Zamanın Sessiz Oyunu

deneme
Zamanın Sessiz Oyunu

ZAMANIN SESSİZ OYUNU

Zaman kavramımız…

Sahi bizim zaman kavramımıza ne oldu?

Kendisini nerede bıraktık da geri almayı unuttuk?

Günümüz çağı insanının en büyük problemlerinden biri zamanın yetersizliği. Kime sorsak bundan muzdarip. Öğrenci, yetişkin, genç, yaşlı, hepimiz zamanı kovalıyoruz adeta. Hiçbir şey tam olarak yetişmiyor, bir şeyler hep eksik kalıyor ve bizler zamanın hızına yetişmeye çalışırken, içinde bulunduğumuz andan keyif almadan yaşayıp gidiyoruz. 

Herkesin dilinde olan o meşhur söz var ya ‘’Anın tadını çıkar!’’ Yahu, hangi an, biz anda mıymışız ya da hangi andaymışız? Anda olduğumuzu bile fark edemiyoruz ki çoğu zaman…

Birden 90’lı yıllarda buluyorum kendimi, çocukluk yıllarımda yani. Bizler okulla, oyunla, ödevle zaman geçirirdik ama annelerimiz, teyzelerimiz sırf zaman geçsin diye oyalanacak şeyler bulurlardı. Örgü örerlerdi, birbirlerine oturmaya giderlerdi, bunları yaparken de evdeki temizlik bitmiş, yemek de pişirilmiş olurdu. Ama o yirmi dört saat hale bitmemiş olurdu. Tabi akşam da ayrı bir zaman geçirme aktivitesi gerekirdi.

Çağ değiştikçe zaman da bu değişime uyarak bize oyun oynamaya başladı adeta. Çocukluğumuzda yetmeyen zaman, şimdilerde bir arkadaşa bakıp çıkacağım diyor sanki bize. Üstelik hiçbirimizin gündelik hayatta yapması gereken gereklilikler dışında bir şeyler yapmaya vakti kalmıyorken. Yeri geliyor bir yorgunluk kahvesi içmeden günü kapatmak zorunda kalıyor insan.

Zaman çekmiş bizi içine, akıp gidiyoruz öylece. Yok, yok… ben pek sevmedim bu işi. Biraz keyif almak istiyorum canım yaşadığım andan, en azından bir anın içinde olduğumu fark etmek istiyorum ve en önemlisi yaşadığımı fark etmek istiyorum. Ya da bir an öylece durmak istiyorum, zamanı algılamak için. Ha bir de, zamanın bize sessizce oynadığı bu oyunu bozmak istiyorum.

İşe, zamanı anlamak ve hissetmekten başlamak gerekiyor zira ben birçoğumuzun zaman algısını yitirdiğini düşünüyorum.

Öyleyse  önce, fark etmek lazım geçip giden zamanı, ardından içinde olduğumuz  anı ve  sonra kalan her şeyi…

Leyla Bacaksız

Editör: Elif Ünal Yıldız

Diğer yazılarımı okudunuz mu?

Belki Bir Son Belki de Başlangıç

Etiketler:

#İnsan #yaşamak #yetişmek deneme nostalji zaman

Yorumlar (1)

  1. Yıldız TEK GAMLI
    • 30/03/2026

    zaman her zamankinden hızlı geçiyor sanki... zamanı kullanmak kullanmamak da bizim becerimiz... kalemine sağlık, harikasın...

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Leyla BACAKSIZ

03.08.1989 yılında Mersin’de dünyaya geldim. Yaklaşık 18 yıldır Antalya’nın Manavgat ilçesinde yaşamaktayım. Anadolu Üniversitesi İşletme Bölümü mezunuyum. Bir kurumun muhasebe bölümünde çalışmaktayım. Okumak ve yazmak hayatımın en önemli iki parçası. Belli başlı bazı spiritüel alanlarla da ilgilenmekteyim. Okuma ve yazmanın verdiği bilgi ile ve spiritüel alanın verdiği ışık ile toplumun yolunu aydınlatmayı hedeflemekteyim.

Benzer Yazılar