HASTANE BAHÇESİNDE
- Yazar: Aziz İbrahim UYGUR
- 25 Ağustos 2026
- 11 kez okundu
HASTANE BAHÇESİNDE UMUT
Her daim umutlar vardır,
Acılar, sevinçler, bekleyişler…
Hayatın en zor yerinde
Bir kapının açılmasını beklersin,
Bir haber,
Bir iyi söz,
Bir “iyi olacak” cümlesi…
Hastane bahçelerinde
Zaman başka akar.
Dakikalar uzar,
Saatler susar,
İnsan kendi yüreğinin sesini dinler.
Bir yanda geçmişten kalan anılar,
Bir yanda geleceğe kurulan düşler…
Çocukların yüzü gelir akla,
Yarım kalmış planlar,
Söylenememiş sözler,
Daha yaşanacak nice güzel günler…
Ve insan o an anlar;
Hayat dediğin şey
Bir nefes kadar yakın,
Bir haber kadar uzakmış.
Yaşamla ölüm arasında
İncecik bir çizgideyken
Kendimizi emanet ederiz
Beyaz önlüklü ellere.
Türk hekimlerinin
Sabırla, bilgiyle, umutla
Verdikleri mücadeleye…
Hastane bahçesinde bekleyen herkes
Aynı korkuyu taşımaz belki,
Ama herkesin içinde
Aynı umut vardır:
“Ne olur iyi olsun…”
Kimi birini bekler,
Kimi bir haberi,
Kimi yeniden gülümseyeceği günleri…
Bazen bir kapı açılır
Ve yüzlere sevinç düşer.
Bazen sessizlik çöker
Ve insan, kaybetmenin
Ne kadar ağır olduğunu öğrenir.
Aziz,
Kimseyi düşürme bu bekleyişlere.
Kimseye sevdiklerinin acısını
Yaşatma.
Çünkü hayat dediğin
Sadece kazanmak değildir;
Kaybetmek de vardır,
Üzülmek de,
Sevinmek de…
Ve biz insanlar,
Hayatın bütün renklerini
Bir gün mutlaka yaşarız.
Ama bazı yerlerde
Umut daha sessiz büyür.
Bir hastane bahçesinde,
Eller semaya açılırken,
Gözler kapılara çevrilirken
Ve bir yürek,
Bir başka yüreğin
Yeniden hayata dönmesini beklerken…
İşte o zaman anlarsın:
Hayat, bazen sadece beklemektir.
Ve umut,
O bekleyişin içinde
Hiç sönmeyen ışıktır.
Orhan Bolat’ın anısına…
Aziz İbrahim Uygur
Diğer yazılarımı okudunuz mu?

Allah rahmet eylesin…
Kaleminize yüreğinize sağlık