ULDUZ (YILDIZ)
- Yazar: Sema Muğanna
- 6 Ağustos 2026
- 7 kez okundu
ULDUZ
–Of, Ay Allah, bu gün hava yenə qaranlıqdır. Hardasız, ulduzlar? Axı siz mənə söz vermişdiniz ki, gələcəksiniz…
-…..
-Cavab verin, ulduzlar! Mən bu gün sizə toxunacaqdım! Niyə olmadı?
Ulduzlar cavab vermirdi. Bu balaca oğlan isə pəncərədən boylanaraq təəccüblə göy üzünə baxırdı. Onun adı Ulduz idi. Saçları qıvrım, qara, gözləri qəhvəyi… Bu balacanın hələ cəmi 6 yaşı vardı. Bəlkə də sənin gözündə..
6 yaşı olsa da, düşüncəsi yaşından çox böyük idi və o, heç vaxt böyümürdü. Bəzən həmyaşıdları onu görmürdü. O, digərlərindən çox fərqli idi. Aha… Gəlin, bu balaca oğlanın kiçik, amma ümman qədər böyük qəlbinin dərinliklərində gizlənən yol ilə tanış olaq. Hazırsan? Bir az səbirli ol… Sənin gözündə 5 yaşlı Ulduz, əslində, 15 yaşlı bir məktəbli, ya da 20 yaşlı… Bəlkə də heç biri.. Yaxşı, çox danışmayaq. Arxamca gəl..
2020-ci il. Bu gün qaranlıq dünyayla ilk tanışlığım…
–Salam! Tanrı… Mən qaranlıq bir suyun içindəyəm…Burada yalnız su var və dairəvi bir topun içindəyəm. Ey Tanrı, mənə söylə, bu gün mən gözlərimə qovuşacam?
Bir dəqiqə.. Sən… Səni tanıyıram! Bura çox doğmadır… Doğrudan da, bir neçə müddətdən sonra mən anamı tanıyacam! Hə, eşitdim.. Necə? Bir neçə saatdan sonra anamla atamla tanış olacam? Görəsən, həqiqətdəki dünya necədir? Kimlərlə tanış olacam? Bir dəqiqə dayan… aaa, anam nəsə deyir. Eşitmirəm. Nədənsə, çox narahatdır… Niyə? Hər şey yolundadır axı..
Bu gün Tanrı Ulduzla Aysunu tanış edəcəkdi, amma bəzən gözlədiklərimizin əvəzində tamamilə fərqli olur..
Xəstəxana.
Sənə söz verirəm, ona çox yaxşı baxacam, qızım Aysu…
Mesaj: Tanrı…
Deyəsən, yoldayam. Bir dəqiqə! Bu bıçaq nədir? Yox, yox! Ola bilməz! Anam buna icazə verməz…Dayanın! Əl vurmayın mənə.. Tanrı, yardım! Yardım!
-Aysu, qızım, səbirli ol, bu uşaq dünyaya gəlsə belə, sağlam olmayacaq.
– Siz nə danışırsız? O 6 aydır mənim. bətnimdədir… Biz onunla danışırıq, hətta adını belə düşünmüşəm.. Ulduz! Hə, hə ulduz! Siz bu alçaqlığı edə bilməzsiniz.
-Bağışla, qızım, amma yoldaşın oğlan olmasını istəmir…
-Mənə yoldaşım maraqlı deyil! Toxunmayın mənə!
–Deyəsən, anamı incidirlər. Bu əl-qol necə istifadə olunur? Aha, deyəsən, təpik atacam! Ana! Ana!!!
-Bax, bax, doktor, təpik atır. O da hiss edir! Xahiş edirəm, yalvarıram, toxunmayın ona!
-Aysu…
-…..
Aysu ayağa qalxıb xəstəxanadan çıxır. Yalın ayaqları tozlu küçənin kələ-ötür yollarında addımlayır. Bu gün onun son şansı idi.. Bəlkə də onun Ulduzu heç vaxt doğulmayacaqdı, bəlkə də doğulsa belə, Tanrı onların qovuşmasına belə izn verməyəcəkdi…
–Deyəsən, anam qaçır. Hə, qurtulduq.. Anacan, qaç, qaç, anacan! Qaç…Bizi qurtar!
–Yox.. Nəsə oldu.. Niyə belə qaranlıqdır? Su da yoxdur.. Nəfəs ala bilmirəm. Ana, anacan..kömək et…
Birdən şiddətli yağış başladı. Aysunun yalın ayaqları islanmış, bədəninə yapışmış sökülmüş libasıyla addımlayırdı, amma artıq gücü yetmirdi. Aysu bu gün o cəhənnəmdən özünü qurtarsa da, körpəsini qoruya biləcəkdimi?
Artıq qaranlıq idi. Ətrafda heç kəs yox idi. Aysunun gücü qalmamışdı. Qarşıda bir dənizin bağırtısını eşitdi. O, dənizə tərəf yaxınlaşdı.
-Ulduz… -Aysu əlini qarnının üzərinə qoyub sığalladı..
–Deyəsən, anam məni çağırır.. Mənim adım Ulduzdur? Ulduz nədir görəsən? Çox maraqlıdır. Yəqin ki, bu qaranlıq məkandan fərqli olar. Ana, kömək et, nəfəs ala bilmirəm…
Aysu diz çöküb, dərindən hönkürtü çəkdi. Zülmət, yağışın hayqırtısı, rüzgarın üzünə sərt, acımasız vurması belə onu incitmirdi.. Bu gün torpaqda qalanan od belə onu yandıra bilməzdi…
Dizlərindən axan qanlı su çirkli, sökülən libasını batırmışdı. O, yavaşca başını qaldırıb göy üzünə baxdı. Əsən əllərini qarnının üzərinə qoyub, sığalladı. Simasında acı bir təbəssüm yarandı və birdən var-gücü ilə qışqırdı: Ulduz!
–Mənim körpəm… Bilmirəm, istəyirəm adın Ulduz olsun. Bəlkə məni eşidirsən, duyursan, anlayırsan, bəlkə də heç anlamırsan, eşitmirsən.. Sən mənim bətnimə düşən gündən mənə ruh, işıq oldun.
Bax, məhz həmin günü göyləri sevdim, bilirsən niyə? Çünki nə zaman göy üzünə baxsam, sən mənə cavab verirsən. Ancaq sənin yaşadığını, bu dünyaya qonaq gələcəyini heç kəs istəmir.. Hamısı o atana görədir…
Atan.. Mənim balacam, sənə bu barədə danışmaq istəmirəm, amma bir az da səbirli ol, ananı dinlə.. Sən dünyaya gəldiyində mən olmayacam..
İndi sən qaranlıqdasan, ancaq bu işıqlı dünyaya addımladığında hər şeyi anlayacaqsan.. Bax, o vaxt mən olmayacam… Ancaq sən getmə, xahiş edirəm, yalvarıram, sən məni tərk etmə. Sən…
Bu an şiddətli yağışın damlaları güclənməyə başladı, dənizin dəhşətli hayqırtısı qopdu. Bu torpaq da onun qəddarlığının önünə keçə bilmədi…
Gəlmədiniz… Bu qaranlıq, bu su.. Anacan… Ana… Hələlik… Bu dünyayla deyil, amma göylərlə görüşəcəyik. Mən səni görməsəm də, çox sevirəm.. Sevməyə də davam edəcəm…
Sənin oğlun Ulduz…
-Hey, balaca! Niyə orada dayanmısan? Bəlkə bu gün ulduzları saymaq istəyirsən?
-Yox… Artıq mən də onların yanındayam. Gedək, anam məni gözləyir.
YILDIZ
— Of, Allah’ım… Bugün hava yine kapalı. Neredesiniz yıldızlar? Bana geleceğinize söz vermiştiniz…
— …
— Cevap verin yıldızlar! Bugün size dokunacaktım. Neden gelmediniz?
Yıldızlar cevap vermiyordu. Küçük çocuk ise pencereye yaslanmış, şaşkınlıkla gökyüzüne bakıyordu.
Onun adı Yıldız’dı.
Kıvırcık siyah saçları, kahverengi gözleri vardı. Henüz altı yaşındaydı. Belki senin gözünde yalnızca küçük bir çocuktu… Ama altı yaşında olmasına rağmen düşünceleri yaşının çok ötesindeydi. Sanki hiç büyümüyordu. Bazen yaşıtları onu görmüyor gibiydi. Çünkü o, diğer çocuklardan çok farklıydı.
Hadi gel… Bu küçük çocuğun, minicik bedenine sığmayan kocaman yüreğinde saklı olan yolculuğa birlikte çıkalım. Hazır mısın?
Biraz sabırlı ol…
Senin gözünde altı yaşında olan Yıldız, aslında on beş yaşında bir öğrenci ya da yirmi yaşında genç bir delikanlı da olabilirdi. Belki de bunların hiçbiri… Neyse, sözü fazla uzatmayalım.
Haydi, peşimden gel…
2020 yılı…
Karanlık dünyayla ilk tanıştığım gün…
— Merhaba Tanrım… Ben karanlık bir suyun içindeyim. Burada sadece su var ve yuvarlak bir dünyanın içinde yaşıyorum. Söyler misin, bugün gözlerime kavuşacak mıyım?
Bir dakika… Sen… Seni tanıyorum! Burası bana çok tanıdık geliyor. Demek ki biraz sonra annemi tanıyacağım…
Ne? Birkaç saat sonra annemle ve babamla tanışacak mıyım? Acaba gerçek dünya nasıl bir yer? Kimlerle tanışacağım?
Dur…
Annem bir şeyler söylüyor. Sesini duyamıyorum. Nedense çok endişeli… Neden?
Her şey yolunda değil mi? Bugün Tanrı, Yıldız ile Aysu’yu buluşturacaktı. Ama bazen beklediğimiz şeylerin yerine bambaşka kaderler çıkar karşımıza…
Hastane
— Sana söz veriyorum kızım Aysu… Ona çok iyi bakacağım. Mesaj: Tanrı…
Galiba yoldayım… Bir dakika! Bu bıçak da ne? Hayır! Olamaz! Annem buna izin vermez!
Durun! Dokunmayın bana! Tanrım… Yardım et! Yardım et!
— Aysu kızım, sabırlı ol. Bu çocuk doğsa bile sağlıklı olmayacak.
— Siz ne diyorsunuz? Altı aydır karnımda. Onunla konuşuyorum. Hatta adını bile koydum…
Yıldız…
Evet, adı Yıldız olacak. Bunu yapamazsınız!
— Affet kızım ama eşin erkek çocuk istemiyor.
— Bana eşim umurumda değil! Dokunmayın bana!
— Sanırım annemi incitiyorlar. Şu kollarımı nasıl kullanacağım? Galiba tekme atabiliyorum… Anne! Anne!
— Bakın doktor! Tekme atıyor. O da hissediyor. Ne olur, yalvarırım, ona dokunmayın!
— Aysu…
…
Aysu ayağa kalkıp hastaneden çıktı. Çıplak ayakları, tozlu sokaklarda yürüyordu. Bugün onun son şansıydı. Belki Yıldız hiç doğamayacaktı. Belki de doğsa bile Tanrı onların kavuşmasına izin vermeyecekti.
— Sanırım annem kaçıyor.
Evet… Kurtulduk. Anneciğim koş! Koş! Bizi kurtar! Hayır… Bir şey oldu…
Neden her yer karardı? Su da yok… Nefes alamıyorum… Anne… Anneciğim… Yardım et…
Bir anda şiddetli bir yağmur başladı. Aysu’nun çıplak ayakları sırılsıklam olmuştu. Yırtılmış elbisesi bedenine yapışmıştı. Ama artık yürümeye bile gücü kalmamıştı.
Bugün o cehennemden kurtulmuştu. Peki ya bebeğini kurtarabilecek miydi? Artık gece olmuştu. Etrafta kimse yoktu.
Aysu’nun gücü tükenmişti. Uzaktan denizin uğultusunu duydu ve ona doğru yürüdü.
— Yıldız…
Elini karnına koyup usulca okşadı.
— Sanırım annem bana sesleniyor…
Benim adım Yıldız mı? Yıldız ne demek acaba? Herhalde buradaki karanlıktan daha güzel bir yerdir.
Anne… Nefes alamıyorum…
Aysu dizlerinin üzerine çöktü. İçini parçalayan bir hıçkırık yükseldi.
Karanlık… Yağmurun çığlığı… Rüzgârın yüzüne acımasızca çarpışı…
Hiçbiri artık canını yakmıyordu. Bugün yeryüzündeki hiçbir ateş onu yakamazdı.
Dizlerinden akan kanlı sular, kirlenmiş ve yırtılmış elbisesini ıslatıyordu. Başını yavaşça kaldırıp gökyüzüne baktı.
Titreyen ellerini karnının üzerine koydu. Acı dolu bir tebessümle bütün gücüyle haykırdı:
“Yıldız!”
— Benim bebeğim… Bilmiyorum… Ama adın Yıldız olsun istiyorum. Belki beni duyuyorsun. Belki hissediyorsun. Belki anlıyorsun. Belki de hiçbirini yapamıyorsun…
Sen bana düştüğün günden beri ruhum oldun. Işığım oldun. İşte o yüzden gökyüzünü sevdim. Çünkü ne zaman göğe baksam seni görüyorum. Ama senin yaşayacağını, bu dünyaya geleceğini kimse istemiyor. Hepsi baban yüzünden…
Baban… Bunu sana anlatmak istemiyorum. Ama biraz daha sabret. Anneni dinle… Sen dünyaya geldiğinde ben burada olmayacağım.
Şimdi karanlıktasın. Ama aydınlığa çıktığında her şeyi anlayacaksın. Ben olmayacağım… Ne olur sen gitme. Beni bırakma.
Ne olur…
Tam o anda yağmur daha da şiddetlendi. Deniz öfkeyle haykırıyordu. Toprak bile bu acının önünde sessiz kalmıştı. Gelmediniz… Bu karanlık… Bu su…
– Anneciğim… Anne… Hoşça kal…
Bu dünyada değil belki ama gökyüzünde buluşacağız. Seni hiç göremesem de seni çok seviyorum. Ve hep sevmeye devam edeceğim. Senin oğlun, Yıldız…
— Hey küçük! Neden burada tek başına duruyorsun? Bugün yıldızları mı sayacaksın?
— Hayır… Artık ben de onların yanındayım. Hadi gidelim.
Annem beni bekliyor.
SƏMA MUĞANNA
Diğer yazılarımı okudunuz mu?
Yorumlar (1)
Bir yanıt yazın
Sema Muğanna
Azerbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, prezident təqaüdçüsü, 4 kitab müəllifi.
Benzer Yazılar
- Hüseyin YILDIZ
- 6 Ağustos 2026
- Sema Muğanna
- 6 Ağustos 2026
- Ayşe Sevim
- 6 Ağustos 2026
- Betül Fırat
- 6 Ağustos 2026
- Ebru Zeynep Dişiaçık
- 5 Ağustos 2026
- Ozan Kasım KOL
- 4 Ağustos 2026
- Filiz TEZERDİ
- 4 Ağustos 2026
- Yılmaz Kutlu SEMİZ
- 3 Ağustos 2026
- Ayşe Elvatani
- 3 Ağustos 2026
ismim “YILDIZ” olduğu için galiba çok etkilendim.