UNUTULMAZIM

Edebiyat/Şiir
UNUTULMAZIM

UNUTULMAZIM

 

Hiç unutmayacağım o geceyi…

İçimin kararması, canımın tak etmesi…

Hayatın üstüme üstüme gelmesi ve altında yaralı kalbimin ezilmesi…

Boğazımda söyleyemediğim tüm sözlerin düğüm düğüm olup bana nefes aldırmayışı…

Yaşamaktan soğumam ve yorgunluğum..

Hatta tükenmişliğimle atmıştım kendimi evden dışarıya…

Hava aynen durumum gibi insanın içini titreten cinsten soğuk bir sonbahar akşamı…

Bu yollar nereye gider hiç bilmeden…

Akıttığım göz yaşlarımdan önümü göremeden hot hot adımlarla hızlı hızlı yürüyordum sadece…

Gördüğüm ilk park ve kendimi külçe gibi attığım ilk banktı o yer…

Oturdum ve arttı ağlayışım…

Yüzümü kapata kapata yükseldi her yere hıçkırıklarım…

İçim dışıma çıkarcasına…

Canım gözümden akarcasına ağlıyordum çığlık çığlığa…

Duymuyordum ne kalbimin atışını,

Ne kendi çığlığımı,

Ne de hiçbir şeyi…

Gönlümün karanlık denizinde adeta can çekişiyordum sadece…

Sonra omuzumda bir sıcaklık hissettim…

İrkildim önce…

Yüzümü ellerimden çekip kızarmış ve hafif şişmiş gözlerimi kırpıştıra kırpıştıra dönüp sana baktım…

“Daha iyi misin?” dediğini hatırlıyorum…

Durdum…

Sustum…

Üstümü toparladım ve başım düştü önüme…

Bankın diğer ucunu parmağınla gösterip oturmak için izin istedin…

Başımı salladım sadece ve yavaşça iliştin bankın kenarına…

Bir süre sessiz kaldı her şey…

Dünya durdu… Hava durdu…

Kafamı kaldırıp aya bakarak derin bir nefes alıp verdim…

Ne oldu nasıl oldu bilmiyorum ama sana her şeyimi anlattım…

Her şeyimi… Tüm sırlarımı…

Yanlışlarımı… Sevdiklerimi… Hırslarımı…

Acılarımı… Canımı yakanları…

Her şeyi…

Anlattıkça açıldı nefesim… Anlattıkça göğsüm ferahladı…

Anlattıkça boşaldı tüm karanlık duygular…

Dönüp baktın bana…

Dönüp baktım yüzüne…

İçimi rahatlatan bir huzur vardı gözlerinde…

Ben ağlamıştım ama senin yüzünde çok hoş bir tebessüm vardı…

Gözlerimi kaçırıp yine başımı eğdim önüme…

“Biliyor musun?” dedin…

“Bunların hiçbiri olmasa sen SEN olmazdın…

Şu anda tecrübe dolusun bunca anlattıklarından ötürü…

Ve bana anlatırken aslında neyi yapman gerektiğini kalbin hep söyledi sana…değil mi?”

“Evet” dedim…

“Bunu nerden bildin?” diye sordum…

“Ben kalbini dinledim seni değil” dedin…

Hadi kalk seni eve götüreyim üşüyeceksin burada” dedin.

“Hayata gülersen hayat da sana güler unutma olur mu!” dedin…

Kalktım… Beni eve bırakana kadar tek kelime etmedik ama kalbin kalbime o kadar çok şey söyledi ki roman yazsam yazılır.

Kapının eşiğinde göz göze geldiğimizde ışıldayan gözlerle teşekkür etmek gelmişti elimden sadece… 

O andan itibaren her şeye yeniden başladım ve hayatımdaki her şey güzelleşti sayende…

Kimdin… Nereden geldin bilmiyorum ama…

Hiç unutmayacağım o geceyi…

Ve Seni…

 

Ayşe Elvatani

Diğer Yazılarımı Okudunuz mu?

DUYMUŞSUN SESLENİŞİMİ

PEMBE GÖKYÜZÜ

Etiketler:

#unutmak #unutulmak #yara beklemek Şiir

Yorumlar (3)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:
    21 Ekim 2026, 22:01

    unutulmaz bir an olmuş… kaleminize sağlık…

    Yanıtla
  2. Ozan Kasım KOL dedi ki:
    21 Ekim 2026, 22:02

    Yüreğinize sağlık.

    Yanıtla
  3. Anonim dedi ki:
    21 Ekim 2026, 22:27

    Yüreğinize emeğinize sağlık hocam kaleminiz daim olsun inşallah nice eserlere inşallah

    Yanıtla

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Ayşe ELVATANİ

1983 Bağdat doğumluyum.1991 yılından itibaren Türkiye'deyim.Üç çocuk annesiyim.Şiir ile kendisini ve duygularını ifâde etmeyi seven biriyim. Sosyal medya hesaplarım: İnstagram : https://www.instagram.com/muhayyel.34?igsh=MTM1bGljNDFmMmdpMg== Facebook hesabım: https://www.facebook.com/share/1KhW5ZdLA7/

Benzer Yazılar