TAHLİYE- 4

TAHLİYE- 4

TAHLİYE

4.Bölüm

Özgürüm, diye düşündü. Yalnızca beş dakika sonra…

Kızım… Dostlarım… Nihayet, nihayet size kavuşuyorum. Nasıl dayanırım? Ya tutamazsam? Zaten hiç tutamam ki. Hayır, babasını ağlarken görmemeli. Asla görmemeli! Hem böylesi bir günde… Güçlü olmalıyım, koyuvermemeliyim kendimi. Nasıl konuşurum, ne derim? Tutuluverir kahrolasıca dilim. Bari hemen tanısam… Allah kahretsin! Saçmalıyorum, saçmalıyorum yine.

Üstüne büyük bir bitkinlik çöktü. Yorgun adımlarını gerisin geriye odaya sürüdü. Gardiyanın sorusuyla kendisini toparlamaya çalıştı:

Yahu Kara, senin hatun nerelerde şimdi? Bilmem ki dayı. Kim bilir, kim bilir? diye yanıtladı. Ve yine bir duygu denizinde boğulmakta olduğunu hissetti.

Oysa nasıl sevmiştim, nasıl da bağlanmıştım, diye düşündü. Böylesine ha! Tıpkı bir encik gibi… Yazık! Bir çırpıda hem de. İşte geçiverdi yıllar; bitiverdi. Bekleyemez miydin be kadın? Nerede mi? Nerede ha? Ne bilirim? Bana mı danıştı sanki giderken? Nasıl tanıyamadım, ah, nasıl aldandım?

Bencilsin, demişti bana. Sen orada rahatsın tabii. Ooh, ekmek elden, su gölden… Çileyi çeken biziz, kimin umurunda? Sevda karın doyurmuyor bey, doyurmuyor!

Evet! Aynen böyle dememiş miydi? Ah, nasıl böyle düşünebildi, böyle değerlendirebildi? Ben ki her şeyimi, her şeyimi vermedim mi ona? Gerçi hiçbir şeyim olmadı ki verecek… Kim bilir, haklıydı kadıncağız. Belki gerçekten bencillik ediyorum. Elbette bekleyemezdi. Bir başına… Olacak iş mi? Çalışsın mı, kızına mı baksın, bana mı? Yok, yok! Yıllar yılı bekleyip de çürüyemezdi. En doğrusunu yaptı. Treni kaçırmadan yeniden kurdu hayatını, geleceğini güvence altına aldı. Hem kızın hem kendisinin…

Eh, demek ki benimkisi kadar köklü değilmiş sevgisi. En zor günlerde gönül birliği olmaksızın sevgi mi olurmuş? Koşullara yenildi o. Acımasız koşullara… Ne yapabilirdi ki garip? Namusunu yitirmektense… Ama onca söz… Sensiz yaşayamam, ölürüm. Bir ömür boyu beklerim. Bütün bunları söyleyen o değil miydi? O içten, o sıcak gözyaşlarını akıtan…

Ah, ah! Neden dürüst davranmadın sanki bana? Neden yıllarca bir aptal gibi oynadın benimle, neden kandırdın? Sevgi… Sevgi ha! Lânet olsun! Sevgi mi bırakıyor hayat? Zaman ezip geçiyor her şeyi.

Ama bak, benimki ölmedi işte. Zamana yenilmedi yüreğim. Demek ki oluyormuş. Belki o da… Olamaz mı? Gururuna yedirememiştir. Onurlu kadındı. Benden beklemiştir. Bir mektupçuk olsun yazmamı, bağışlamamı beklemiştir. Mutlaka… Öyle olmalı.

Peki, ama neden evlendi? Evli o… Hem de züppenin biriyle. Amaan, evlenmese beklese ne olacaktı ki zaten?

Yaşlandım artık, yoruldum iyice… Bir posayım ben. Yılların bir kenara savurduğu, zavallı bir posa… Ah mahpusluk, ah! Bembeyaz ettin kalan saçları. Birkaç satır yazamaz mıydın be lânet kadın? Hiç olmazsa bayramdı, seyrandı deyip… Evlenmiş olman engel değildi ki. Kızının babasıyım, kim karışabilir? O mu? Hadi canım! İyiyiz, güzeliz, sakın endişelenme, kızın da iyi, kocaman oldu, dört gözle bekliyor, unutmadı. Hepsi bu… Diyemez miydi?

Off! Demezdi, diyemezdi elbet. Hangi yüzle? Atmalıyım artık o kadını kafamdan. Ne yaptıysa yaptı. Bana ne! Kıza kötülememiş olsun beni, başka şey istemem.

Kızım… İnanmazsın değil mi? İnanma, ne olur, inanma! İnanma gözüm. Vallahi bir sineği bile öldüremem ben. Yapım bu benim, kıyamam. Ranzamdaki pamuk örümceklerini hiç öldürmedim bugüne kadar. Cız eder yüreğim. Kazaydı… Dünya âlem biliyor. Kazaydı. Yandım, kavruldum yıllarca. Katil değilim ben, serseri değilim. Ne olur, ne olur inanma! Biliyorum, sezgisi güçlüdür kadınların. Anla beni. Anla yavrum! Anlatacağım. Baştan sona, bir bir…

Kapıdasın değil mi? Tamam. Şimdi el ele verdik mi seninle, doğru oyuncakçıya. Sonra da lunaparka… Çarpışan otolara bineriz yine. Ne çok severdin. Şeytan… Yok ama… Önce hasret gideririz, oturur konuşuruz, dertleşiriz seninle. Sabaha kadar. Uykum geldi, yoruldum, anlamam. Yalnızca sen ve ben. İstersen kırlara da gideriz. Koşarız, coşarız… Kırlar… Ah, kırlar… Dağlara çıkmalıyım. Nasıl özledim? Mis gibi toprak kokusuyla doldurmalıyım ciğerlerimi, mis gibi… Uçsuz bucaksız topraklar… Kırmızı, gri… Bakır rengi tepeler, kuşlar, kuzular, keçiler… Ağaçlar, çiçekler ve güneş. Allah’ım, ne şahane!

Devam edecek…

Kudret Köksal

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

TAHLİYE- 3

Yorumlar (2)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:

    artık çıksın bi yazarım… öldük meraktan…

  2. Ozan Kasım KOL dedi ki:

    Durum iyice bilmece oldu üstadım.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Kudret KÖKSAL

İsterse milyonlar okusun milyonlar satsın kitaplaştırıp isterse hiç okunmasın kimseler kaale almasın bütün bunlar ne yüceltir beni ne batırır yerin dibine ben benim Kudret Köksal yazdıklarım neyse oyum yazdıklarım neyse o kadar bilen bilir tanıyan tanır gerisi laf-ı güzaf