19 Yaşımla Aynı Duvara Yaslandık
- Yazar: Eren Alaşa
- 23 Ocak 2026
- 12 kez okundu
19 YAŞIMLA AYNI DUVARA YASLANDIK
Karşımdasın…
Bu sefer sandalyede değil, duvara yaslanmışsın.
Ellerin cebinde.
Etrafına bakıyorsun; sanki biri çıkıp “Yalnız değilsin” diyecek.
(Çıkmıyor.)
Bak bana.
Evet, yine kaçırıyorsun gözlerini.
Şaşırma…
Bunu en çok, en yalnız kaldığında yapacaksın.
Şu an hâlâ bir şeyleri “Biri için” yapıyorsun.
Biri fark etsin, takdir etsin,
Kalır belki diye…
(Başımı iki yana sallıyorum.)
Kimse kalmıyor.
Sana sert gelecek ama dürüst olayım:
En çok güvendiğin insanlar, en sessiz gidenler olacak.
Ne kapıyı çarpacaklar,
ne vedalaşacaklar.
Bir sabah uyanacaksın ve…
yoklar.
(Omzuna dokunuyorum, bu sefer biraz daha ağır.)
İşte o an başlıyor her şey.
O gün kimseyi aramayacaksın.
Çünkü arasan da açmayacaklar.
Mesaj yazmayacaksın.
Çünkü anlatacak hâlin kalmayacak.
Aynaya bakacaksın.
İlk kez gerçekten bakacaksın.
Şunu anlayacaksın:
Kimse seni tutmuyormuş.
Düşüyorsan, kendin düşüyormuşsun.
Kalkıyorsan da
yine kendin…
(Gözlerimi kısmadan söylüyorum.)
O gün ağlamayacaksın.
Ağlamak lüks olacak.
Sadece dişlerini sıkacaksın.
Hayat sana omuz vermeyecek.
Kimse “Haklısın” demeyecek.
Sen ilk kez,
alkış almadan doğru olanı yapmayı öğreneceksin.
Bak! iyi yaz aklına:
Kimse yokken ayakta kalabilen insan,
kalabalıkta asla eğilmez.
Şu anda bunu anlamıyorsun.
Çünkü hâlâ bir yerlerde biri var sanıyorsun.
Yok!
(Eğilip kulağına fısıldar gibi.)
Bu kötü haber değil…
Seni güçlü yapan şey,
yanında duranlar değil;
yanında kimse yokken dağılmaman.
(Bir adım geri çekiliyorum.)
Konuşmayı burada kesiyorum.
Bundan sonrası seninle ilgili.
Ya düşersin ya da ayağa kalkarsın.
Üçüncü bir yol yok.
Şunu unutma:
Kimse gelmeyecek.
Ne geç kalmış bir kurtarıcı,
ne keşkeyle dönen insanlar,
ne de seni yerden toplayacak bir el.
Ve tam da bu yüzden…
ayağa kalkacak olan da sensin.
—
19 yaşımdaki hâlime,
kimsenin tutmadığı yerden…
Eren Alaşa
Editör: Elif Ünal Yıldız
Diğer yazılarımı okudunuz mu?
