SESSİZ ÇOCUK

SESSİZ ÇOCUK

SESSİZ ÇOCUK
5.Bölüm

BAZI SIRLAR SIR OLARAK KALMALI

Arda yaşadığı olayın şokunu hâlâ üzerinden atamamıştı.

Nefes nefese kalmış, elleri titremeye başlamıştı. Birkaç dakika önce boğazına dayanan bıçak, gözünün önünden gitmiyordu.

Polis memuru Hüseyin, Arda’nın yanına yaklaştı.

“İyi misin delikanlı?”

Arda başını salladı.

“İyiyim abi ama…”

“Ama ne?”

Arda bir süre sustu.

“Abi, beni kim kurtardı?”

Hüseyin şaşırmış gibi yaptı.

“Nasıl yani?”

“Bu olayı kimseye anlatmadım. Annem bilmiyor, babam bilmiyor. Arkadaşlarım bile burada olduğumu bilmiyordu. Siz nereden öğrendiniz?”

Hüseyin ile Kadir birbirlerine baktılar.

İkisinin de yüzünde hafif bir gülümseme vardı.

Hüseyin, Arda’nın omzuna hafifçe dokundu.

“Bu konuda sana şimdilik bir şey söyleyemeyiz abiciğim.”

“Ama neden?”

“Öyle olması gerekiyor. Zamanı gelince öğrenirsin.”

Arda daha fazla üstelemedi.

İki polis memurunun yüzündeki gülümsemenin nedeni ise başkaydı.

Kimse yaralanmamıştı.

Olay yerine tam zamanında yetişmişlerdi.

Ve en önemlisi, bir çocuğun hayatını kurtarmışlardı.


Üç şüpheli polis tarafından yakalandı.

Arda’yı tehdit eden kişiler, ifadeleri alınmak üzere karakola götürüldü. Arda da ailesine haber verilerek gerekli işlemler için polislerle birlikte karakola gitti.

Yol boyunca Hüseyin ile Kadir onunla konuşmaya çalıştı.

“Bak Arda,” dedi Hüseyin. “Bugün çok büyük bir tehlike atlattın.”

Arda başını önüne eğdi.

“Biliyorum abi.”

“Bu kişilerin seni tehdit ettiğini anlatman gerekiyor. Şikâyetçi olman önemli. Ama şunu unutma, sen korktuğun için susmak zorunda değilsin.”

Kadir söze karıştı.

“Bugün seni tehdit eden kişiler yarın başkalarına aynı şeyi yapabilir. O yüzden bildiklerini doğru şekilde anlatmalısın.”

Arda bir süre düşündü.

Sonra başını kaldırdı.

“Şikâyetçi olacağım abi.”

Hüseyin gülümsedi.

“Aferin sana.”

Fakat Arda’nın aklında hâlâ tek bir soru vardı.

Onu kim kurtarmıştı?


Okulda

Adem, Elif Öğretmen’in odasının önünde duruyordu.

Kapıyı hafifçe çaldı.

“Gel.”

Adem kapıyı açtı.

“Hocam…”

“Buyur Ademciğim.”

“Şey… Arda’dan haber var mı diye merak ettim.”

Elif Öğretmen masasındaki evrakları bıraktı.

“Ben de tam karakolu arayacaktım. Gel, beraber arayalım.”

“Olur hocam.”

Adem, öğretmeninin karşısındaki deri döşemeli koltuğa oturdu.

Elif Öğretmen masanın üzerindeki telefonu kaldırdı ve karakolu aradı.

Önce kendisini tanıttı.

Ardından Arda’nın durumunu sordu.

Kısa bir görüşmeden sonra teşekkür ederek telefonu kapattı.

Adem heyecanla öne doğru eğildi.

“Hocam, Arda iyi mi?”

“İyi Ademciğim.”

“Bir şey olmuş mu?”

“Hayır. Üç şüpheli yakalanmış. Şu anda karakoldalar. Arda güvende.”

Adem derin bir nefes aldı.

Sanki göğsünün üzerinde duran kocaman bir taş yerinden kalkmıştı.

Elif Öğretmen gülümsedi.

“Bir de sürekli kendisini kimin kurtardığını soruyormuş.”

Adem de gülümsedi.

“Söylememişler değil mi hocam?”

“Hayır, konuştuğumuz gibi.”

Adem birkaç saniye düşündü.

“Hocam…”

“Efendim?”

“Biz de karakola gidebilir miyiz?”

Elif Öğretmen şaşırdı.

“Arda’yı mı görmek istiyorsun?”

“Evet hocam.”

“Peki, dersin var mı?”

“Son iki dersimiz boş.”

Elif Öğretmen saate baktı.

“Tamam. Önce okul yönetimine ve ailene haber verelim. Sonra birlikte gidebiliriz.”

Adem’in yüzünde küçük bir tebessüm belirdi.


Yaklaşık yirmi dakika sonra karakola vardılar.

Kapıdaki polis memuru onları karşıladı.

Elif Öğretmen kendisini tanıttı.

“Merhaba, ben Elif. Arda’nın okulunda psikolojik danışman olarak görev yapıyorum. Bugünkü olayla ilgili geldik.”

Polis memuru başını salladı.

“Bir dakika bekleyin hocam. Amire haber vereyim.”

İçeri girdi.

Yaklaşık beş dakika sonra geri döndü.

“Buyurun, komiserimiz sizi odasında bekliyor.”

Elif Öğretmen ile Adem karakola girdiler.

Adem ilk kez bir karakola geliyordu.

Koridorda yürürken etrafına dikkatle baktı.

Polis memurları, masalar, telsiz sesleri…

Her şey ona farklı geliyordu.

İleride savcı olmayı hayal eden Adem için burası hem heyecan verici hem de biraz ürkütücüydü.

Komiserin odasının kapısını çaldılar.

“Gel!”

İçeri girdiler.

Elif Öğretmen kendisini tanıttı ve Adem’i gösterdi.

“Bu da Adem. Bugünkü olayın ortaya çıkmasını sağlayan öğrencimiz.”

Komiser, Adem’e baktı.

“Demek o gizli kahraman sensin?”

Adem’in yüzü kızardı.

Biraz utandı.

Ama aynı zamanda gururlandı.

“Ben sadece gördüklerimi anlattım efendim.”

Komiser gülümsedi.

“Bazen en büyük cesaret, gördüğün bir yanlışı doğru kişiye anlatabilmektir evlat.“

Adem başını önüne eğdi.

Sonra çekinerek sordu:

“Arda’ya ne olacak şimdi?”

Komiser sandalyesine yaslandı.

“Şu an ifadesi alınıyor. Tehdit edildiğini anlattı. Diğer şüpheliler hakkında gerekli işlemler yapılıyor.”

Elif Öğretmen araya girdi.

“Peki bundan sonra nasıl bir yol izlenecek?”

“Deliller toplanacak, dosya savcılığa gönderilecek. Şüphelilerin yaşlarına ve soruşturmanın sonucuna göre gerekli adli işlemler yapılacak. Tutuklama gibi kararları ise yetkili hâkim verir.”

Adem dikkatle dinliyordu.

Savcılık kelimesini duyunca gözleri parladı.

Komiser bunu fark etti.

“Sen büyüyünce ne olacaksın bakalım?”

Adem hiç düşünmeden cevap verdi.

“Savcı olacağım.”

Komiser gülümsedi.

“Öyle mi?”

“Evet.”

“Neden savcı olmak istiyorsun?”

Adem birkaç saniye düşündü.

“Çünkü kimsenin haksızlığa uğramasını istemiyorum.”

Komiserin yüzündeki gülümseme büyüdü.

“İnşallah olursun evlat.”

Adem de gülümsedi.

“Teşekkür ederim.”

Tam o sırada kapı çaldı.

“Gel!”

Bir polis memuru içeri girdi.

“Komiserim, Arda’nın ailesi geldi.”

“Buyursunlar.”

Kapı açıldı.

İçeri bir kadın ve adam girdi.

Kadının yüzü bembeyazdı. Adam ise oldukça endişeli görünüyordu.

Komiser ayağa kalktı.

“Hoş geldiniz. Önce sakin olun. Oğlunuz iyi.”

Kadın derin bir nefes aldı.

“Çok şükür.”

“Buyurun, oturun.”

Kadın kendisini tanıttı.

“Ben Lale, Arda’nın annesiyim.”

Adam da konuştu.

“Ben de babası Davut.”

Komiser onları dinledikten sonra Elif Öğretmen’i gösterdi.

“Bu hanımefendi oğlunuzun okulundaki psikolojik danışman Elif Öğretmen.”

Ardından Adem’e döndü.

“Bu genç arkadaşımız da bugünün kahramanı Adem.”

Lale ile Davut birbirlerine baktılar.

Hiçbir şey anlamamışlardı.

“Kahraman mı?” diye sordu Davut.

Komiser başını salladı.

“Evet. Size en başından anlatayım.”


Komiser, Adem’in bir hafta önce okulun arka tarafında gördüğü olayı anlattı.

Arda’nın üç kişi tarafından tehdit edildiğini, boğazına bıçak dayandığını ve para istendiğini söyledi.

Lale’nin gözleri doldu.

Davut ise yerinden doğruldu.

“Ne diyorsunuz siz?”

Komiser anlatmaya devam etti.

“Adem, olayın üzerinden bir hafta geçtiğini fark edince öğretmenine haber vermiş. Öğretmeni bize ulaştı. Biz de gerekli önlemleri aldık.”

Lale ellerini ağzına götürdü.

“Allah’ım…”

Davut’un gözleri dolmuştu.

“Benim oğlum bunları yaşadı ve bize hiçbir şey söylemedi mi?”

Komiser sakin bir sesle konuştu.

“Çocuklar bazen korktukları için ailelerine anlatamayabiliyorlar. Önemli olan bundan sonra ona destek olmanız.”

Lale ağlamaya başladı.

Davut eşinin elini tuttu.

Komiser kapıya yöneldi.

“Arkadaşlar, biraz kolonya getirebilir misiniz?”

Polis memuru Osman hemen masasındaki kolonya şişesini alarak odaya geldi.

“Buyurun komiserim.”

Komiser kolonyayı önce Lale’ye, ardından Davut’a uzattı.

Bir süre sonra ikisi de biraz sakinleşti.

Lale gözyaşlarını sildi.

Sonra Adem’e döndü.

“Sen…”

Adem başını kaldırdı.

“Sen bizim Arda’nın sürekli bahsettiği Adem misin?”

Adem ne diyeceğini bilemedi.

Davut da ona baktı.

“Arda’nın dalga geçtiği çocuk…”

Adem sessizce başını salladı.

Lale yerinden kalktı.

Yavaşça Adem’in yanına geldi.

“Oğlum…”

Adem de ayağa kalktı.

“Efendim?”

Lale ona sarıldı.

“Sen bizim oğlumuzun hayatını kurtarmışsın.”

Adem utandı.

“Ben sadece…”

Lale sözünü bitirmesine izin vermedi.

“Çok teşekkür ederim oğlum. Allah senden razı olsun.”

Davut da ayağa kalktı.

Adem’in yanına geldi.

Omzuna dokundu.

“Arda sana iyi davranmamış. Ama sen yine de ona yardım etmişsin.”

Adem cevap vermedi.

Davut ona sarıldı.

“Sağ ol evlat. Sen de bizim oğlumuz sayılırsın artık.”

Adem’in gözleri doldu.

Hayatında ilk kez kendisine zorbalık yapan bir çocuğun ailesi ona böyle sarılıyordu.

Elif Öğretmen ise onları sessizce izliyordu.

Gözlerinde hem hüzün hem de gurur vardı.


Bir süre sonra Adem komisere döndü.

“Arda’yı ne zaman görebileceğiz?”

Komiser saate baktı.

“Biraz daha işi var. Bitince görüştüreceğim Adem oğlum.”

Ardından herkese Türk kahvesi ikram edilmesini istedi.

Kahveler geldi.

Lale ile Davut biraz daha sakinleşmişti.

Adem ise sabırsızlanıyordu.

Sonunda kapı çaldı.

“Gel!”

Polis memuru içeri girdi.

“Komiserim, Arda’nın işlemleri şimdilik tamamlandı.”

“Tamam, gelsin.”

Biraz sonra Arda kapıda göründü.

İçeri girdiğinde önce annesini ve babasını gördü.

“Anne! Baba!”

Lale hemen ayağa kalktı.

“Oğlum!”

Arda annesine sarıldı.

“Ben iyiyim anne.”

Davut da yanlarına geldi.

“Çok korkuttun bizi oğlum.”

Arda başını önüne eğdi.

“Özür dilerim baba.”

Sonra odadaki diğer kişileri fark etti.

Elif Öğretmen’e baktı.

“Hocam, sizde mi buradasınız?”

Elif Öğretmen gülümsedi.

“Evet Arda.”

Arda başını sağa çevirdi.

Ve Adem’i gördü.

Bir anda sustu.

Adem de ona bakıyordu.

İki çocuğun gözleri karşılaştı.

Arda şaşkındı.

Adem ise sakin.

Aralarında birkaç saniyelik sessizlik oldu.

Sonra Adem konuştu.

“Geçmiş olsun Arda.”

Arda ne söyleyeceğini bilemedi.

“Sağ ol…”

Bir an durdu.

“Senin burada ne işin var?”

Adem cevap vermedi.

Sadece hafifçe gülümsedi.

Arda bakışlarını kaçırdı.

“Anne, baba… Hadi gidelim artık.”

Lale ile Davut komisere baktılar.

Komiser durumu anladı.

“Arda’yla birkaç dakika konuşmak istiyorum. Bizi yalnız bırakabilir misiniz?”

Herkes ayağa kalktı.

Elif Öğretmen de çıkmak üzereydi.

Komiser seslendi:

“Adem, sen kal evlat.”

Adem durdu.

Arda ise daha da şaşırdı.

Diğerleri odadan çıktı.

Kapı kapandı.


Komiser, Arda’ya oturmasını söyledi.

Arda koltuğa oturdu.

Adem ise karşısındaydı.

Komiser bir süre ikisine baktı.

“Arda, bugün çok büyük bir tehlike atlattın.”

Arda başını salladı.

“Evet efendim.”

“Peki, seni kimin kurtardığını hâlâ merak ediyor musun?”

Arda hemen doğruldu.

“Evet!”

Komiser gülümsedi.

“O zaman sana bir şey anlatacağım.”

Ve olayları en başından anlatmaya başladı.

Adem’in bir hafta önce ağaçların arasında kitap okuduğunu…

Arda’nın üç kişi tarafından tehdit edildiğini gördüğünü…

Korkmasına rağmen yaşananları unutamadığını…

Ve sürenin dolduğu gün Elif Öğretmen’e giderek her şeyi anlattığını…

Arda sessizce dinliyordu.

Komiser son cümlesini söyledi.

“Bugün polisin orada olmasının nedeni Adem’in bize zamanında haber vermesiydi.”

Arda yavaşça başını kaldırdı.

Adem’e baktı.

“Sen mi?”

Adem başını salladı.

“Evet.”

Arda’nın gözleri doldu.

“Ama…”

Sustu.

Bir süre sonra yeniden konuştu.

“Ben sana o kadar kötülük yaptım.”

Adem cevap vermedi.

“Seninle dalga geçtim. Kitaplarını sakladım. Arkadaşlarımın yanında seni küçük düşürdüm.”

Arda’nın sesi titremeye başladı.

“Sen neden bana yardım ettin?”

Adem birkaç saniye düşündü.

Sonra sakin bir sesle cevap verdi.

“Çünkü senin başına kötü bir şey gelmesini istemedim.”

Arda gözlerini Adem’den ayıramıyordu.

“Ama ben sana hiç iyi davranmadım.”

Adem hafifçe gülümsedi.

“Biliyorum.”

“Öyleyse neden?”

Adem derin bir nefes aldı.

“Çünkü bir insanın hayatı, bana nasıl davrandığından daha önemli.”

Komiser iki çocuğu sessizce dinliyordu.

Arda artık gözyaşlarını tutamıyordu.

“Özür dilerim Adem.”

Adem ona baktı.

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten.”

Arda gözyaşlarını sildi.

“Sana yaptıklarımın hepsi için özür dilerim. Bir daha kimseye böyle davranmayacağım.”

Adem bir süre sustu.

Sonra elini uzattı.

“Özrünü kabul ediyorum Arda.”

Arda uzatılan eli tuttu. İki çocuk tokalaştı. Komiser gülümsedi.

“İşte şimdi oldu.”

Sonra ikisine de baktı.

“Ama unutmayın çocuklar. Özür dilemek önemlidir. Asıl önemli olan, aynı hataları tekrar etmemek ve verilen zararları telafi etmektir.”

Arda başını salladı.

“Haklısınız.”

O gün iki çocuğun hayatında yeni bir sayfa açıldı.

Arda, Adem’e yaptıklarını telafi etmek için zaman içinde çaba gösterdi. Haksız yere para aldığı arkadaşlarından özür diledi, ailesinin ve öğretmenlerinin desteğiyle davranışlarını değiştirmeye başladı.

Adem ise yaşadıklarını bir anda unutmadı. Ama zaman geçtikçe Arda’nın gerçekten değiştiğini gördü. Önce birbirleriyle konuşmaya başladılar. Sonra aynı sırada ders çalıştılar. Birlikte kitap okudular. Yıllar içinde iki sağlam dostluğun temelleri atıldı.


Yıllar Sonra…

Bugün Ankara’da savcı olarak görev yapıyorum.

Evet, ben Adem. Bir zamanlar okul servisinin en arka koltuğunda tek başına kitap okuyan, kimseyle kolay kolay konuşamayan, yaşıtlarına göre kısa boylu olan o sessiz çocuk… Hayalini kurduğum mesleğe sonunda kavuştum.

Peki ya Arda?

O da İstanbul’da savcı olarak görev yapıyor. Evet, yanlış duymadınız. Bir zamanlar bana zorbalık yapan Arda, bugün benim en yakın dostlarımdan biri. Neredeyse her gün telefonla konuşuyoruz. Fırsat buldukça birbirimizi ziyaret ediyoruz. Bazen eski günleri hatırlıyoruz, gülüyoruz. Bazen de uzun uzun susuyoruz. Arda hâlâ zaman zaman bana aynı soruyu soruyor.

“Adem…”

“Efendim Arda?”

“O gün neden bana yardım ettin?”

Ben de her zamanki gibi gülümsüyorum.

“Çünkü senin başına kötü bir şey gelmesini istemedim.”

Arda bir süre susuyor. Sonra başka bir soru soruyor.

“Peki neden bana ilk başta hiçbir şey anlatmadın?”

Yine gülümsüyorum.

“Bazı sırlar, bir süre sır olarak kalmalı Arda.”

İkimiz de gülüyoruz…

Ben o günleri hiçbir zaman unutmadım. Ne okul servisinin en arka koltuğunu… Ne yırtılan kitaplarımı… Ne benimle dalga geçen çocukları… Ne de Elif Öğretmen’in bana söylediği sözleri… O günlerde tuttuğum lacivert kapaklı günlüğüm hâlâ duruyor. Bazen açıp okuyorum. İlk sayfasında şöyle yazıyor:

“Bugün lisedeki ilk günümdü. Her şey güzel başladı. Umarım böyle devam eder.”

Şimdi o satırları okurken düşünüyorum. Her şey güzel devam etmedi belki. Çok üzüldüm. Çok kırıldım. Bazen ağladım. Bazen kimseye anlatamadığım acılar yaşadım. Ama bir şeyi hiç kaybetmedim.

İyi bir insan olma isteğimi.

Ve bugün geriye dönüp baktığımda kendi kendime tek bir şey söylüyorum:

İyi ki suskunluğumu bozmuşum. İyi ki doğru olanı yapmışım. İyi ki…

SON

Soner Irmak

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

SESSİZ ÇOCUK

 

Yorumlar (2)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:

    şükür güzel bir sonla bitti…

    1. Soner IRMAK dedi ki:

      Evet ablam o yüzden bu kadar uzun sürdü çok zamanımı aldı bu hikaye🙏ama bence değdi
      hikayeyi bildiğim halde burada okurken bile ilk kez okuyormuş gibi oldum
      Bir sonraki hikayemi ben bile merak ediyorum ☺️☺️

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Soner IRMAK

1982 KOCAELİ/GEBZE doğumlu altı çocuklu bir ailenin en küçük çocuğuyum. Çocukluğum Gebze'de geçti. Bekarım lise mezunuyum. Özel bir şirkette tam zamanlı çalışıyorum. Kalemin gücü platformunda kitap çılgınlar kitap kardeşliğinde bulunuyorum. Yazar ve şairler (YAZŞADER) derneğinin KOCAELİ İl temsilcisi olarak görev aldım. Özel bir sebepten dolayı (YAZŞADER) derneğinden ayrılma kararı aldım. YAZŞADER derneği adı altında ADANA BURSA İSTANBUL TÜYAP kitap fuarları dahil birçok kitap fuarlarına da katılım sağladım. Babamı akciğer rahatsızlığından dolayı kaybettim ve kendimi en iyi şiirle anlatabileceğimi hissettim. Şiir yazmak bana bir terapi gibi geldiğini hissedince yazdığım şiirleri kitap hali fikri doğdu ilk şiir kitabım olan HAYATIMDAKİ SAYFALAR isimli şiir kitabımım doğdu. Yazmaya doymadım yazdıklarımı ikinci şiir kitabımla taçlandırmak istedim ve ANKA’NIN GÖZYAŞLARI isimli şiir kitaplarım doğdu. Bu arada SPOTİFY ve 250 platformda kendi sesimle kendi yazdığım şiirleri seslendirdim. Ayrıca şarkı sözü de yazıyorum. Bu yolda beni yalnız bırakmayan İbrahim AKDENİZ kardeşime sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.