TAHLİYE- 3

Edebiyat/Şiir
TAHLİYE- 3

TAHLİYE

3. Bölüm

Kızım… Bebem benim, bir tanem…

Ne de büyümüştür kim bilir, ne de güzelleşmiştir! Görsem tanıyabilir miyim? Tanırım, tanırım… Binlerce çocuk içinden yine tanırım. Hem ne kadar oldu ki şunun şurasında? Topu topu… Hadi ya, epey olmuş. Tanırım, mutlaka tanırım…

Ya o? O da tanır mı beni? Beş yaşındaydı kerata, hatırlar mı? Ama hatırlar; ben hatırlamıyor muyum beş yaşımı? Hatırlar tabii… Sonra, bunca yıl… İnsan babasını merak etmez mi canım? Fotoğraflarına bakmaz mı? Özlemez mi? Hatta… Tabii ya… Karşılamaya gelir ya… Gelir! Baba özlemi bu, hiçbir şeye benzemez. Hem belki… Kim bilir, gelmiştir belki… Belki… Dışarıda… Bekliyor…

Kızım! Canım! Geliyorum yavrum, bekle, geliyorum!

Off! Ne aptalım! Nereden bilecek?

Bilmez ki… Bir babası varmış, sağmış… Aramaz mıydı bunca yıl? Yavrum… Kim bilir nerelerdedir şimdi? Sağ olduğumu bilse gelmez miydi sanki? Nereden bilecek? “Öldü” demişlerdir ona. Öldü… Baban öldü… Zaten bir serseri, bir işsiz güçsüz, bir katildi o, öldü. Yıllar yıllar önce…

Sağ olduğumu bilse gelmez miydi sanki? Aramaz mıydı bunca yıl? Yavrum… Kim bilir nerelerdesin şimdi? Nerelerdesin? Bulabilecek miyim seni? Ararım. Dört bir yanda arasam. Bulurum. Dünya küçüktür. Eski eve giderim ilkin, ne güzel! Araştırırım. Olmazsa kayınvalideye giderim. Belki hâlâ aynı yerde oturuyorlardır, taşınmamışlardır. Ne kolay olur o zaman, elimle koymuş gibi… Bir de buldum mu onu, tamamdır, gerisi çorap söküğü gibi gelir. Bulurum, bulurum… Kızım…

Geliyorum, baban! Ya! Ben geldim ya! Ben senin babanım. Ölmedim, mahpustaydım; tel örgülerin, kalın duvarların arasında. Arayamazdım, gelemezdim gözüm… Ama inan, ne olur? Ben senin babanım. Doyasıya, doyasıya kucaklarım onu, öperim, bırakmam. Anlar beni, bağışlar. Uzaktaydım ama her an, her saniye seninleydim yavrum, vallahi seninleydim! Evet, anlar…

Tanıyabilir miyim peki? Temmuzda on dokuzunu bitirmiş olmalı. Şeytan! Hay Allah, gelinlik kız olmuş be! Liseyi bitirmiştir; çalışkandır benim kızım, babası gibi. Belki de okul birincisi… Aferin canım, aferin! Bulacağım seni, mutlaka bulacağım. Tek tek bütün evlere sormam gerekse de bulacağım.

Bir de bebek götürmeliyim ona, öyle eli boş gitmek olmaz. Eskiden çikolata götürürdüm, nasıl sevinirdi… Şöyle kocaman bir bebek, konuşan, uyuyan… Sözüm vardı. Evet, ilk işim bu olmalı! İyi ama, o yaştaki kız bebekle oynar mı? Adaaam sende, oynamaz mı canım? Kız çocuğu bu, otuzunda bile oynar! Kocaman bir bebek… Güzel mi güzel, şirin mi şirin… Ya param? Param yeter mi?

Kara hızla elini pantolon cebine soktu. Bumburuşuk iki tane binlik çıkardı. Sevinçle seyretti bir süre.

Aslında mahpusluğunun ilk yıllarında parmağındaki alyansı göndermişti dışarıya. “Bunu satın ve kızıma yürüyen, konuşan, kocaman bir bebek alın” diye yazmıştı. Ama sonradan öğrenmişti ki kızına bebek almamışlardı…

Mahpusta, mahkûmların dilekçelerini yazardı. Öyle ki, çoğu zaman başını kaşıyacak vakti bile olmazdı; böylelikle geçimini sağlardı. Lise mezunuydu; yazısı düzgün, anlatımı iyiydi. Kompozisyon sınavlarında hep en iyi notları alırdı öğrenciyken. Hatta okul gazetesinde bile yayımlanırdı yazıları. Bu nedenle bütün mahkûmlar ona getirirlerdi yazı-çizi işlerini. Bir dertleri mi var, bir şikâyetleri mi var, hemen ona aktarırlar; o da döşeniverirdi dilekçeyi. Sonrasında utana sıkıla uzatılan beş-on lirayı kabul etmek zorunda kalırdı. Sağ olsunlar! Bütün mahkûmlar sevip sayar ve kollarlardı onu. İşte bu iki binliği de, tahliyesi yaklaşacağı için zor bela böylece biriktirebilmişti; dişinden tırnağından artırarak.

İki bin… Hiç de az sayılmaz. Bebekler kaçadır acaba? Taş çatlasa bin, bin beş yüz. Alırım… Şimdi doğru bir oyuncakçıya. Otobüse atladığım gibi çarşıya. Ya param yetişmezse… Öf, yetişir yetişir. Bırakmalıyım bu karamsarlığı artık. Yetişir… Sonra… İşportada yığınla vardır. Daha ucuz olur. Yok canım! İşportadan da alınır mı? Şöyle bir gezip bakarım önce.

Çarşı ne güzeldir şimdi. İnsanlar vızır vızır… Olmazsa, önce şöyle işlek bir yerde, bir lokantaya… Döneri nasıl özledim. Hele köfte-patates… Bir de bira çektim mi yanına, ooh gel keyfim gel! Buz gibi bir bira. İnsanlar koşuşturup duruyorlardır yine. Biz koşmayı unuttuk. Lokantaya beş yüz ayırsam… Kalır bin beş yüz. Ama… Bebek en güzelinden olmalı. Konuşan… N’olacak canım! Köfteden vazgeçerim olur biter. Çok mu gerekli sanki? Bira yeter. Evet evet birayla yetinmeliyim şimdilik. İlerde nicesini yerim nasıl olsa. Ooh, ne güzel! Kımıl kımıl! Yaşamak ne güzel! Kaynaşan insanlar… İçlerine karışmak onların, aralarında dolaşmak… Hem de alabildiğine özgür. Ne olağanüstü. Bebeği aldığım gibi doğru… Eeee doğru nereye? Öf giderim giderim işte. Yer mi yok? Nereye olursa. Hem ne malum belki de kapıda… Belki ya… Kızım… Canım miniğim… Geliyorum, bekle geliyorum.

Kara, ağır adımlarla avluya çıktı. Gözlerini o görkemli demir kapıya dikip sıkıntılı sıkıntılı iç geçirdi. Sonra usulca yaklaştı. Kolunu uzatıp bir bebeği okşarmışçasına kapıya dokundu. Ve kapı boyunca voltalamaya başladı.

Devam edecek…

Kudret Köksal

Diğer bölümleri ve yazılarımı okudunuz mu?

TAHLİYE 2

 

 

Etiketler:

#hapis #kızçocuk #oyuncakbebek #tahliye çarşı evlat hikaye

Yorumlar (2)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:
    14 Kasım 2026, 22:16

    devamını bekliyorum…

    Yanıtla
  2. Ozan Kasım KOL dedi ki:
    14 Kasım 2026, 23:20

    Sebebi ne olursa binlerce kişinin öyküsü bu.

    Yanıtla

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Kudret KÖKSAL

İsterse milyonlar okusun milyonlar satsın kitaplaştırıp isterse hiç okunmasın kimseler kaale almasın bütün bunlar ne yüceltir beni ne batırır yerin dibine ben benim Kudret Köksal yazdıklarım neyse oyum yazdıklarım neyse o kadar bilen bilir tanıyan tanır gerisi laf-ı güzaf

Benzer Yazılar