BİLİNÇALTIMIN LABORATUVARI
- Yazar: Dilek DUMAN
- 14 Kasım 2026
- 13 kez okundu
BİLİNÇALTIMIN LABORATUVARI
Hayat, en ince yerimizden yakalıyor bizi;
en savunmasız anımızda
bilinçaltımızı çırılçıplak bırakıyor.
Korkularımız, kaygılarımız, saklı hazinelerimiz
kilisenin çanına koşarcasına
bir anda yükseliyor içimizde.
Beden hükümranlık sürerken
kim izin veriyor
duyguların böyle ansızın ortaya çıkışına?
Hayat, illegal bir laboratuvar sanki;
aynı sahneleri tekrar eden
korsan bir yayın.
Kendimizi aynı sahnede izleyen bir dublörüz,
bazen de müzayedede sergilenen
en kıymetli eser.
Oyuncu muyuz biz?
Başrol mü?
Yankı mıyız?
Yoksa kendi iç sesimiz mi?
Gel–gitlerin denizlerde olduğunu sanırdım;
oysa insan
kendi enginlerinde boğulur,
yangınlarında yanar,
duvarlarında kaybolur
ve bazen o duvarların altında kalırmış.
Kazayı trafikte yaparız sanırdım;
meğer hayat, bütün gerçekleri
varsayımlara dönüştüren
koca bir oyunmuş.
Bedenim buz gibi bir laboratuvar odasında;
en sıkıldığım anlarda
Pavlov’un köpeği ile oynuyorum
korkmuş gözleriyle bana bakan Albert’i
sakinleştirmeye çalışıyorum.
Bir ses fısıldıyor:
“Zihninin odasına gir.”
Zihnin odaları mı olur?
Kilidi olmayan kapılar
nasıl açılır?
“Duvarlarını yık,” diyorlar;
küçücük bedenlerimizin gücü
buna nasıl dayanır?
Rüyalarımı Jung’a anlatıyorum;
çünkü en çok ona güveniyorum.
Ben, rüyalarıyla yaşayan kadınım.
rüyalarıyla var olan
ve rüyalarını şiire çeviren.
Zihnimin labirentinde
yol arayan bir denek faresi gibiyim
kapana sıkışmış,
ama inatla yolunu bulmaya çalışan.
Ve o karanlık laboratuvarda
Van Gogh’un sesi yankılanıyor:
“Zorlukla karşılaşsan da
karamsarlığa kapılma.”
İşte o söz
yolumun feneri oluyor.
Hayat yine yakalıyor en ince yerimden;
en savunmasız anımda,
en güvendiğim anda,
bilinçaltımın uzun koridorlarında
çırılçıplak koşmaya çalışırken…
5/Aralık/2025
Dilek Duman
Diğer yazılarımı okudunuz mu?

çok güzel bir sorgulama olmuş ruhumuzda…
Kaleminize sağlık.