DİBEĞİN SESİ
- Yazar: Rahim Öz
- 19 Kasım 2026
- 23 kez okundu
DİBEĞİN SESİ
Şanlıurfa’da sabah ezanının ardından çarşı yavaş yavaş canlanıyordu. Bakırcıların çekiç sesleri sokaklara yayılıyor, isot kokusu dar sokaklarda dolaşıyordu.
Hacı Halil İbrahim Usta, dükkânının önünde kahveyi geniş bir tavada, kısık ateşte kavuruyordu. Çekirdekleri tahta kaşıkla sürekli karıştırıyor, rengini ve kokusunu dikkatle takip ediyordu. Kavrulan kahveyi soğumaya bıraktıktan sonra taş dibekte dövecekti. Elli yıldır aynı işi yapıyordu. Kahvenin kıvamını, dibekte çıkardığı sesten anlardı. Tokmağın taşa her vuruşunda yılların alışkanlığı vardı.
Ömer dükkânın önünü süpürürken sokağın başında birini gördü. İçeri girip ustasına seslendi.
– Usta, Abdurrahman Dede’nin torunu gelmiş. İstanbul’dan.
Halil İbrahim Usta elindeki kaşığı bıraktı.
– Kimmiş?
– Rozerin.
Usta başını kaldırdı. On bir yıl olmuştu. Rozerin, okumak için İstanbul’a gitmiş, o günden beri Urfa’ya dönmemişti. Az sonra Rozerin kapıda göründü. Yirmi dokuz yaşındaydı. Elinde bir valiz vardı.
– Hoş geldin gızım, dedi Halil İbrahim Usta.
– Hoş bulduk Halil İbrahim Amca.
Ömer valizi kapının yanına bıraktı. Rozerin, dükkânın içinde her zamanki yerinde oturan Zine Nine’yi görünce ona doğru yürüdü. Eğilip elini öptü, alnına götürdü. Ardından sarıldı. Zine Nine de torununu sımsıkı kucakladı. Bir süre ikisi de konuşamadı.
– Geldin mi gızım?” dedi Zine Nine.
– Geldim Nine…
Yaşlı kadın torununun yüzüne baktı.
– Dedenin yüzü var sende, dedi.
Rozerin cevap vermedi. Anneannesinin elini avuçlarının arasına aldı. Dükkânın içi tanıdık kokularla doluydu. Duvar dibinde kahve çuvalları, raflarda kurum tutmuş bakır cezveler vardı. Rozerin’in gözü tezgâhın üzerindeki küçük, çatlak fincana takıldı. O sırada Resul Hoca içeri girdi. Emekli öğretmendi. Sabahları çarşıya uğrar, Halil İbrahim Usta’nın yanında bir süre otururdu. — – Hoş geldin Rozerin, uzun zaman oldu.
– Hoş bulduk Resul Hoca.
Halil İbrahim Usta mırra fincanlarını hazırladı. Şanlıurfa’da mırra, yalnızca bir kahve ikramı değildi. Misafire verilen değerin, sohbetin ve paylaşmanın da bir parçasıydı. Düğünlerde, taziyelerde, sıra gecelerinde ve ev ziyaretlerinde sunulur; kendine özgü hazırlanışı kadar ikram adabıyla da yaşatılırdı. Küçük, kulpsuz fincanlara az miktarda konur, geleneksel usulde misafire yeniden ikram edilirdi. Usta önce Zine Nine’ye, ardından Resul Hoca’ya mırra ikram etti. Sonra Rozerin’e döndü.
– Ben kahve içmiyorum, dedi Rozerin.
Zine Nine hafifçe gülümsedi.
– Bir tadına bak gızım. Bu, bildiğin kahveye benzemez.
Rozerin fincanı eline aldı. Mırra koyu ve acıydı. Küçük bir yudum içti. Tadı çocukluğundan tanıdıktı. Gözü yeniden çatlak fincana kaydı.
– Bu fincan hâlâ duruyor, dedi.
Halil İbrahim Usta fincana baktı.
– Hacı Abdurrahman’ın fincanıydı. Senin doğduğun haberinin geldiği sabah çatlamıştı. Deden bir daha kullanmadı.
Rozerin fincanın çatlağına parmağıyla dokundu. Dedesi gözünün önüne geldi. Babasının düğününde mırra tepsisini kendi taşımış, en yaşlıdan en gence herkese kahve ikram etmişti. O gün kimse kahvesiz kalmamıştı. Çocukken dedesinin dizinin dibinde oturduğu günleri hatırladı. Üzerindeki tütün kokusunu, fincana uzanan küçük elini ve dedesinin her seferinde verdiği cevabı…
– Büyüyünce, acıyı sevmek de öğrenilir, demişti dedesi…
Rozerin fincanı elinde tuttu. Yıllar geçmiş, dedesi artık hayatta değildi. Ama dükkân, dibek ve tezgâhın üzerindeki çatlak fincan hâlâ yerindeydi. Resul Hoca fincanını bitirip Halil İbrahim Usta’ya uzattı. Usta fincana bir miktar daha mırra koyup geri verdi. Rozerin de fincanındaki son yudumu içti. Fincanı yere bırakmadan Halil İbrahim Usta’ya uzattı. Usta fincana yeniden mırra koydu. Rozerin ikinci ikramı da sessizce kabul etti. Zine Nine torununa baktı. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
– Geldin demek, dedi.
Rozerin başını salladı.
– Geldim Nine…
Ömer, Halil İbrahim Usta’nın bıraktığı tokmağı aldı. Dibekteki kahve çekirdeklerini dövmeye başladı. Tokmağın taşa vuruşu dükkânın içinde yeniden duyuldu. Halil İbrahim Usta sesi dinledi. Rozerin fincanındaki son yudumu içip ustaya geri verdi. Mırra yine acıydı. Ama bu kez o acının içinde çocukluğunun, dedesinin ve evinin tadı vardı.
Rahim Öz
Diğer yazılarımı okudunuz mu?

çok güzel bir hikaye… canım kahve çekti…
Yüreğinize sağlık.