ODADA YANKILANAN SESLER

ODADA YANKILANAN SESLER

ODADA YANKILANAN SESLER

Çalışma masasındaki lambadan yayılan sarı, loş ışık odanın her tarafını aydınlatmış; uçuk mavi duvarların rengi griye dönüşmüştü. Masanın üzerinde açık duran defterler, kitaplar, not kâğıtları ve tablet vardı. Sağ köşede ise yarım kalmış, soğumuş bir kahve, çikolata ambalajları ve açılmamış bir bisküvi paketi duruyordu…

Zeynep başını kitaptan kaldırıp duvarda asılı duran saate baktı. Saat 02.24 olmuştu. Yarın gireceği dahiliye ve farmakoloji sınavı için kendisini hiç hazır hissetmiyordu. Klinik vakalar gözünün önünde, farmakoloji ezberleri aklındaydı; kadavralar, Latince kelimeler zihninde uçuşuyordu… Kalbi hızlandı, nefesleri sıklaştı, elleri titremeye başladı.

“Yetişmeyecek biliyorum, boşuna uğraşıyorum. Öf ya!” diyerek kafasını kaşıdı, gözlerini ovuşturdu, ayaklarını ritmik olarak yere vurdu. Beş dakika gözlerini kapatıp dinlendirdikten sonra titreyen bir sesle, “Çalışmalıyım, çalışmalıyım! Selman Hoca’nın sınavları çok zor oluyormuş.” dedi ama eli ayağı boşalmıştı.

Yarım saat daha direndi. Sonunda okuduklarını anlamayacak bir hâle geldi. Göz kapakları ağırlaştı, tabletten baktığı yazılar birbirine girip titremeye başladı. “Birazcık dinleneyim, sonra yine çalışırım. Sınav öğleden sonra olsaydı ne iyi olurdu,” diye içinden geçirerek yatağına geçti. Başını yastığa koyup dizlerini karnına çekti. Birkaç dakika içinde uykunun kollarına teslim oldu.

Zeynep, vize ve final dönemlerinde sınavlardan bir iki ay önce çalışmaya başlardı. Konular çok fazla ve ezbere dayalı olduğu için zaman bir türlü yetmiyordu. Her sınav ve quiz döneminde adeta bir stres topuna dönüyor; kendisini yıprattığı gibi annesini, babasını ve kardeşlerini de yıpratıyordu. Evde çıt çıkmasına müsaade etmiyor; televizyon, hatta telefon sesi bile onu geriyordu. Biri on, diğeri sekiz yaşında olan kardeşlerine bağırıyor; bakışıyla, duruşuyla onlardan mutlak bir sessizlik bekliyordu. Sınav dönemlerinde evde misafir görmeye bile tahammül edemiyordu. Okulun olmadığı günlerde sabahtan akşam dokuza kadar kütüphanelerde çalışıyor, evde olduğu vakitlerde odasından dışarı çıkmıyordu. Üç yılı geride bıraktığı hâlde hiç kırık not almamıştı. Derslerinde oldukça başarılıydı; ödevlerinde ve stajlarında hep beğeniler, takdirler toplamıştı. Anne ve babası onu defalarca uyarmış, gereksiz yere stres yaptığını söylemişlerdi ama Zeynep kimseleri dinlemiyordu.

Uykuyla birlikte Zeynep, karanlık bir rüyaya doğru yolculuğa çıktı. Rüyasında kocaman bir sınav salonundaydı. Önünde binlerce sorunun olduğu sınav kâğıtları uzadıkça uzuyordu ve büyükçe bir amfide yapayalnızdı. Başında bekleyen gözetmen bir kadındı ama yüzü fazlaca parladığı için kim olduğunu seçemiyordu. Kadının, “Başla!” diyen sesi soğuk ve sertti; o ses sıralarda, kulaklarında ve kalbinde yankılandı.

Zeynep kalemi eline aldı ama elleri titredi, gözleri karardı. Sayfaları çevirdi fakat soruları okuyamadı. O titreme ellerinden bütün bedenine yayıldı. Kalbi göğsünü yırtıp dışarı çıkacakmış gibi hızlı çarpıyordu. Sayfaları çevirdi, çevirdi… Yazılanlar bambaşka bir dildenmiş gibi görünüyordu. Gözetmen kadın, “Yeterince çalışmadığın için çözemiyorsun, yeterince yeterince…” dedi.
Zeynep, “Hayır, hayır, hayır, olamaz! Çalıştım! Neden okuyamıyorum, neden?” diye bağırarak yatağından doğruldu.

Alnında biriken boncuk boncuk terler yanaklarına doğru süzüldü. “Sınıfta kalacağım, bu vizelerden kırık not alacağım,” diye kendi kendine söylendi. Sesi odanın gri duvarlarında yankılandı. Daha tiz, daha boğuk bir tonda, “Kırık not alacağım, sınıfta kalacağım…” Kendi sesi, kendi cümleleri kulaklarında bir uğultuya dönüştü.

Gözleri kocaman açıldı. Saate baktı, 03.10 olmuştu. Korktu, başını ellerinin arasına alıp kulaklarını kapattı. Etrafa bakındı. Ellerini kulaklarından çekince, “Yeterince çalışmıyorsun, başaramayacaksın!” sesleri odada daha yüksek bir şekilde yankılanmaya devam etti. Kulaklarını tekrar kapattı. Ses bu kez beyninin içinde çınladı. Bir anlık panikle bağırdı:
“Hayır, hayır, çalışıyorum!”

O çığlık, yan odada uyuyan annesini uyandırmıştı. Annesi yarım kalmış bir uykunun mahmurluğuyla içeri girdi. Kızı yatakta oturmuş, kafasını dizlerinin arasına gömmüş, kulaklarını kapatmış hüngür hüngür ağlıyordu. Sakince kızının yanına oturdu. Başını dizlerinin arasından yukarı kaldırdı. Yumuşak bir sesle, “Zeynep, bir tanem, ne oldu? Yine mi?” diye sordu.
Zeynep annesinin gözlerinin içine bakarken gözlerinden boncuk gibi yaşlar yanaklarından göğsüne süzülüyordu. Yutkundu. “Anne, anne çok zorlanıyorum…”
Annesi, “Yapma yavrum, yapma. Bu kaçıncı kez?” diyerek gözyaşlarını elleriyle sildi.

“Çok çalışıyorum ama anlamıyorum, ezberliyorum unutuyorum. Arkadaşlarım her zaman benden daha yüksek notlar alıyor ne yapsam da yetmiyor… Öf ya!”

Annesi belini dikleştirdi, kararlı bir bakışın ardından, “Canın sağ olsun. Kal sınıfta, ne olacak ki? Kıyamet mi kopacak? Senin notların iyi konuşmuştuk ya!” dedi. Kızının ellerini avuçlarının içine aldı. “Kızım, her sınavda bunları yaşıyoruz. Yapma yavrum, bu sıkıntıları kendine yaşatma. Zoru başarmış, fakülteyi kazanmışsın; gerisi zaten gelecektir. Varsın bir iki yıl uzasın, dünyanın sonu mu?”

Kızının yaşlı gözlerini sildi, yanağını okşadı. “Hatırlasana, üniversite sınavına gireceğin günün akşamında da aynen bu şekilde nasıl ağlamıştın. ‘Yapamayacağım,’ diyerek gözüne uyku girmemişti. İştahın kapanmış, yüzünün rengi değişmişti. Saatlerce ağlamış, boşuna stres yapmıştın. Sonra ne oldu? Sınavda büyük başarı gösterdin ve hayalindeki üniversiteyi kazandın. Baban da kızmıştı sana, gereksiz yere kendini yıprattığın için.”

Anne ve kızı o anılara kısa bir yolculuk yapmış, birbirlerine bakıyorlardı. Zeynep’in yüzünde mahcup bir gülümseme belirdi. “Babam, ‘Ağzına çakarım,’ demişti. Nasıl korkmuştum, o an ağlamayı kesmiştim.”

Bir an duraksadı ve “Anne ya, neden böyleyim?” diye sordu.

Annesi, “Sen akıllı bir kızsın. Hadi, kendini de bizi de üzme. Baban uyanırsa kızacaktır sana. Hadi kalk, uyu,” dedi ve kızının omuzlarından tuttu.
“Anne uyuyamıyorum. Kâbuslar beni rahat bırakmıyor, uyandığım hâlde o sesler odanın içinde yankılanmaya devam ediyor.”
“Öncelikle rahat ol. Başaracaksın. Daha önce de yaşadık bunları. Sana üzülüyorum. Önünde daha üç yıl var kızım; bu stres, bu sıkıntı çekilir şey değil,” dedi ve saçlarını okşadı.

Zeynep annesini ıslak bakışlarıyla süzdü. “Sizi çok seviyorum. Zayıf alırsam… Babam, arkadaşlarım… Zayıf alırsam yüzünüze nasıl bakarım?”
Annesi, “Saçmalıyorsun. Hadi uzan, dinlen. Elinden geleni yaptığını görüyoruz, olduğu kadar. Baban da benim gibi düşünüyor. Önemli olan sensin,” dedi.

Zeynep, annesinin güven ve huzur dolu sesinden sonra birazcık rahatladı. “Tamam anne, biraz daha çalışacağım, sonra uyurum.”
Annesi, “Her zaman yanındayız, bunu bil,” diyerek kızını öptü ve odadan çıktı.

Annesi gittikten sonra Zeynep rüyasını hatırladı. “Başaracağım, beyaz önlüğü giyip doktor olacağım,” dedi içinden. Rüyada gördüğü kadına, kulaklarında yankılanan sese ve kendi korkularına inat yeniden masasına oturdu.
“Başaracağım, hiçbir şeyden korkmuyorum!” dedi.

Bu ses artık gerçek bir sesti. İki dudağının arasından çıkan kelimeler güven dolu, sevecen bir tonda loş odanın içinde dolandı; kalbini okşadı. Zeynep derin bir nefes aldı, verdi ve çalışmaya devam etti.

Sevgi İncaz

Yeni yazılarımı bekleyiniz!!!

https://fisildayankalemler.org/author/sevgiincaz/

Yorumlar (3)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:

    tıp ve mühendislik öğrencilerinin o vize ve final dönemi halleri gözüme geldi…

  2. Ozan Kasım KOL dedi ki:

    Hoş geldiniz. İyi ki geldiniz. Kaleminize sağlık.

  3. DİLEK AKBULUT GÜNDOĞAN dedi ki:

    Yüreğinize sağlık

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

SEVGİ İNCAZ

Ben Sevgi İncaz. Yaklaşık 23 yıldır İstanbul’da yaşıyorum Van doğumluyum ilk orta ve yüksek öğrenimi Van’da tamamladım. Evlenip İstanbul’a yerleştim. Kimya mezunuyum, iş güvenliği uzmanı olarak çalışma hayatıma devam etmekteyim. Biri erkek üç çocuk annesiyim işten ve çocuklardan arta kalan zamanlarımı okuma ve yazma ile değerlendirmekteyim. Üç yıllık bir yazarlık yolculuğun var. Öykü, kısa hikayeler üzerine çok sayıda çalışmalarım kolektif kitap çalışmalarında dergilerde dijital platformlarda yer almaktadır. Çünkü kadınız platformunda da aylık olarak yazılarım yayınlanmaktadır.