ANNE VE BABAMA VEDA EDERKEN

 

İçel’in Silifke ilçesinde bir yıl arayla biri kız, biri erkek iki çocuk doğar. Kıza Melikli sülalesinden Elif, oğlana Ömer Hacıhalilgilden Kâzım adını verirler. Kâzım on sekiz yaşına gelince aileleri görücü usulüyle onları evlendirir. Bir yıl sonra da askere gider. Önce Sivas’a, sonra Kore’ye gönderilir. Aileden, vatandan uzakta iki yıl geçirir. Farklı bir ülke, farklı kültürden insanları tanıma fırsatı olur. Döndükten sonra obada kendine ayrı bir çadır kurar, evini ayırır. Bir kız çocukları olur, adı Züleyha’dır. Çok güzel bir kız çocuğudur ve nazar değer. Üç yaşında yaylada vefat eder. Babaannesinin yanına defnederler. Birbirini hiç görmeyen babaanne torun, koyun koyuna aynı mezarlıktadırlar. Sonra ikinci kızları Dursun doğar. Bir ölü doğan oğlan çocuğun ardından iki yıl sonra ikinci kızları Elif olur. Obadan köye göçerler. Üç yıl sonra bir oğlu olur, adını Metin koyarlar. Kendi evlerini yaptırırken Halil ismini verdikleri bir oğlu daha olur ama bebek bir hafta sonra vefat eder. Obalı Elif köylü olur, yaşamlarına burada devam ederler. Aradan yıllar geçer, çocuklar yuvadan uçar. Elif, sağlık sorunları nedeniyle kızı Elif’in şehirdeki evinde yaşamaya başlar. Obada davar sürüsü olan Elif köyde çiftçi olarak yaşamış, sonra da şehirli olmuştur. Arada geçen zaman ise acı tatlı birer hatıra olarak kalır. İki Elif’in sohbetleri, anılarını paylaşmaları kâh ağlatır, kâh güldürür. Burada bir mor cepken giyme durumu vardır. Birçok şeyden vazgeçmek, kendi sağlığına odaklanmak… Elif anlatır, kızı yazar, ortaya bir roman çıkar. Melikli sülalesinden Melik Cennet’in oğlu Halil’in kızı Elif’in hayat hikâyesidir bu.