KİMSESİZ SAATLER

Edebiyat/Şiir
KİMSESİZ SAATLER

KİMSESİZ SAATLER

Sokak lambalarının sarı ışığı caddede yeni yeni belirmeye başladığında, Raşit Usta dükkânın döküm sobasına son odunu atardı. Akşamüstünün o ağır, hüzünlü griliği dükkânın camlarına çöker; içeriye taze ütülenmiş pamuklu kumaş, makine yağı ve hafif nem kokusu yayılırdı.

Raşit Usta için günün sonu, bir tür ibadet gibiydi. Tezgâhın üzerindeki irili ufaklı iğneleri mıknatısla toplar, masanın tozunu ahşabın dokusuna paralel hareketlerle siler, en son da masa lambasının pirinç düğmesini çevirip ışığı söndürürdü. Kepengi indirmesine tam beş dakika kala, kapının üstündeki küçük pirinç zil o tanıdık, hafif sesiyle tınlardı.

Melahat Hanım içeri girerdi. On altı numara gözlüğünün ardından dünyayı her zaman biraz mesafeli süzen bu yaşlı kadın, fırtınalı günlerde bile üzerindeki pardösünün tek bir kırışığı olmadan gelirdi. Elinde hep özenle katlanmış, küçük bir gazete kâğıdı veya kâğıt poşet olurdu.

“Hayırlı akşamlar Raşit Usta,” derdi, sesi dükkânın sessizliğini zedelemeden. “Yine tam kapatırken rahatsız ettim ama… Şunun dikişi atacak gibi olmuş, bir bakabilir misin?”

Raşit Usta, elindeki bezi tezgâha bırakır, gözlüğünü burnunun ucuna doğru kaydırırdı. Kadının uzattığı paltoyu veya hırkayı hürmetle alır, tezgâhın üzerindeki sarı ışığın altına sererdi. Parmak uçlarıyla kumaşın dikişlerini takip ederdi. Kumaş kusursuzdu. Dikişler sapasağlam duruyor, en ufak bir gevşeme bile göstermiyordu. Tıpkı geçen salı getirilen o düğmenin aslında teyeli bile olmaması, ya da geçen ay getirilen atkının kenarında tek bir ip bile kaçmamış olması gibi.

Raşit Usta ciddiyetini hiç bozmaz, başını hafifçe sallayarak kumaşı incelmeye devam ederdi. “Çok haklısınız Melahat Hanım,” derdi, sesini o tanıdık, sakin tonda tutarak. “Teyeli gevşemiş bunun. Kumaş saldı salacak kendisini. İyi ki fark edip getirdiniz, yoksa ziyan olurmuş.”

Dikiş makinesinin pedallarına basar, iğne boş kumaşın üstünde tıkır tıkır işlerken, Melahat Hanım tezgâhın kenarındaki ahşap sandalyeye usulca oturur, dükkândaki o tanıdık sıcaklığa sırtını yaslardı.

Dikiş makinesinin tıkırtısı dükkânın içine bir saat mekanizması gibi yayılırken, dışarıda yağmur ince ince serpiştirmeye başlamıştı. Camdan süzülen damlalar, caddenin gürültüsünü hüznün arkasına gizliyordu.

Raşit Usta, makinenin boşta dönen iğnesini kumaşa indirmeden ritmik bir hareketle çalıştırırken, Melahat Hanım eldivenlerini çıkarıp tezgâhın kenarına bıraktı. Ellerindeki yaşlılık lekeleri ve parmağındaki biraz bol gelen gümüş yüzük ortaya çıktı.

“Rüzgâr da sertleşti bugün,” dedi Melahat Hanım, gözlerini dükkânın sokağa bakan camına dikerek. “Eski mahalle kalmadı artık Usta. Fırıncı Salih Efendi de kapatmış dükkânı diyorlar. İnsan kimi arasa, yerinde bulamıyor.”

“Dünyanın hâli Melahat Hanım,” diye karşılık verdi Raşit Usta, elindeki kumaşı sanal bir çizgi boyunca kaydırarak. “Her şey bir telaş içinde. İnsanlar bir şeyleri tamir etmekle uğraşmıyor artık; eskidi mi, kırıldı mı doğrudan atıyorlar.”

Melahat Hanım hafifçe gülümsedi. Bu gülümsemede hem katıldığı bir gerçeğin onayı hem de derin bir yalnızlığın izi vardı.

“Aman, siz yine de atmayın,” dedi fısıltı gibi bir sesle. “Bazen bir dikiş, bir eşyayı değil, insanın içini tutar.”

Raşit Usta pedal basmayı kesti. Dükkâna aniden çöken sessizlikte, döküm sobanın içinden çıtırdayan odun sesi daha belirgin duyuldu. Usta, kadının bu cümlesindeki örtülü itirafı duymazdan gelmedi ama onu mahcup edecek tek bir bakış bile atmadı. Doğruldu, tezgâhın altındaki küçük elektrikli ocağın üzerindeki çaydanlığa baktı.

“Kumaşın dikişi biraz vakit alacak gibi,” dedi Raşit Usta, arkasını dönüp raflara uzanırken. “Müsaadeniz olursa bir çay tazelesem? Tek içilmiyor akşamüstleri.”

Melahat Hanım’ın gözlerinde anlık bir tereddüt belirdi. Bu, müşterilik sınırının hafifçe aşılması demekti. Ama o akşam dışarıdaki soğuk çok baskındı, içerideki sıcaklık ise vazgeçilmeyecek kadar davetkâr.

“Eziyet olmayacaksa… Çok az olsun Usta,” dedi.

Raşit Usta, çaydanlıkta biraz kalmış olan çayı ısıttı sonra dükkânda yıllardır tek başına duran iki ince belli bardaktan birini kadın için doldurdu. İki insan, bir tezgâhın iki yanında, porselen tabaklara değen kaşıkların sesiyle ilk kez aynı masayı paylaştı.

Aradan haftalar geçti. Salı ve perşembe akşamüstleri, saat tam altıyı beş geçe kapı zili çalar, Melahat Hanım elinde illa ki bir bahaneyle içeri girerdi. Bazen bol gelmiş bir manto kolu, bazen düğmesi sağlam ama “gevşek duruyor” denen bir bluz…

Yine bir perşembe akşamıydı. Dışarıda gürültülü bir kasım rüzgârı esiyor, sokağın kurumuş yapraklarını dükkânın camına vuruyordu. Raşit Usta döküm sobayı yakmış, tezgâhı fırçalamış, masanın üzerindeki iki ince belli bardağı çoktan yerine koymuştu.

Saat altıyı geçti. Altıyı çeyrek geçti.

Raşit Usta gözlüğünün üstünden duvardaki pirinç sarkaçlı saate baktı. Yelkovan her ilerlediğinde dükkânın içindeki sessizlik biraz daha ağırlaştı. Tezgâhın üzerindeki bezi eline aldı, aynı noktayı üçüncü kez sildi. Sonra caddeden geçen insanların ayak seslerini dinledi. Her adımı “O mu?” diye takip etti ama hiçbiri kapının önünde durmadı.

Altı kırk beş.

Raşit Usta hayatında ilk kez kepenkleri vaktinde indiremedi. Dükkânın ışığını söndürmedi. Ellerini arkasında birleştirip camın kenarına geçti; sokağın köşesindeki lambanın altında belirecek o tanıdık silueti aradı. Melahat Hanım gelmemişti.

İçeriye çöken o soğuk sessizlikte Raşit Usta ilk defa bir şeyi fark etti: Kadın buraya bir insan sesi duymak için geliyordu, evet… Ama kendisi de her akşam o kapının çalmasını, aslında kendi yalnızlığına bir mühlet verilmesini bekliyordu. Sökük olan, kadının hırkası değil; ikisinin de akşamları kucağında bulduğu o kimsesiz saatlerdi.

Dükkânın kapısını kilitleyip dışarı çıktığında, sokağın rüzgârı yüzüne ilk kez bu kadar yabancı ve keskin çarptı.

Ertesi akşam Raşit Usta dükkânı açarken adımları her zamankinden daha ağırdı. Gün boyu aklı sokağın köşesindeydi; bir hastalık, bir kaza ya da haber alamamanın getirdiği o sessiz ihtimal zihnini kemirip durdu.

Akşamüstü çöktü. Saat altıyı gösterdiğinde Raşit Usta tezgâhın başından kalkmadı. Kepenge uzanmadı. Birkaç dakika sonra kapının üstündeki pirinç zil her zamankinden biraz daha ürkekçe tınladı.

Melahat Hanım içerideydi. Üzerindeki pardösü hafif nemliydi, yüzünde ise mahcubiyetin o ince gölgesi vardı. Elinde bu kez ne kâğıt bir poşet ne de katlanmış bir gazete duruyordu. Ellerini önünde birleştirmiş, kapının eşiğinde öylece kalmıştı.

“İyi akşamlar Usta,” dedi sesi hafifçe titreyerek. “Dün… gelemedim. Torun aniden hastalanmış, acile koşmak zorunda kaldık. Sana haber de edemedim, dükkânı benden sebep geç kapattıysan hakkını helal et.”

Kadının bu sözleri, ortadaki gizli anlaşmanın resmen dile dökülmesiydi aslında. Gelmeyişinin bir boşluk yarattığını ikisi de biliyordu artık.

Raşit Usta gözlüklerini çıkardı. Kumaş siler gibi yavaşça camlarını sildi, tekrar burnunun ucuna yerleştirdi. Yüzünde ne bir sitem ne de fazla bir samimiyetin aceleciliği vardı; sadece derin bir ferahlık.

“Önemli olan sağlığınız Melahat Hanım, geçmiş olsun,” dedi usulca. Sonra tezgâhın üzerindeki ahşap kutuya uzandı. İçinden siyah bir ceket çıkardı. Kendi eski ceketlerinden biriydi bu; astarı hafif sökülmüş, yıllardır askıda bekleyen bir ceket.

Ceketi tezgâhın ortasına, sarı ışığın tam altına serdi.

“Zaten ben de dün akşama doğru fark ettim,” dedi dikiş makinesinin pedallarına hafifçe basarak. “Şu bizim emektar ceketin astarı iyice salmış kendini. Dün akşam beraber bakacaktık, unuttunuz sanırım.”

Melahat Hanım tezgâhtaki cekete, sonra Raşit Usta’nın dingin yüzüne baktı. Gözlerinin kenarında biriken yaşı belli etmemek için hafifçe gülümsedi. Eldivenlerini çıkarıp tezgâhın kenarındaki ahşap sandalyeye her zamanki zarafetiyle oturdu.

“Ah, doğru ya Usta,” dedi sesi yeniden o huzurlu tonuna kavuşurken. “Unutur muyum hiç? Çok işi var mı bari, uzun sürer mi?”

Raşit Usta tezgâhın altındaki elektrikli ocağın düğmesini çevirdi. Çaydanlık hafif hafif fıkırdamaya başladı.

“Sürer Melahat Hanım,” dedi Raşit Usta, makinenin ipini düzeltirken. “Bu dikiş bayağı zamanımızı alacak gibi. Acelemiz yok.”

Dikiş makinesinin ritmik tıkırtısı ve çaydanlığın sesi dükkânı doldururken, dışarıdaki sokak lambası iki yalnız insanın sığınağını sarı bir ışıkla aydınlatmaya devam etti.

Ayşe Sevim

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

PENTİMENTO

 

Etiketler:

#çay #dükkan #kapızili #sarılamba #yas hikaye yaşlılık

Yorumlar (1)

  1. Yıldız TEK GAMLI dedi ki:
    13 Kasım 2026, 23:06

    off hocam ya bir ara kötü bir haber var sandım…

    Yanıtla

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Ayşe SEVİM

1959 yılında İstanbul’da doğdu. Lise eğitimini edebiyat bölümünde tamamladı. Öğrenim hayatı boyunca katıldığı kompozisyon yarışmalarında çeşitli dereceler elde etti. Mezuniyetinin ardından önde gelen kurum ve kuruluşlarda farklı görevlerde bulundu. Yıllar içerisinde kaleme aldığı, sosyal meseleleri odağına alan, romantik ve dramatik ögelerle harmanlanmış çok sayıda deneme ve öykü, çeşitli platformlarda okurla buluştu. İnsan ilişkilerinin duygusal derinliğini ve toplumsal dokuyu anlatılarına yansıtan yazar, edebiyat yolculuğuna ilk romanıyla devam etmekte ve üretimlerini aralıksız sürdürmektedir. Emekliliğinin ardından çocukluk yıllarından bu yana ilgi duyduğu resim sanatına ağırlık verdi; birçok karma sergide yer almanın yanı sıra bir de kişisel resim sergisi açan yazar, çalışmalarını Kocaeli’de sürdürmektedir.

Benzer Yazılar