Emre Alaşa

Edebiyat/Şiir
Emre Alaşa

Emre Alaşa’ya 

 

Ellerim göğsünde kaldı,

Zaman durdu orada…

Kalbine ritim vermeye çalışırken

Kendi kalbimi kaybettim.

 

Saymadım kaç bastığımı,

Sayılar anlamsızdı!

Bir insanı hayatta tutmak,

Bu kadar ağır olmamalıydı…

 

Sonra durdu; her şey…

Sesler, umut, ihtimal.

Sadece ben kaldım

Ellerimde senden kalan sıcaklık…

 

Anneme yürüdüm,

Bitmedi yol bitmedi…

“Abi” diyemedim,

“Öldü” diyemedim,

Kelimeler boğazımda

Ve ben bir cümleyi

Ömür boyu taşımak zorunda kaldım…

 

O günden sonra;

Hiçbir ölüm haberini başkasına bırakmadım.

Çünkü bazı yükler, bir kere omza alınır

Ve artık hiç inmez…

 

Sen gittin, ben kaldım.

Ama ikimiz de

O odadan hiç çıkamadık…

 

Bu şiirin yazılma sebebi;

 

Bu şiiri yazmam gerekiyordu; bazı şeyler anlatılmazsa, insanın içinde kalıp çürütüyor.

Ben 3. basamak yoğun bakım hemşiresiyim.

O gün hastaneye gittiğimizde “trafik kazası” dediler.

Üzerimde üniformam vardı, çalışan sandılar, içeri aldılar.

Sedye başında durduğum kişinin abim olduğunu söylemedim.

Söyleyemedim…

Reflekslerim benden önce davrandı, kalp masajı yaptım.

Nabız aradım, zaman kazanmaya çalıştım.

Bir yabancıya nasıl davranıyorsam öyle!

Ama ellerim titriyordu…

Sonra durdu; her şey…

Polis beni dışarı çıkardığında, annemle göz göze geldim.

O bakışı hâlâ taşıyorum…

Daha önce mesleğim gereği birçok kez ölüm haberi verdim.

Ama ilk defa öz abimin ölüm haberini anneme vermek zorunda kaldım…

 

“Abin nasıl?” dedi, bir anne sorusu bu, cevabı olmayan…

“İyi… çok iyi anne…Temizleyip sana gösterecekler.” diyebildim.

Yalan değildi ama gerçek de değildi.

Gözlerimden anladı.

Anneler bazı şeyleri duymadan da anlar…

 

Bu şiir, o odada kalan ellerim için.

O koridorda bitmeyen yürüyüş için.

Ve bir annenin,

Ölüm haberini kelimelerden önce

Gözlerden aldığı an için yazıldı.

 

Okuyorsan; bil ki bu bir kurgu değil!

Bu, taşıdığım bir anı…

 

Eren Alaşa

Editör: Elif Ünal Yıldız

Daha önceki yazılarımı okudunuz mu?

Yaşıyorum, Yaşamak Zorunda Olduğum İçin

Etiketler:

#acı #ağlamak #gözyaşı #hastane #kayip #yük Aile Anne ölüm sessizlik Şiir

Yorumlar (0)

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Eren Alaşa

Ben Eren Alaşa. Yaşadıklarımı saklamadan yazıyorum. Bazen düz yazı, bazen duygusal şiirlerle… Utançtan, bedenden, iyileşememekten ama hâlâ hayatta olmaktan bahsediyorum. Okuyorsan, muhtemelen aynı yerden yaralıyız.

Benzer Yazılar