Kırmızı Bisikletim
- Yazar: Erol ATLAS
- 20 Mart 2026
- 34 kez okundu
KIRMIZI BİSİKLETİM
Yoksulluğun tavan yaptığı çocukluğumun en güzel, en özgür yılları sayılan 13 yaşım ve 1974 yazı…
Rahmetli babam emekli olmuştu. Günlerdir yalvarıyor, bir bisiklet alması için dil döküyordum. Zaten annesiz oluşumuz, mahallede boynumuz bükük dolaşmamız, babamın anne-baba şefkatini katmer katmer artırıyordu. Sonunda babam, öksüz evlat şefkatine ve gözyaşlarıma yenik düştü…
Kırmızı, al kırmızı… Bir Mercedes’e değişmeyeceğim bisikletimi aldı.
Dünya mı dönüyordu, yoksa ben mi sevinçten uçuyordum, anlayamadım…
Uzun Temmuz günlerinde yarı asfalt, yarı stabilize yollarda; sokaklarda, mis kokulu ovalarda, göl kenarında serin yaz akşamlarında… Şehri mi, dünyayı mı turluyordum, bilemiyorum.
Sevincimin tavan yaptığı o yaz günleri birer birer biterken güz geldi. Düğünler, halaylar başladı. Süslü gelin arabaları korna eşliğinde konvoy oluştururken, gelin arabasının önünü kesme geleneğinin hevesine kapıldım. Gıcır gıcır al kırmızı bisikletimi gelin arabasının önüne kırdım; üç beş kuruş bahşiş almanın hesabını yapıyordum.
Ben arabanın duracağını, şoför ise benim çekileceğimi sandı…
Hiç kimsenin beklediği gibi olmadı.
Dakikalar sonra bisikletim taklalar atarak parçalarına ayrıldı. Büyük bir çığlık attım, ağladım. Konvoy durdu; beni teselli edip cebime birkaç kuruş koydular ve yollarına devam ettiler. Onlar gözden kaybolurken, benim kırmızı bisikletim de hayatımdan kayboldu.
O gün bugündür, 50 yıldır, her Temmuz geldiğinde o kırmızı bisiklet gözyaşlarımla hatıralarımı tazeler…
Pedallar kalbinizi ve ufkunuzu canlı tutar.
Erol Atlas
Editör: Elif Ünal Yıldız
Diğer yazılarımı okudunuz mu?
https://fisildayankalemler.org/author/erolatlas/

her çocuğun var olan bir bisiklet anısı... sonu kötü gitse de doya doya bisiklet sürmeniz sevindirici... kaleminize sağlık...