BİZİ HATIRLAMAYAN İNSANLARIN HAYATINDA YAŞIYORUZ

Dünya
BİZİ HATIRLAMAYAN İNSANLARIN HAYATINDA YAŞIYORUZ

BİZİ HATIRLAMAYAN İNSANLARIN HAYATINDA YAŞIYORUZ

Bazı insanların hayatından çıktığımızı sanıyoruz. Belki de hiç çıkmadık.

Bir insanı unutmakla, onun hayatımızdaki etkisini silmek aynı şey değil.

Bunu yıllar geçtikçe daha iyi anlıyor insan.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza giriyor, birkaç kelime bırakıyor ve gidiyor. Biz ise onların bıraktığı o küçük parçayı alıp hayatımızın başka bir yerine taşıyoruz.

Bazen bir cümle oluyor bu.

Bazen bir davranış.

Bazen yalnızca bir bakış.

Ve en tuhafı, bunu yapan insanların çoğu, üzerimizde nasıl bir iz bıraktıklarını hiçbir zaman öğrenmiyor.

Belki şu anda bir yerde, bizi çoktan unutmuş birinin hayatında yaşamaya devam ediyoruz.

Bir zamanlar tanıdığınız birini düşünün.

Yıllardır görmediniz.

Telefonunuzda kayıtlı değil.

Sosyal medyada birbirinizi takip etmiyorsunuz.

Belki adını bile artık hatırlamakta zorlanıyorsunuz.

Ama onun söylediği bir cümleyi hâlâ hatırlıyorsunuz.

Neden?

Çünkü insan hafızası her şeyi saklamıyor.

Bazı insanları siliyor, bazı cümleleri saklıyor.

Yüzleri unutuyor, hisleri koruyor.

Tarihleri karıştırıyor, bir bakışı yıllarca taşıyor.

Belki de hafıza, bizim sandığımız gibi bir arşiv değil.

Bir seçme mekanizması.

Neyi unuttuğumuzu değil, neyi içimizde taşımaya devam ettiğimizi gösteren sessiz bir mekanizma.

Çocukken bir öğretmeniniz size “Sende bir şey var” demiş olabilir.

O gün ne demek istediğini anlamamışsınızdır.

Yıllar sonra bir iş görüşmesinde, bir kararın eşiğinde ya da kendinizden şüphe ettiğiniz bir gecede o cümle aklınıza gelir.

“Bende bir şey var.”

Belki öğretmeniniz sizi çoktan unutmuştur.

Ama siz onun cümlesini unutmadınız.

İşte insanın başka bir insanın hayatında bıraktığı en büyük izlerden biri budur:

Kendisine ait olmayan bir cümleyi, yıllar sonra kendi sesiyle söylemeye başlamak.

Hepimiz birilerinin hayatında bunu yaptık.

Farkında olmadan.

Belki bir arkadaşımızı cesaretlendirdik.

Belki birinin vazgeçmek üzere olduğu bir anda “Devam et” dedik.

Belki bir çocuğa küçücük bir iyilik yaptık.

Belki de hiçbir şey söylemedik.

Sadece dinledik.

Bazen insanın hayatını değiştiren şey büyük sözler değildir.

Tam zamanında yanında bulunan birinin sessizliğidir.

Ve biz çoğu zaman bunun farkına varmayız.

Çünkü hayatımıza bıraktığımız izleri, bıraktığımız anda göremeyiz.

Bir taşın suya düştüğünde oluşturduğu halkaları düşünün.

Taş dibe çöker.

Ses kesilir.

Su yeniden sakinleşir.

Ama halkalar bir süre daha ilerler.

İnsan da biraz böyledir.

Hayatımızdan çıktığımızı düşündüğümüz insanların içinde, bizden kalan halkalar olabilir.

Belki bu yüzden bazı insanları yıllar sonra gördüğümüzde tuhaf bir şey hissederiz.

Karşımızdaki kişi değişmiştir.

Saçları farklıdır.

Yüzünde yılların izleri vardır.

Hayatı başka bir yere gitmiştir.

Ama bir anlığına göz göze geldiğimizde geçmişteki hâlimiz de karşımıza çıkar.

Çünkü bazı insanlar bize yalnızca kendilerini hatırlatmaz.

Onların yanındaki bizi hatırlatır.

Kim olduğumuzu.

Neye inandığımızı.

Neye güldüğümüzü.

Neye cesaret ettiğimizi.

Belki de özlediğimiz çoğu zaman bir insan değildir.

Bir zamanlar olduğumuz kişidir.

Hayatın en büyük yanılgılarından biri de insanları “kaldı” ve “gitti” diye ayırmak olabilir.

Çünkü gitmek her zaman yok olmak değildir.

Bazı insanlar hayatımızdan çıkar ama davranışlarımızın içine yerleşir.

Birinin bize öğrettiği sabırda…

Başkasından öğrendiğimiz cesarette…

Bir başkasının açtığı yaraya rağmen geliştirdiğimiz sınırlarımızda…

Bizi kıran insanların bile üzerimizde bir etkisi vardır.

Kimi bize ne olmak istediğimizi öğretir.

Kimi ise ne olmak istemediğimizi.

Her karşılaşmanın armağanı güzel olmak zorunda değildir.

Bazı insanlar hayatımıza bir hediye bırakır.

Bazıları bir ders.

Bazıları ise yalnızca bir soru.

Cevabını yıllar sonra bulduğumuz bir soru.

Ve şimdi asıl tuhaf yere gelelim.

Bir gün biz de birilerinin hatırasına dönüşeceğiz.

Belki birinin hayatında güzel bir cümle olarak kalacağız.

Belki birinin zihninde eski bir sokak, bir şarkı veya bir kahve kokusuyla birlikte anılacağız.

Belki bizi hatırlayan kişi, bizim için ne kadar önemli olduğunu hiçbir zaman bilmediğimiz biri olacak.

Ve belki bizi hiç hatırlamayacaklar.

Bu da hayatın gerçeği.

Herkes bizi hatırlamak zorunda değil.

Ama bir zamanlar hayatlarına dokunmuş olmamız, o anın değersiz olduğu anlamına gelmiyor.

Çünkü bazı izlerin sahibi bilinmez.

Ama izi kalır.

Belki de insanın dünyadaki gerçek etkisi, kaç kişinin onu hatırladığıyla ölçülmez.

Kaç kişinin hayatında bir şeyi değiştirdiğiyle ölçülür.

Birinin daha cesur olmasına neden olduysak…

Birinin kendisine inanmasını sağladıysak…

Birinin zor bir gününü biraz olsun kolaylaştırdıysak…

Bir çocuğun dünyasında iyiliğin mümkün olduğunu gösterdiysek…

Bize ait olan hayat, belki düşündüğümüzden çok daha uzağa ulaşmıştır.

Hem de bizim haberimiz olmadan.

Bu yüzden geçmişimize baktığımızda yalnızca kimlerin bizi terk ettiğini, kimlerin kaldığını ya da kimlerin bize ne yaptığını düşünmemeliyiz.

Bir başka soru daha var:

Biz kimin hayatında nasıl bir iz bıraktık?

Belki cevabını hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz.

Ama belki de mesele tam olarak bu.

Çünkü insanın bıraktığı en gerçek izler, çoğu zaman kendi adını taşımaz.

Bir başkasının cesaretinde yaşar.

Bir başkasının kararında.

Bir başkasının çocuğuna söylediği güzel bir cümlede.

Bir başkasının kendisini affetmesinde.

Ve yıllar sonra, bizi hiç tanımayan birinin yaptığı bir iyiliğin içinde bile bizden küçücük bir parça olabilir.

İşte hayatın görünmeyen tarafı burada başlıyor.

Biz, bizi hatırlamayan insanların hayatında bile yaşamaya devam ediyoruz.

Belki de insanın bu dünyada bırakabileceği en güzel iz, adının hatırlanması değil;

birinin hayatını, kendisi fark etmeden biraz daha iyi bir yere taşımış olmaktır.

Etiketler:

#elifunalyıldız #genel #yaşam

Yorumlar (0)

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Elif ÜNAL YILDIZ

Elif Ünal Yıldız 1986 yılında İstanbul’da dünyaya gelen yazar Elif Ünal Yıldız, ailesiyle birlikte Ankara’da yaşamaktadır. Evli ve bir çocuk annesi olan Yıldız, Anadolu Üniversitesi Kamu Yönetimi Bölümü mezunudur. Yazarlık serüveninden önce özel sektörde çeşitli yönetici pozisyonlarında görev almıştır. Küçük yaşlarda içinde filizlenen yazma tutkusu, zaman içerisinde hayatının vazgeçilmez bir parçasına dönüşmüş; kaleme aldığı, henüz yayımlanmamış eserlerle birlikte edebiyata olan ilgisi ve üretme arzusu daha da güçlenmiştir. Yıldız, farklı bakış açılarını, insan ruhunun derinliklerini ve hayatın çok katmanlı hikâyelerini kendine özgü bir anlatımla okuyucuyla buluşturmayı amaçlamaktadır. Edebiyatın yalnızca kitaplarla sınırlı kalmadığına inanan Yıldız, farklı mecralarda makale ve köşe yazıları kaleme almakta; düşüncelerini ve gözlemlerini okuyucularıyla paylaşmaktadır. Bu doğrultuda Fısıldayan Kalemler adlı çevrim içi gazeteyi kurarak yazarlara ve edebiyata ilgi duyanlara farklı bir ifade alanı oluşturmuştur. Platformun kuruculuğunu ve başkanlığını bir dönem sürdüren Yıldız, daha sonra gazeteyi Ozan Kasım Kol’a devretmiştir. Yazarın yayımlanmış iki romanı bulunmaktadır: Umuda Yolculuk ve Aynadaki Katil. Romanlarının yanı sıra çeşitli edebiyat projelerinde de aktif olarak yer alan Yıldız; Fısıldayan Kalemler Hikâye Antolojisi, Fısıldayan Kalemler: Geçmişten Günümüze Köprü Antolojisi ve Ahminâl Aşk – Aşk Öyküleri Antolojisi adlı eserlerin derleme çalışmalarına ve hikâyelerine katkıda bulunmuştur. Elif Ünal Yıldız, yazarlığı bir meslekten öte, insanı, hayatı ve duyguları anlamlandırma biçimi olarak görmekte; her eserinde okuyucuyu farklı bir pencereden bakmaya davet etmektedir. Kendine özgü anlatım dili ve çok yönlü edebiyat anlayışıyla üretmeye, yazmaya ve yeni hikâyeler anlatmaya devam etmektedir.

Benzer Yazılar