CAMIN ARDINDANKİ KADIN

1 Aralık 2025

BÖLÜM 8 — SON KAPI

Zeynep nefes almakta zorlanıyordu. Göğsünde görünmeyen bir ağırlık vardı; sanki biri üzerine oturmuş, ciğerlerini sıkıştırıyordu. Masanın üzerinde duran defter açık, sayfaları hareketsiz bekliyordu. Sanki onun kararını bekleyen bir hasta gibiydi.

Karşısındaki adam — doktor olduğunu söyleyen kişi — gözlerini kaldırdı.

“Zeynep,” dedi yavaş ve net,
“Bu kliniği sen kurdun. Bu odaları sen çizdin. Aynaları sen çoğalttın. Şimdi kendini buradan çıkarman gerekiyor. Yoksa burada kalırsın. Sonsuza kadar.”

Zeynep başını kaldırdı, gözleri boştu.
“Klinikte başka hastalar vardı,” dedi fısıltıyla. “Kadınlar… çocuklar… hemşireler…”

Adam yutkundu. Bu soru zor olandı.
Onun sessizliğinde ağır gerçek saklıydı.

“Onlar sensin,” dedi.
“Hepsi. Her odada, her koridorda, her aynada gördüğün kişi — senin parçan.”

Zeynep nefesini tuttu. İçinde bir şey kırıldı.
Yıllarca kaçtığı, unuttuğu, gömdüğü yüzler teker teker zihninde toplandı.
Çocuk Zeynep, okul sırasındaki Zeynep, babasına yalan atan Zeynep, geceleri yazı yazan Zeynep, sessiz Zeynep, bağıran Zeynep, siyah mantolu Zeynep…

Hepsi aynı anda fısıldadı:

Biz hiç kaybolmadık. Sen sadece bizi susturdun.

Masa titredi. Lambalar patladı. Odanın duvarları yavaşça kaymaya başladı; sanki oda nefes alıyordu.
Aralık kapı büyüdü, genişledi — ve Zeynep artık bir klinikte değil, uçsuz, karanlık bir koridordaydı.

Bu koridor onun beyniydi.
Ve en sonunda sadece tek bir kapı vardı.

Kapının üzerinde yazıyordu:

ÇIKIŞ
Altında küçük bir satır daha:

Ancak biri gider. Hangisi?

Zeynep kapıya yaklaştı.
Kapının önünde iki gölge belirdi.

Birincisi Zeynep’in tanıdığı yüz: yorgun, kırılgan, korkmuş — kliniğin içinde sürüklenen, yıllardır gerçeği unutan Zeynep.
İkincisi ise siyah mantolu olan: güçlü, sessiz, kararlı — tüm acıyı taşıyan ama saklayan Zeynep.

İkisi aynı anda konuştu:

Biri fısıldadı:

“Ben insanım. Gitmek istiyorum. Yaşamak istiyorum.”

Diğeri net söyledi:

“Ben gerçeğim. Sensiz yaşayamazsın. Ama ben sensiz devam edebilirim.”

Zeynep’in boğazı düğümlendi.
Kapı bekliyordu.
Sadece biri geçebilirdi.

İnsan olan Zeynep ellerini birleştirdi, gözleri doldu.
“Ben acı çektim,” dedi.
“Susturdum, kaçtım, saklandım ama yaşamak istedim. Kalbim vardı.”

Siyah mantolu olan sakin cevapladı:

“Kalbin seni parçaladı. Ben seni korudum.”

İkisi de ona ait olduğu halde — biri gitmek, diğeri ise kalmak istiyordu.
Zeynep dizlerinin üzerine çöktü.

“Hangimiz gerçek?” diye sordu.

Ve karanlık cevap verdi — hem odadan, hem koridordan, hem kafasının içinden gelen bir sesle:

“Gerçek, acıyı taşıyabilenindir.”

Zeynep ayağa kalktı.
Elleri titriyordu.
İki haline birer kez baktı.

Sonra ileri bir adım attı…

…kapıyı tuttu…

…ve birini seçti.

Hangisini seçtiğini kimse bilmedi. Çünkü o an ışık söndü.

Sadece kapının kapanma sesi yankılandı.

Tık…

Ardından defter kendiliğinden kapandı.

Ve son sayfaya tek bir cümle yazıldı:

“Uyanan sensen… hangin olduğunu bilmeyeceksin.”

Devam edecek…

Yazan: Soner IRMAK

Edirör: Nigar KAYA

İlgili

Bir yanıt yazın Yanıtı iptal et

Soner IRMAK

1982 KOCAELİ/GEBZE doğumlu altı çocuklu bir ailenin en küçük çocuğuyum. Çocukluğum Gebze'de geçti. Bekarım lise mezunuyum. Özel bir şirkette tam zamanlı çalışıyorum. Kalemin gücü platformunda kitap çılgınlar kitap kardeşliğinde bulunuyorum. Yazar ve şairler (YAZŞADER) derneğinin KOCAELİ İl temsilcisi olarak görev aldım. Özel bir sebepten dolayı (YAZŞADER) derneğinden ayrılma kararı aldım. YAZŞADER derneği adı altında ADANA BURSA İSTANBUL TÜYAP kitap fuarları dahil birçok kitap fuarlarına da katılım sağladım. Babamı akciğer rahatsızlığından dolayı kaybettim ve kendimi en iyi şiirle anlatabileceğimi hissettim. Şiir yazmak bana bir terapi gibi geldiğini hissedince yazdığım şiirleri kitap hali fikri doğdu ilk şiir kitabım olan HAYATIMDAKİ SAYFALAR isimli şiir kitabımım doğdu. Yazmaya doymadım yazdıklarımı ikinci şiir kitabımla taçlandırmak istedim ve ANKA’NIN GÖZYAŞLARI isimli şiir kitaplarım doğdu. Bu arada SPOTİFY ve 250 platformda kendi sesimle kendi yazdığım şiirleri seslendirdim. Ayrıca şarkı sözü de yazıyorum. Bu yolda beni yalnız bırakmayan İbrahim AKDENİZ kardeşime sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.