TAHLİYE 2

Edebiyat/Şiir
TAHLİYE 2

TAHLİYE 

2. Bölüm

– Ne antika herifsin be Kara! Gören de seni yeni hüküm giymiş sanacak.

– Yok be dayı, n’aparsın on dokuz yıldan sonra… İnan, ranzasını evi gibi benimsiyor insan. Ya dostlarım? Anası, babası gibi… Kolay mı, onca yıldan sonra kolay mı?

Kara yine dalıverdi. Gözlerinde, o dipsiz uçurumun karanlık boşluğu…

Ahh ranzam, evim… Peki ama nereye giderim? Kime giderim? Oğuzlara gitsem… O canım sohbetler ne güzeldi, sabahlara kadar hiç bıkmadan. Oğuz… Can dostum… Ya Günseli? Tatlı Günseli… İlk göz ağrım, ilk aşkım… Ya sen, sen ne yapıyorsun şimdi? Nerelerdesin? Ama belki… Tabii, neden olmasın? Biliyorlardır belki, öğrenmişlerdir belki…

Allah’ım, kapımın önündeler… Dostlarım… Geldiniz, geldiniz öyle mi? Sürpriz yapacaktınız bana… Heyy! Biliyorum, hissediyorum… Unutmazlar, mümkün değil bu, unutmazlar…

Sizleri öylesine özledim ki… İnanın her an yanı başımda, her an düşlerimdeydiniz. Bırakmazlar, bırakmazlar… İyi ya, birinde kalırım birkaç gün işte. Olmazsa sırayla… Evet, evet, bir kutucuk edinene kadar sırayla! Her birinde ikişer üçer gece…

Dostlarım… Size neler anlatırım? Dağ gibi on dokuz yıl bu, dağ gibi… Oradasınız değil mi, hemen şuracıkta? Şu yıkılasıca demir kapının hemen ardında… Geliyorum dostlarım, geliyorum, sabredin biraz daha… Allah’ım, ne büyük mutluluk bu!

Kara, anlık bir coşkuyla hareketleniverdi. Heyecanını hareketlerinden okuyabilmek öylesine kolaydı ki şimdi; tıpkı sözlüye kalkmış bir ilkokul çocuğu gibi kâh kafasını kaşıyor, kâh ellerini sallıyor, parmaklarını kenetliyor ya da üstünü başını çekiştirip duruyordu. Ancak çok geçmedi ki o eski keder yine gelip oturdu gözlerine.

Sıkıntıyla ofladı ve bakışları yine yazı makinesinin koluna dalıp gidiverdi. İlginç! Yani bir insanın duygularındaki böylesine ani değişimler… Tıpkı dalgalarla boğuşan boş bir sandal gibi. Evet, hayli ilginç!

Öff, ne aptalım! Dost mu kalır bu saatten sonra? İnsan anasını bile unutur bunca yıl… Kaldı ki yıllardır bir mektupcuk olsun almadım; bir kart hiç olmazsa, birkaç cümle… Peki ama nereden bilsinler? Nasıl bilebilirler ki? Hem bir yığın sorun… Hayat kolay mı? Çoluk çocuk, ohooo, daha bir yığın dert…

Mektup düşünecek hâlleri mi vardır zavallıların? Haksızlık ediyorum. Yıllarca yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi, düşman olsa unutulmaz. Sonra ne malum dışarıda olmadıkları? Ne güzel olur ama… Tabii, neden olmasın? Ya gelmişlerse? Ya gelmişlerse!

Kara’nın gözlerinde, büyükçe iki metalin hızla çarpışmasıyla oluşabilecek kıvılcımlar gibi pırıltılar belirdi bu kez; hani o yanıp yanıp sönen… Ama karamsarlıktan hâlâ kurtulabilmiş değildi.

İnşallah bir daha görmeyiz seni buralarda, değil mi Kara? Uslu olacaksın, düşmeyeceksin yine. Yazık, gençliğine yazık! Tamam mı, anlaştık mı?

Dostlarım…

Hoppalaa! Hay senin dostlarına be oğlum! Yahu ben ne diyorum, sen ne diyorsun? Bırak şu dostlarını da dışarıda seni bekleyenleri düşün biraz.

Nee? Şeyy… Beni bekleyenleri mi? Kızımı, kızımı mı yani?

Taparcasına severdi onu. Hatta tapardı! Hayatta başkaca hiç kimseye, hiçbir şeye bağlanmamıştı böylesine. Değil mi ki düşlerini hep onunla oluşturmuş, onun varlığı nedeniyle umudunu asla yitirmemiş, yaşama sıkıca bağlanmaktan vazgeçmemişti.

İçeri düştüğünde, yani yıllar ve yıllar öncesinde, iki yaşında ya vardı ya yoktu bebesi; mini minnacıktı. Beş yaşlarına değin düzenli görüşlere getirmişlerdi onu.

Dört gözle, hasretle beklerdi görüş günlerini. Kızını gördü mü tamam! Dünyalar onun olurdu; bütün benliğini dalga dalga sarardı sevinç.

Ama sonra… Evet, tam on dört yıl var ki fotoğrafını olsun görmemişti onun. Hüküm giymesiyle birlikte karısı tek celsede boşamıştı onu ve çok geçmeden bir başkasına varmıştı.

Boşandıktan birkaç ay sonra nasıl olduysa bir kez getirmişti kızı görüşe. Onda da Kara çıkmamıştı; içi yana kavrula, onuruna yediremeyip çıkmamıştı görüşe işte… Onuruna yedirememişti. Ve o gündür bu gündür ne bir mektup ne bir haber…

Hayattaki tek yakını olan anasını da yitirmişti yıllar önce. Kim bilir belki de daha hayırlı olmuştu böylesi, belki de kurtulmuştu kadıncağız. Neler çekmişti yıllarca bir başına!

O görüş senin, bu görüş benim taşınıp durmuştu. Bildiği, tanıdığı birkaç akrabası ise “sır” olmuşlardı bile çoktan; neredeydiler, ne yaparlardı, hiç bilmezdi. İşte yıllar var ki yapayalnızdı Kara.

Dışarıda onu bekleyen kimseciği kalmadığından olacak, mahpushaneyi evi gibi benimsemiş, düşlerini o daracık kutunun dışına taşırmaya bir türlü cesaret edememişti

Devam edecek…

Kudret Köksal

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

TAHLİYE-1

Etiketler:

#biyografi #hapis #hüküm #roman #yaşam özgürlük

Yorumlar (2)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:
    11 Kasım 2026, 21:43

    of ya olmasın hayal kırıklığı… azıcık umut?

    Yanıtla
  2. Ozan Kasım KOL dedi ki:
    11 Kasım 2026, 22:47

    Dışarı mı daha iyi içeri mı daha iyi bilemedim.

    Yanıtla

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Kudret KÖKSAL

İsterse milyonlar okusun milyonlar satsın kitaplaştırıp isterse hiç okunmasın kimseler kaale almasın bütün bunlar ne yüceltir beni ne batırır yerin dibine ben benim Kudret Köksal yazdıklarım neyse oyum yazdıklarım neyse o kadar bilen bilir tanıyan tanır gerisi laf-ı güzaf

Benzer Yazılar