Pınarda Buluşalım mı Anne?
- Yazar: Şemsi HANÇER
- 3 Eylül 2026
- 13 kez okundu
PINARDA BULUŞALIM MI ANNE? Bir garip haldeyim anne, bilmem nasıl tarif edeyim. Bazen küçük bir çocuk oluyorum, Saçlarımı okşuyor ellerin, Tek tek koklarcasına. Sofraya birazcık sen koyuyorum, Ilık bir çay oluyorsun içimi ısıtan. Hayallere dalıp gidiyorum işte. Bazen, okul dönüşü acıkmışsındır, dediğin hayaliyle Tabağıma ne koyduysan yiyorum, Kanayan dizlerime mendil oluyorsun Yaralarıma sarıyorum seni anne. Bazen bir resim oluyorsun, Sarı çiçekler çiziyorum, Kırmızı elbisenin eteklerine. Sobayı hiç yakmıyorum, O güzelim elbisen, yanmasın diye. Bazen gözlerimi kapatıyorum. Ağ pınarın başında, en tenha, en ıssız saatlerde, En uzun, en karanlık gecelerde buluşuyorum. Sen ninniler söylüyorsun pınarın akışına bırakıp kendini, Ben, seni kokluyorum, tokaç seslerine aldırmadan. Koynunda uyuyorum o gece anne. Bazen bir gezgin oluyorum, Sokak sokak arayıp, bir anda kapını çalıyorum. Hayalde olsa, öyle mutlu oluyorum ki anne. Kimseye haber vermiyorum Gelip bu anı bozarlar diye. Bazen sevgilim oluyorsun, Şiirlerimde dönmesini istediğim, Sevdam oluyorsun satırlarımda Nakış-nakış işlediğim. Aşkta, ayrılığı, kavuşmayı, hasreti anlatırken, Cümlelerin arasına sıkıştırıyorum seni. Herkes kavuşmayı beklediğim, sevgiliye yazılmış diyor, Ben aslında bütün şiirlerimde, seni yazıyorum anne! Şair Abla
Şemsi Hançer
Diğer yazılarımı okudunuz mu?
Binboğa Dağlarına Götürün Beni

annesizlik çok zor… kaç yaşında olursak olalım…