TOHUMLAR FİDANA
- Yazar: KADRİYE MEVHİBE KARATAŞ
- 17 Kasım 2026
- 6 kez okundu
TOHUMLAR FİDANA
İki Sayfa, İki Dünya
Hasan, okulun ikinci haftasındaydı. Henüz yeni yeni alışıyordu sınıfına ve öğretmenine. O sabah öğretmenleri sınıfa elinde bir kitapla girdi.
Öğretmen:
“Merhaba çocuklar! Günaydın minik birlerim. Bugün dersimizin konusu tohumlar ve onların nasıl fidanlara dönüştüğü. Kitabımızda da bu konuyu işleyeceğiz. Üstelik haftaya hep birlikte bir tohum dikme etkinliğimiz olacak.”
Çocuklar heyecanla birbirlerine baktılar.
Öğretmen anlatmaya devam etti:
“Peki, ağaçlar neden bu kadar önemlidir, hiç düşündünüz mü? Ağaçlar bize temiz hava sağlar, toprağı korur, birçok doğal afetin etkisini azaltır. Yazın sıcak günlerinde gölgelerinde serinleriz. Kuşlara, böceklere ve pek çok canlıya yuva olurlar.”
Hasan parmak kaldırdı.
Hasan:
“Öğretmenim, bir de tohum dikmek sevaptır. Annem öyle söyledi.”
Öğretmeni gülümsedi.
Öğretmen:
“Evet Hasan, çok güzel söyledin. Peygamber Efendimizin de şöyle bir hadisi vardır: ‘Kıyamet kopuyor olsa bile, elinizde bir fidan varsa onu dikin.’ Bu söz bize doğaya ve yaşama verdiğimiz değeri anlatıyor.”
Bu kez Alya söz istedi.
Öğretmen:
“Söyle bakalım Alya.”
Alya:
“Öğretmenim, doğa bize ağaçları, çiçekleri ve nefes almamızı sağlayan oksijeni verir. Yani doğa olmazsa biz de yaşayamayız.”
Alya’nın sözleri sınıfta büyük bir alkışla karşılandı.
Ertesi gün öğretmenleri çocuklara bir ödev verdi:
“Çocuklar, bu akşam doğayla ilgili bir masal okuyun. Yarın okuduklarımızı birlikte konuşacağız.”
Hasan, Alya ve birkaç arkadaşı okuldan sonra bir araya gelip kocaman bir masal kitabı açtılar. Kitabın sayfalarını çevirmeye başladılar. Bir süre sonra sayfalardaki resimler sanki canlanmaya başladı. Gökyüzü dönüyor, ağaçlar sallanıyor, rüzgâr sayfaların arasında dolaşıyordu.
Birden her yer karardı!
Çocuklar gözlerini açtıklarında kendilerini bilmedikleri bir yerde buldular.
Sanki iki ayrı dünyadaydılar. Önlerinde yan yana duran iki kocaman kitap sayfası vardı.
Hasan:
“İnanamıyorum! Biz neredeyiz?”
Alya:
“Ben de anlamadım. Galiba masalın içine girdik!”
İlk sayfaya doğru yaklaştılar.
Karşılarında korkunç bir manzara vardı. Gökyüzü griydi. Ne kuş sesi duyuluyor ne de çiçek kokusu alınıyordu. Ağaçların yerinde kurumuş kütükler, yemyeşil çayırların yerinde beton binalar vardı. Fabrika bacalarından yükselen dumanlar gökyüzünü kaplamıştı.
Hasan üzgün gözlerle etrafına baktı.
Hasan:
“Burada nefes almak bile zor. Ağaçlar nerede? Kuşlar neden şarkı söylemiyor?”
Tam o sırada sayfanın içinden yaşlı bir ses duyuldu:
“Çünkü insanlar ağaçları kestiler. Dereleri kirlettiler, toprağı betonla kapladılar. Bir zamanlar yemyeşil olan bu dünya, şimdi eski güzelliğini arıyor.”
Çocuklar korkuyla birbirlerine sarıldılar.
Sonra ikinci sayfaya geçtiler.
Bir de ne görsünler!
Gökyüzü masmaviydi. Güneş ışıkları yemyeşil yaprakların arasından süzülüyordu. Rengârenk çiçekler açmış, kelebekler uçuşmaya başlamıştı. Kuşlar dallarda cıvıldıyor, küçük bir dere neşeyle akıyordu.
Alya:
“İşte gerçek bir dünya böyle olmalı! Her yer ne kadar güzel!”
Bu kez karşılarına küçük bir fidan çıktı. İncecik gövdesi ve minicik yapraklarıyla onlara seslendi:
“Ben de bir zamanlar küçücük bir tohumdum. Bir çocuk beni toprağa bıraktı. Yağmur suladı, güneş büyüttü. Şimdi kuşlara yuva, insanlara gölge oluyorum.”
Hasan heyecanla sordu:
“Peki, biz de bu güzel dünyayı koruyabilir miyiz?”
Fidanın yaprakları hafifçe sallandı.
“Elbette! Bir tohumla başlayabilirsiniz. Suyu boşa harcamaz, ağaçları korur, çevrenizi temiz tutarsanız dünya güzelleşir. Unutmayın, gelecek sizin ellerinizde büyüyecek.”
Tam o sırada kitap yeniden parlamaya başladı. Çocuklar gözlerini kapattılar.
Gözlerini açtıklarında yeniden sınıftaydılar. Öğretmenleri karşılarında duruyordu.
Öğretmen:
“Haydi bakalım minik birlerim, masalımızı okudunuz mu?”
Hasan ve arkadaşları birbirlerine baktılar. Yaşadıklarının bir rüya mı, yoksa gerçek mi olduğunu anlayamamışlardı.
Hasan elini kaldırdı:
“Öğretmenim, biz artık sadece masal okumak istemiyoruz. O güzel dünyayı kendimiz de kurmak istiyoruz. Haftaya dikeceğimiz tohumları büyütüp fidan yapacağız!”
Öğretmen gülümsedi.
“İşte çocuklar, en güzel masal budur. Çünkü onu hep birlikte yazabiliriz.”
O hafta sınıfın bahçesine onlarca tohum ekildi.
Günler geçti, tohumlar filizlendi. Minik eller her sabah onları suladı.
Ve çocuklar anladılar ki:
Bir tohum toprağa düşer, bir fidan göğe yükselir. Bir çocuğun hayali ise kocaman bir dünyayı değiştirebilir.
Çünkü gelecek, bugün ektiğimiz tohumlarda saklıdır.
Kadriye Mevhibe Karataş
Diğer yazılarımı okudunuz mu?
ÇOCUKLARDA YETENEK GELİŞİMİ
