GECENİN KANATLI ATI- 1

GECENİN KANATLI ATI- 1

GECENİN KANATLI ATI

SİHİRLİ MASAL

1. Bölüm

Ali, dedesinin evine geldiğinde çok sevinirdi. Köyde dedesinin beslediği hayvanlar onun ilgisini çektiği için burada hiç sıkılmıyordu. En çok onun atıyla ilgileniyordu. Ata binip gezmeyi çok istiyordu.

Atın adı Yelkanat‘tı. Aslında bu adı ona Ali vermişti. Çünkü at koştuğunda sanki rüzgâr yere iniyordu. Siyah tüylü atın alnında hilali andıran beyaz bir leke vardı.

Ali, Yelkanat’ı çok seviyordu. Ancak bir sorun vardı. Büyükleri onun ata binmesine izin vermiyorlardı.

“Henüz küçüksün”, diyordu annesi. “Biraz daha büyümen gerek atın üzerinde rahatça oturabilesin. Yoksa düşersin.”

“Annen haklı, sabırlı ol. Biraz daha büyü, sonra binersin. Hem at da senin olacak,” diye ekledi dedesi. “Onu sana hediye edeceğim.”

Ali ata yaklaşıyordu, at da ona sevecenlik gösteriyordu. Çocuğun küçük elleri yelesini okşadıkça at bundan hoşnut oluyordu. Ali’nin ellerini koklayıp sürtünüyordu.

Ali ona ot yedirmek istiyordu ama korkuyordu. Hayır, attan korkmuyordu. Ama atın kıpır kıpır dudakları, parmaklarını otla birlikte kavrayıp koparabilirdi. Ali’yi endişelendiren de buydu.

Bunu ona annesi de söylemişti; hayvanlar yemek yerken biraz mesafeli durmak gerektiğini, çünkü yemeği gördüklerinde önce karınlarını doyurmak istediklerini tembihlemişti.

Ali, bu kezde atının başında, keşke onunla dünyayı gezebilseydim diye düşünüyordu! Ama bu arzusunu her dile getirdiğinde hep aynı yanıtı alıyordu. Beklemekten başka çaresi yoktu. Günler böyle geçip gidiyordu ama Ali ne zaman büyüyeceğini bilmiyordu. Büyümenin kaç yaşında gerçekleştiğini de bilmiyordu; henüz on yaşını yeni doldurmuştu.

Ali her gün ahıra gidiyor, atla sohbet etmekle yetiniyordu. Dedesi ona eski bir tarak vermişti. Ali bu tarakla atın yelesini tarıyor, bazen ona elma getiriyor, bazen de saatlerce yanında oturuyordu.

Bir akşam güneş battıktan sonra Ali yine ahıra indi. Ahırda inekler de vardı ama Yelkanat’ın yeri ayrılmıştı; bölmenin arkasındaydı. O gün gökyüzü koyu maviye dönmüştü. Yıldızlar birer birer ortaya çıkıyor, gecenin karanlığında parıldıyordu. Ali, Yelkanat’ın boynuna sarıldı.

“Keşke bir kez olsun sırtına binebilsem…”

Tam o sırada hafif bir ses duyuldu:

“Belki bu gece binersin?”

Ali irkilip birkaç adım geri çekildi. Sağına soluna bakındı. Ama ortalıkta kimsecikler yoktu.

Ses yeniden duyuldu:

“Neden korkuyorsun?”

Ali yavaş yavaş başını kaldırdı. Yelkanat ona bakıyordu. Hem de konuşuyordu! Ali şaşkınlıktan kalakaldı.

“Sen… konuşabiliyor musun?” diye sordu ata çekinerek.

“Hem de çok uzun zamandır,” sakince cevap verdi at.

“Peki, bugüne kadar neden hiç konuşmadın?”

At burnundan soludu.

“İnsanlar konuşan atlara pek sık rastlamazlar. Bu yüzden her önüme gelenle konuşmam.”

Ali, duyduklarına hâlâ inanamıyordu.

“Rüya mı görüyorum?” yavaşça sordu.

“Hayır…”

“Bundan emin misin?”

“Rüya olsaydı, sen şimdi bu soruları bana soramaz, benimle bu kadar rahat konuşamazdın.”

Ali gülmeye başladı. At da tuhaf bir biçimde gülümsedi.

“Hazır mısın?” diye sordu at birden.

“Neye?” diye sordu Ali korkuyla.

“Gezintiye,” at deminki sakinliğiyle cevap verdi.

“Nereye gideceğiz ki?” Ali bu kez sesini iyice alçaltmıştı.

At gökyüzüne baktı.

“Her yere.”

Ali bir süre sessiz kaldı. Duyduklarına hâlâ inanamıyor, bir türlü emin olamıyordu.

“Ama benim ata binmeme izin vermiyorlar.”

“İşte bu yüzden gündüz değil, gece gideceğiz.”

At dizlerini hafifçe büktü.

“Bin,” dedi ve Ali’ye işaret etti.

Ali tereddütle atın sırtına çıktı. Heyecandan titriyordu. Çünkü ilk kez tek başına ata biniyordu. Yanında hiç kimse yoktu; dedesi ona yardımcı olmamıştı, annesi ona cesaret vermiyordu…

Yelkanat yavaşça ayağa kalktı. Ardından ahırın kapısından dışarı çıktı… Avluda hiç kimse yoktu. Köy çoktan tatlı uykusuna dalmıştı.

Derken tuhaf bir şey oldu. Atın sırtında, omuzlarının üzerinde gümüşi renkli bir ışık belirdi. Işık giderek yayıldı. Çok geçmeden iki büyük kanat açıldı… Kanatlar ay ışığında ışıl ışıl parlıyordu. Ali hayretle nefesini tuttu. Kanatlar sanki onu kucaklayarak attan düşmesini engelliyordu.

“Senin kanatların varmış?!”

“Hep vardı,” dedi at, hiç istifini bozmadan.

“Peki ben neden hiç görmedim?”

“Çünkü benim kanatlarım yalnızca geceleri görünür.”

“Bütün atların kanatları var mı?”

“Hayır.”

Devam edecek…

Zeynep Aligızı

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

ARININ SIRRI

Etiketler:

#kanatlıat at gece masal

Yorumlar (1)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:

    harika bir masal kaleminize sağlık…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Zeynep ALİGIZI

Zeyneb Alikızı, Azerbaycan'ın Laçin bölgesinde doğdu. Hikâyeleri periyodik olarak “Azerbaycan”, “Ulduz”, “Literaturniy Azerbaycan” dergilerinde, “525-ci qazet”, “Kaspi”, “Adalet”, “Kulis.az” gazetelerinin edebiyat bölümlerinde ve diğer gazete ve internet sitelerinde yayımlandı. “Burulğan” (Girdap) adlı öykü ve hikayeler kitabının yazarıdır. Öyküleri Türkçe ve Rusçaya çevrildi. Azerbaycan Yazarlar Birliği üyesidir. Türk edebiyatından, yazar-psikiyatrist Gülseren Budayıcıoğlu'nun “Hayata Dön” romanını ve Fikret Eroğlu'nun 5 ciltlik “Melike Adenya Diyarında” masal serisini Azerbaycan türkçesine uyarladı. Halk yazarı Cengiz Abdüllayev'in çok sayıda eserini Azerbaycan türkçesine çevirdi ve düzenledi. Kırgız yazar Sultan Rayev'in “Güneşi Elinde Tutan Çocuk” ve “Kaşaba” eserlerini Rusçadan Azerbaycan diline çevirdi. Ayrıca şu anda yayınlanmamış, üzerinde çalıştığı ve tamamlanmış birkaç çevirisi de bulunmaktadır. Fransız yazarlar Noel Calef'in “İdam Sehpası Asansörü”, Michel Lebre'nin “Tartışmalar Girdabında Silviya”, Margaret Duras'ın “Cebelitarıklı Denizci”, A. Dumas'ın birçok öyküsü ve İngiliz edebiyatının birçok eserini (Rusçadan) Azerbaycan türçesine çevirdi. Aynı zamanda Rus edebiyatından da örnekler çevirdi. “Maarifçi”, “Ses”, “Kaspi”, “Tezadlar”, “Medeniyet” ve diğer gazetelerde çalışdı. Azerbaycan Tercüme Merkezi'nde çevrilmiş ve yayınlanmış eserlerin düzeltme ve editörlüğünü yaptı.