Yaşayan Bir Ölünün İtirafı
- Yazar: Eren Alaşa
- 12 Ocak 2026
- 30 kez okundu
YAŞAYAN BİR ÖLÜNÜN İTİRAFI
SEVGİLİ BEN!
Buraya seni getirmek istemezdim.
Hayat bazen insanı ayakta değil,
Dizlerinin üstünde sürüyerek getiriyor.
Ve sen…
Ne kadar dirensen de,
Bir parçanı buraya gömmek zorunda kaldın.
Bu taşın altında bir beden yok;
Umut, saflık,
“Ben böyle olmayacağım” dediğin eski halin var.
Kimse görmedi ama sen biliyorsun;
Ne zaman, nasıl ve kimler tarafından öldürüldüğünü…

Sana zamanında sahip çıkamadığım için özür dilerim.
Susturduğum her çığlıkta,
“Geçer” deyip geçmediğini bile bile yürüdüğüm her adımda
Biraz daha seni eksilttim.
Güçlü görünmekle, hayatta kalmayı karıştırdım.
Buraya her gelişimde sana bakmaktan korkuyorum.
Çünkü seni böyle görmek,
Aynaya bakmaktan daha zor.
Kırılmış, hâlâ suçlu gibi duran birini görüyorum.
Sen sadece yoruldun oysa…
İnsan kendine mezar kazarken alkış alabiliyormuş.
Buna en çok ben şaşırdım.
“Ne kadar sabırlı”,
“Ne kadar güçlü” dediler.
Kimse “Ne kadar yalnız” demedi…
Buraya çiçek getirmiyorum.
Çünkü bu veda değil, bir itiraf.
Seni tamamen öldüremedim.
Bunu fark ettiğim gün buraya geldim…
Bilmeni istiyorum:
Seni burada bırakıp gitmeye niyetim yok.
Belki bugün ya da yarın da değil…
Ama bir gün bu toprağı eşeleyip,
Seni yeniden hayata çıkaracağım…
O gün geldiğinde eskisi gibi olmayacaksın.
Daha gerçek, az susan,
Daha az katlanan,
Daha çok kendin olacaksın…
Şimdilik burada kal.
Dinlen…
Yukarıda yaşamayı öğrenmeye çalışacağım.
İkimiz de aynı anda iyileşmek zorunda değiliz.
Hoşça kal demiyorum.
Çünkü kendine veda edersen,
Geri dönüş yolu kapanır…
Eren Alaşa
Editör: Elif Ünal Yıldız
Daha önceki yazılarımı okudunuz mu?

Mekanı cennet olsun güzel yavrum ☺️