ANLAM

“Biz insanlar anlamı olmayan bir dünyaya fırlatılma talihsizliğini yaşamış, anlam arayan yaratıklarız” Irvin Yalom

 

Bitmeyen geceler yaşar bazen insan, karanlığın sarıp sarmaladığı bir kozanın içinde, bir boşlukta öylece bekler. Dünyanın seslerinin ulaşamadığı karanlık, dipsiz bir boşlukta, içinden taşan seslerin gürültüsü içinde kıpırtısız bekler.  Güneşin yolunu kaybettiği, karanlığın rahmine düşmüş bir bebek gibi kendi kendisini dinleyerek bekler. Uzay boşluğunda kaybolan bir astronotun çığlıkları duyulmadığı için korkusu yok sayılabilir mi? İnsan içinde hiç bitmeyen kavgaya rağmen huzuru bulabilir mi?

 

Felsefeciler, psikoloji bilimiyle uğraşanlar, yüzyıllardır hayatın anlamını arayıp duruyorlar. İnsan varlığını kabul edebilmek, dünyanın kendisini umursamayan çarkına uyum sağlayabilmek için varoluşuna bir anlam aramaya başladı başlayalı mutsuzluğuna da bilet kesmiş oldu sanki. Yaşamda karşılaştığımız şeylerin nedenlerini ve sonuçlarını kurcalarken, yaşamın kendisini elimizden kaçırıyormuşuz gibi geliyor bazen. Yaşadığımız her şeyin mutlaka bir şeylerin etkisi ile olması ya da mutlaka bir şeyleri etkilemesi elbette kaçınılmaz ama bazen insan şöyle yeşil çimenlerin üzerine uzanıp, gökyüzünden geçen bembeyaz bulutları izlemek ve aklının sesini kısmak istiyor. Dünyanın kucağında huzurla derin bir uykuya dalıp gitmek istiyor…

 

Sanırım bu yalnızca alacak nefesimiz kalmadığında olacak bir hayal oldu günümüzde…

 

Yeryüzünün ilk insanları fiziksel pek çok tehlikeyle karşılaşsalar bile, hayatları daha temel dürtüler içinde ve doğayla uyumlu bir şekilde geçti. Yaşamak ve ölmek arasında geçen zamanda akıllarından ne geçtiğini az çok tahmin etmek mümkün. Beslenmek, barınmak, vahşi hayvanlardan korunmak, biraz da gece gündüz, yağmur, kar nasıl oluyor bunları merak etmek ya da bizim bilmediğimiz bambaşka şeyler… 

 

Yeryüzünün halen yaşayan biz insanları ise bu kadar sade yaşayamıyoruz ne yazık ki. Dünyanın dönüşünü, yağmuru, karı öğrendik ama yeryüzündeki kötülüğü, adaletsizliği, kaynakların adaletsizce paylaşılmasını, insanın insana, hayvana, doğaya karşı acımasızlığını, uyuşturucuları, savaşları bir türlü anlayamadık. Kötülüğün, iyilikten çok daha hızlı yayılan enerjisini azaltamadık.

 

Barbarlık diye adlandırdığımız çağlardan uygarlık çağına geçerken çimentonun harcında eksik malzeme kullandık galiba…

 

İnsan var olduğundan bu yana, anlam arayışının peşinde, kendisine sunulanları çok da fazla sorgulamadan kabul ettikçe, daha anlamsız bir yaşam sürmeye başladı sanırım. Ya da yarattığımız dünyanın acımasızlığına katlanabilmek için anlamlar yaratıp onlara sıkı sıkı sarıldık. Böylece içimizde ne aradığını bilmeyen bir boşluk yaratıp, bu boşluğu anlamsız şeylerle doldurduk.

Belki de tüm anlamları bir yana bırakıp, varoluşumuzu kucaklayıp, dünyayı içine alan o karanlık kozanın içinden bir kelebek gibi çıkıp uçmak gerek. 

 

 

 

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

 

https://fisildayankalemler.org/kiz-dogdu/