KALP YORGUN- ANJİYO

Edebiyat/Şiir
KALP YORGUN- ANJİYO

KALP YORGUN

ANJİYO* 

Hayat yolunda çakıllı, taşlı, çamurlu yollarda; gecenin zifiri karanlığında, yapayalnız yürürken sırtıma yüklenen acıların, yoklukların, yoksulluğun, hele hele annesizliğin bir gün gelip hafifleyeceğini sanmıştım.

Annem, henüz benim çocukluk bedenimden habersiz, gencecik kalbi 38 yaşında durduğunda, benim çocuk yüreğimde bir şeylerin sonsuza kadar eksildiğini nereden bilebilirdim?

Tam 57 yıldır kapatmadım o kapıları…

Hâlâ annem gelecekmiş gibi bekledim. Hâlâ annemin, “Kara üzüm Erol’um” diye sesleneceği günü hayal ettim. Kara üzüm gözlerimi bir an olsun kapıdan ayırmadan, onun geleceğine inandım.

Çocuk aklımla bütün acıları sırtlandığımı, zamanla hepsinin kaybolup gideceğini düşündüm.

Meğer sırtımdan indirdiğimi sandığım her acı, kestirme yollardan yüreğime ulaşmış; kalbimin en ücra köşelerine kazınmış, çivilenmiş, kendine bir ömürlük mekân edinmiş.

Ben, acıların omuzlarımdan indiğini sanırken kalbime yerleştiğini nereden bilebilirdim?

Gün yüzü görmeyen, ömrü zaten hastalıklarla eksilen, bir türlü hastalıktan başını kaldıramayan abim…

Kendi ayaklarıyla Ankara’ya, hastaneye yatmaya gittiğinde Ramazan ayıydı. İftarını çoluk çocuğundan, bizlerden uzakta açıyordu. Gözyaşlarını saklamadan, her kaşıkta ailesini, evini, sevdiklerini düşünüyordu belki de…

Ramazan Bayramı’nı iple çekiyordu. Bayram sabahında çoluk çocuğuyla, ailesiyle bir araya geleceği günlerin hayalini kuruyordu.

Ama o bayram sabahı…

Uçağın buz kesen bagajından bir tabut indirildi.

O gün yalnızca bir tabut inmedi uçağın bagajından; bir ailenin bayram sevinci, bir evin neşesi, çocukların umutları ve bizim bütün bayramlarımız da onunla birlikte toprağa indi.

Havaalanında, mahallemizde, evimizin içinde bayramın yerini hüzün aldı. Feryatlar, gözyaşları semaya yükseldi.

Bir de rahmetli abim Ergül…

Annesinin ardından 38 yaşında hayata gözlerini yumdu. Sanki annesinin yokluğuna daha fazla dayanamadı. Yetim Ergül, annesine duyduğu özlemle, onun gittiği yaştan bir gün bile fazla yaşayamadan göçüp gitti.

Şimdi ben neye yanayım?

Annemin 38 yaşında yarım kalan ömrüne mi, abimin aynı yaşta kapanan gözlerine mi, yoksa çocukluğumun en yakın duvarına asılmış iki büyük yokluğa mı?

Kalbimin çocukluk ve gençlik yıllarında saman alevi gibi yanıp sönen aşklarına, hüzünlerine, hayal kırıklıklarına…

Bunca sevgime, emeğime, zamanıma ve gözyaşıma rağmen bir miskal kadar sevilmemeye…

Bir insanın “Hayır, sevmiyorum” demesinin, dağlar gibi yıkabileceği bir yüreğin varlığına…

Ben kalbimin derinliklerinde koskoca bir sevda sarayı kurduğumu sanırken, meğer o sarayın yerini zamanla bir gecekonduya bıraktığını nereden bilebilirdim?

Yarım asra yakın gurbetlerde, şantiyelerde geçti ömrüm.

Uzak dağlarda, taş ocaklarında, soğukta, sıcakta; hasreti, özlemi, yoksulluğu ve yalnızlığı omuzladım. İçimde biriktirdiğim bütün feryatları dağlara haykırdım. “Yâr, yârim!” diye seslendim.

Sesim dağlara çarpıp geri döndüğünde, acılarımın dağlarda kaldığını sandım.

Meğer her haykırışım, gözyaşım, özlemim kalbimin saklı bir köşesinde yeniden filizleniyormuş.

Hakkâri’nin Dağlıca’sında, Cilo’da, Sümbül’de, Beş Yaka dağlarında; Zap Suyu’nun deli dolu akışına karışan feryatlarımın kalbimde birer yara olarak kaldığını nereden bilebilirdim?

Birileri şirketlerini daha da zengin etsin diye, üç bin rakımlı karlı dağlarda; soğuk namluların gölgesinde, ölümle kalım arasında, bir parmakla tetik arasında haftalarca aç, susuz, taşların üzerinde yaşadığım günleri unutacağımı sanmıştım.

O dağlarda yalnızca bedenim değil, umutlarım da esir düşmüştü.

Bütün bu acıları Cilo’nun doruklarına, Sümbül’ün yamaçlarına, Zap Suyu’nun azgın akıntılarına haykırarak bıraktığımı sandım.

Meğer dağlara emanet ettiğim her acı, dönüp dolaşıp kalbimin duvarlarına bir kat daha ekliyormuş.

Gençlik aşklarımı, sevdalarımı, kalbime söz geçiremediğim o güzel ve yorucu yılları da geride bıraktığımı düşündüm.

Ama bugün bile “Cici kız” dediğim son aşkıma duyduğum ölümsüz sevgiyi, içimdeki feryatları, sazımın tellerini ve Kürtçenin duygu yüklü şarkılarını ona armağan ettiğimi sanırken, meğer bütün bu duygular da kalbimin damarlarında acı ve özlem olarak dolaşıp duruyormuş.

Ben sevgilerimi armağan ettiğimi sanmışım; kalbim ise her birini bir hatıra, bir yara, bir ömürlük iz olarak saklamış.

ANJİYO… Şimdi anladım ki…

Kalp yorulur…

İnsan yorulur…

Dünya döner, zaman geçer, mevsimler değişir. Çocukluk biter, gençlik tükenir, sevdalar gelir geçer. İnsanlar doğar, yaşar ve göçüp gider.

Dünya fani, insan fani, yâr da…

Gerçek olan, bütün bu fani dünyanın içinde insanın kalbinde taşıdığı ölümsüz sevda…

Bir de ölümden sonra başlayacak olan öbür dünya…

Belki de insanın bu dünyadaki en büyük yanılgısı, ölümsüz sandığı her şeyi bu dünyada aramasıdır.

 

*(Orjinali  Latince Koroner Angiografi’dir. Halk arasında anjiyo diye söylenir.

Yetim Erol

Erol Atlas

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

MEVSİMLERİN SUÇU YOK

 

Etiketler:

#biyografi #kardeş #kayip #özlem anı Anne deneme

Yorumlar (2)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:
    9 Kasım 2026, 22:03

    kalp nereye kadar dayansın?

    Yanıtla
  2. Ozan Kasım KOL dedi ki:
    9 Kasım 2026, 22:12

    Allah rahmet eylesin.

    Yanıtla

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Erol ATLAS

1961 VAN dogumluyum evliyim. Üç çocuk babasıyım. Van'ın kırsal kesiminde gecekondu misalı kerpiç evde Bekçi Mustafa' nın, ev kadını Şefika'nın 4. Çocugu olarak dünyaya geldim. Yazmayı çok seviyorum. Yazılarım hayatın izlerini taşıyor. Sizleri de Yazılarımı okumaya davet ediyorum

Benzer Yazılar