ben ne istiyorum?”
Belki cevabı hemen bulamayacaksınız.
Ama olsun.
Çünkü bazen insanın kendisini yeniden bulması, bütün cevapları bilmesiyle değil; sonunda kendi sesini, zihnindeki gürültünün arasından duyabilmesiyle başlar.
Hayat kısa.
Kendinizi, henüz yaşanmamış ihtimallerin yükü altında ezmeyin.
Çünkü bazı savaşlar dışarıda değil, insanın kendi içinde yaşanır.
Ve insanın kendisine verebileceği en büyük zafer, o savaşın sonunda yeniden kendisi olabilmektir.
Umut Uçar
Diğer yazılarımı okudunuz mu?
Yorumlar (2)
Bir yanıt yazın
Benzer Yazılar
- Ebru Zeynep Dişiaçık
- 13 Ağustos 2026
- Yaşar GELER
- 13 Ağustos 2026
- Umut Uçar
- 13 Ağustos 2026
- Elif AY
- 11 Ağustos 2026
- Umut Uçar
- 9 Ağustos 2026
- Sema Muğanna
- 6 Ağustos 2026
- Yıldız TEK GAMLI
- 4 Ağustos 2026
- Umut Uçar
- 4 Ağustos 2026
- Ayşe Ulaş
- 2 Ağustos 2026
- Yıldız TEK GAMLI
- 31 Temmuz 2026
Kaleminize sağlık…
Kaleminize sağlık